Μία από τις μεγάλες υποθέσεις της εποχής μας είναι: ότι αν η αγάπη είναι πραγματική, πρέπει να κρατήσει για πάντα. Έχουμε μάθει να εξισώνουμε τις αληθινές σχέσεις με τις δια-βίου σχέσεις. Η καρδιά μας όμως δεν κοιτάζει ούτε το ρολόι ούτε το ημερολόγιο και το «για πάντα», εξ ορισμού δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο της.
Πως ερμηνεύουμε συνήθως το τέλος μιας σχέσης
Συνήθως, μας φαίνεται σχεδόν αδύνατο, να ερμηνεύσουμε το τέλος μιας σχέσης μετά από μια περιορισμένη μόνο περίοδο – μερικές εβδομάδες, ή πέντε ή δέκα χρόνια, ή οτιδήποτε λιγότερο από τη μέρα, που θα μας χωρίσει ο θάνατος – ως κάτι άλλο εκτός από μια ΑΠΟΤΥΧΙΑ και μια συναισθηματική καταστροφή, για την οποία κάποιος φταίει και πιθανότατα αυτοί είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Υπάρχουν άνθρωποι που απελπίζονται και νιώθουν ότι απέτυχαν, επειδή οι σχέσεις τους κράτησαν μόνο τριάντα δύο χρόνια για παράδειγμα! Μοιάζει να είμαστε ουσιαστικά ανίκανοι να πιστέψουμε, ότι μια σχέση θα μπορούσε να είναι ειλικρινής, ουσιαστική και σημαντική – και ταυτόχρονα περιορισμένης διάρκειας.
Γιατί θεωρούμε σημαντικό το να διαρκεί η αγάπη για πάντα
Υπάρχουν, μερικοί πολύ καλοί λόγοι πίσω από αυτή την κοινή πεποίθηση.
- Πολλές από τις απολαύσεις και τα θετικά των σχέσεων, αποκαλύπτονται μόνο με την πάροδο του χρόνου, μόλις εδραιωθεί η εμπιστοσύνη και αποδειχθεί πλήρως η πίστη.
- Όταν δύο άνθρωποι πιστεύουν, ότι η σχέση τους θα κρατήσει για πάντα, θα δουλέψουν σκληρά για να πετύχει αυτό.
- Θα κάνουν ό,τι μπορούν για να κατανοήσουν τα μυστήρια της ψυχής του άλλου, θα δείξουν αλληλεγγύη, τρυφερότητα και ευαλωτότητα, που δεν θα έδειχναν ίσως ποτέ σε άλλη περίπτωση.
- Θα μάθουν να ζητούν συγγνώμη, θα κατανοήσουν και θα αποδεχθούν τα δικά τους ελαττώματα, ενώ θα δείξουν κατανόηση και υπομονή για τα ελαττώματα του συντρόφου , αφού πιστεύουν ότι θα ζήσουν με αυτά για πάντα.
- Θα επαναπαυθούν στην αίσθηση ασφαλείας και σιγουριάς, που προσφέρει «το για πάντα».
- Θα μεγαλώσουν και θα «ενηλικιωθούν» μαζί με τον σύντροφο τους.
- Και εν τω μεταξύ, καθημερινά, θα απολαμβάνουν μαζί τις μικρές αλλά γνήσιες απολαύσεις της κοινής τους ζωής.
Η γοητεία της μακροπρόθεσμης σχέσης είναι τόσο ξεκάθαρη στη συλλογική μας φαντασία, που υπάρχει ο κίνδυνος να αγνοήσουμε τα θετικά μιας βραχυπρόθεσμης σχέσης και μιας αγάπης, που δεν θα διαρκέσει για πάντα. Ακόμα και στην περίπτωση, που έχουμε επιλέξει να είμαστε σε μία σχέση, που γνωρίζουμε εξαρχής, ότι θα ήταν καλύτερο και για τα δύο μέρη κάποια στιγμή να τελειώσει.
Πολλά μπορούν να πάνε σωστά με την αγάπη, που δεν κρατά για πάντα:
Όταν δύο άνθρωποι γνωρίζουν ότι δεν τους ανήκει ο άλλος για πάντα, είναι εξαιρετικά προσεκτικοί, δεν τον θεωρούν δεδομένο και προσπαθούν να κερδίσουν ο ένας τον σεβασμό του άλλου σε καθημερινή βάση. Το να γνωρίζουμε, ότι μία σχέση μπορεί να τελειώσει ανά πάσα στιγμή, δεν αποτελεί μόνο λόγο ανασφάλειας, αλλά είναι και καταλυτικός παράγοντας για να προσπαθήσει κάποιος περισσότερο ώστε να μη συμβεί αυτό- αν αξίζει βέβαια πραγματικά-.
