Τα παιδιά χρειάζονται ενέργεια και μάλιστα περισσότερη από τους ενήλικες. Έτσι, ενστικτωδώς, στρέφονται σε τροφές, που τους παρέχουν την ενέργεια, που χρειάζεται ο οργανισμός τους, κυρίως με τη μορφή γλυκόζης, το «καύσιμο», που προτιμά το ανθρώπινο σώμα.
Τα λαχανικά δεν έχουν πολλές θερμίδες, άρα δεν παρέχουν αρκετή ενέργεια. Πολλά λαχανικά επίσης, περιέχουν μεγάλη ποσότητα δύσπεπτων φυτικών ινών και ταυτόχρονα τόσο λίγες θερμίδες, οι οποίες θα καταναλωθούν ως ενέργεια, για τη χώνεψη αυτών των συστατικών. Βιολογικά, δε «βγάζει νόημα» για τα παιδιά, να καταναλώνουν τροφές, που δεν τους προσφέρουν αρκετή ενέργεια.
Ένας ακόμα λόγος που στα παιδιά δεν αρέσουν τα λαχανικά, είναι η γεύση τους. Ένα χαρακτηριστικό πολλών λαχανικών, κυρίως των πράσινων, είναι η ελαφρώς πικρή γεύση τους. Αυτή οφείλεται στην περιεκτικότητα τους σε ασβέστιο και στην παρουσία και άλλων ευεργετικών για τον οργανισμό συστατικών.
Στην περίπτωση των παιδιών, υπάρχουν ενδείξεις, ότι νιώθουν πιο έντονα την αίσθηση του πικρού, αλλά έχουν και έναν επιπλέον λόγο να την αποφύγουν. Στη φύση η πικράδα είναι ένδειξη δηλητηρίου και πιθανής τοξικότητας. Τα πικρά συστατικά των λαχανικών μπορεί να είναι τοξικά σε μεγάλες ποσότητες. Η αλήθεια είναι, πως στα λαχανικά οι συγκεντρώσεις τους είναι τόσο μικρές, που δε μπορούν να μας βλάψουν. Αντίθετα, περιέχουν την ποσότητα εκείνη, που έχει μόνο ενεργητικά αποτελέσματα για τον οργανισμό. Ως ενήλικες, αυτό το έχουμε μάθει μέσω της παρατήρησης και της εμπειρίας μας.
Κατά κάποιο τρόπο, μεγαλώνοντας, έχουμε εξοικειωθεί με την γεύση των λαχανικών και την έχουμε συνηθίσει. Τα παιδιά όμως λειτουργούν περισσότερο με το ένστικτο. Πρώτον γιατί δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο, όπως οι ενήλικες, να τα επεξεργαστούν επαρκώς γνωστικά, για να πεισθούν ότι τα λαχανικά δεν πρόκειται να τα«σκοτώσουν». Επιπλέον, τα μικρά σωματάκια των παιδιών, έχουν λιγότερο ανεπτυγμένη την ικανότητα αποτοξίνωσης, όποτε και είναι πιο ευάλωτα σε πιθανή παρουσία μεγάλου τοξικού φορτίου.
Στη φύση, όταν ένα ζώο συναντά για πρώτη φορά κάτι, που πιθανώς τρώγεται, δοκιμάζει μια πολύ μικρή ποσότητα αρχικά και περιμένει μέχρι το σώμα του να την επεξεργαστεί και να τη χωνέψει πλήρως. Αν δεν παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα, επαναλαμβάνει την ίδια διαδικασία τουλάχιστον 15-20 φορές, έως ότου βεβαιωθεί ότι η καινούργια τροφή είναι ασφαλής.
Και οι άνθρωποι λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο. Η διαφορά ανάμεσα στα παιδιά και τους ενήλικες, είναι ότι τα παιδιά δεν είχαν το χρόνο να κάνουν τις απαραίτητες δοκιμές, ούτε να παρατηρήσουν τις επιπτώσεις τους στους άλλους, ώστε να αποφασίσουν πως τα λαχανικά είναι ασφαλή.
Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος, που στους περισσότερους ανθρώπους δεν αρέσουν γεύσεις όπως του καφέ, της μπίρας, του ουίσκι, της πικρής σοκολάτας. όταν τα δοκιμάζουν για πρώτη φορά.
Τέλος, τα παιδιά τείνουν να συνδέουν επεξεργασμένες τροφές υψηλές σε ζάχαρη και λίπη, με θετικά γεγονότα και αναμνήσεις, όπως μία σοκολάτα για επιβράβευση, με ένα πάρτυ, μια γιορτή, με τις διακοπές κλπ.
Από την άλλη σκεφτείτε, με τι συνδέουν τα λαχανικά; Πιθανότατα με κάποιο γονιό που γκρινιάζει και τα πιέζει να φάνε πρασινάδες. Έτσι στο μυαλό τους η κατανάλωση λαχανικών αποτυπώνεται ως μια «δυσάρεστη» εμπειρία και ως αγγαρεία. Θα προτιμήσουν λοιπόν να φάνε κάτι άλλο, όσο και αν επιμένουμε.
Ευτυχώς όσο μεγαλώνουμε, η γνωστική μας ωρίμανση, μας επιτρέπει να συνδέσουμε σιγά σιγά τα λαχανικά με την υγεία και την ευζωία.
Τα παιδιά μας χρησιμοποιούν ως παράδειγμα.
Ας φροντίσουμε λοιπόν να τρώμε και εμείς λαχανικά και να τα έχουμε πάντα στο τραπέζι μας.
Ας ψάξουμε τρόπους να «βελτιώσουμε» τη γεύση τους και ας βρούμε συνταγές, πιο κοντά στις γεύσεις των παιδιών.
Ας μη γινόμαστε υπερβολικά πιεστικοί. Συνήθως φέρνει αντίθετα αποτελέσματα.
Και τέλος, ας μη χρησιμοποιούμε την τροφή ως επιβράβευση ή τιμωρία. Δεν είναι αυτός ο ρόλος της.
Πηγή: spoonuniversity.com