Όταν δεν είναι «για πάντα», μπορούμε να αφήσουμε τις διαφορές να υπάρχουν. Εάν το ταξίδι πρόκειται να είναι μακρύ, η απόλυτη ταύτιση μπορεί να φαίνεται το κλειδί της επιτυχίας μιας σχέσης. Όταν όμως η διάρκεια προβλέπεται σύντομη, είμαστε πιο έτοιμοι να παραμερήσουμε τις παγιωμένες θέσεις μας, να μην απειληθούμε από νεωτερισμούς και διαφωνίες.
Τα περίεργα πράγματα για παράδειγμα, που μπορεί να έχει στο ψυγείο του ο σύντροφος μας και τα περίεργα πράγματα που του αρέσει να κάνει ή η παράξενη μουσική που ακούει, είναι «μη απειλητικές προσκλήσεις», που θα μας οδηγήσουν στο να διευρύνουμε την προσωπικότητά μας και όχι την αλλάξουμε, εφόσον πρόκειται για κάτι, που δεν θα είναι για πάντα.
Αυτό που δυσκολεύει τους ανθρώπους και καταδικάζει τις σχέσεις δεν είναι σχεδόν ποτέ άμεσα οι ίδιοι οι εμπλεκόμενοι.
Το να ζητάς από κάποιον να σε παντρευτεί και να είστε για πάντα μαζί, δεν είναι πραγματικά πολύ ευγενικό, να το κάνεις σε κάποιον που αγαπάς. Θα παρασύρει το αγαπημένο σου πρόσωπο σε μια σειρά από πιθανότατα δυσάρεστες καταστάσεις και προκλήσεις: η από κοινού διαχείρηση των οικονομικών, οι υποχρεωτικές συναντήσεις με την ευρύτερη οικογένειά σου, το να σε βλέπει συνέχεια στα όρια της εξάντλησης μετά τη δουλειά, η καθημερινή ρουτίνα και οι άπειρες υποχρεώσεις.
Το να αγαπάς πραγματικά κάποιον –δηλαδή να εύχεσαι το καλύτερο για γι’αυτόν – μπορεί απλά να σημαίνει, να βάλεις σε πρώτο πλάνο τον καλύτερο σου εαυτό για μερικούς υπέροχους μήνες και μετά να χωρίσεις αμοιβαία και τρυφερά, γιατί απλά σας τελείωσε-έστω κι ήταν αληθινό για όσο κράτησε.
Δεν θα πρέπει να καταδικάζουμε το γεγονός, ότι μερικοί άνθρωποι απλά δεν μπορούν και δε θέλουν να λειτουργήσουν μέσα στα πλαίσια μιας μακροχρόνιας αγάπης και σχέσης. Κάθε άνθρωπος έχει τα όρια του.
Επειδή δεν κράτησε για πάντα, μπορεί να μην ήταν αληθινό.
Σε άλλους τομείς της ζωής γνωρίζουμε και αποδεχόμαστε, ότι το «να συνεχίζεις για πάντα» δεν είναι το ιδανικό (ακόμα και όταν κάτι είναι πολύ καλό). Δεν πιστεύουμε για παράδειγμα, ότι πρέπει να μένουμε στο ίδιο σπίτι όλη μας τη ζωή, αν και μπορεί να μας αρέσει πολύ το σπίτι στο οποίο ζούμε . Δεν το «προδίδουμε ούτε το καταστρέφουμε», όταν αναγνωρίζουμε, ότι για διάφορους λόγους θα ήταν σοφότερο να μετακομίσουμε κάπου αλλού.
Χρειάζεται συχνά να κάνουμε έναν «απολογισμό αγάπης», που να επιτρέπει τη λήξη μιας σχέσης-πριν αυτή να έχει ήδη τελειώσει πρόωρα μέσα μας -πιθανόν με τρόπο άσχημο ή και εχθρικό. Βέβαια η αλήθεια είναι, ότι μόνο μέσα στα πλαίσια ενός τέτοιου «άσχημου» σκηνικού, μπορούμε να μειώσουμε την εξουθενωτική ποσότητα της πικρίας, του θυμού, της απελπισίας ή και της ενοχής που συνοδεύει το «τέλος του για πάντα».
Επίλογος
Το πώς βλέπουμε το τέλος της αγάπης εξαρτάται σε κρίσιμο βαθμό από αυτό που οι κοινωνίες μας λένε ότι είναι «φυσιολογικό». Αν ήταν γραφτό να διαρκέσει για πάντα, κάθε τέλος θα πρέπει αναγκαστικά να ήταν μία μια φρικτή αποτυχία.
Αλλά αν αφήσουμε μέσα μας χώρο για αγάπη χωρίς χρονικούς περιορισμούς, τότε το τέλος μπορεί να σηματοδοτήσει μια βαθύτερη πίστη στη σημασία της βαθιάς εκτίμησης και του θαυμασμού που νιώθει κανείς για κάποιον -έστω και για λίγο – και εκεί πάνω να χτίσει τη σχέση, που δεν είναι απαραίτητο να διαρκέσει για πάντα.
Πηγή: www.theschooloflife.com
