Το πρώτο και κυριότερο ένστικτο των ανθρώπων δεν είναι το σεξουαλικό ούτε η επιθετικότητα. Είναι η αναζήτηση επαφής και παρηγορητικής σύνδεσης. Είμαστε σχεδιασμένοι να αγαπάμε λίγους και πολύτιμους ανθρώπους που θα μας προστατεύουν στα δύσκολα της ζωής.
Ο ενήλικος έρωτας είναι ένας δεσμός προσκόλλησης, ακριβώς όπως αυτός μεταξύ μητέρας και παιδιού. Η ανάγκη να βασιζόμαστε σε έναν πολύτιμο άλλο- να ξέρουμε ότι θα είναι εκεί όταν τον φωνάξουμε- δεν χάνεται ποτέ. Ο έρωτας δεν είναι καθόλου παράλογος και τυχαίος. Είναι η συνέχιση μιας επιβεβλημένης και σοφής συνταγής για την επιβίωση μας.
Το παθιασμένο σεξ δεν οδηγεί σε ασφαλή έρωτα – αντίθετα η ασφαλής προσκόλληση οδηγεί σε παθιασμένο σεξ – και επίσης σε έρωτα που διαρκεί.
Η συναισθηματική εξάρτηση δεν είναι μια παθολογική ανάγκη που δείχνει ανωριμότητα – είναι η μεγαλύτερη δύναμη μας. Η ισχυρή συναισθηματική σύνδεση είναι δείγμα ψυχικής υγείας και αντίδοτο στον φόβο- αντίθετα η συναισθηματική απομόνωση μπορεί να αποβεί καταστροφική. Από την άποψη της ψυχικής υγείας ο στενός δεσμός είναι ο ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας για την ευτυχία.
Το να «είσαι στα καλύτερα σου» είναι πραγματικά πιθανό μόνο όταν συνδέεσαι βαθιά με κάποιον άλλο. Η λαμπερή απομόνωση είναι για τους πλανήτες , όχι για τους ανθρώπους.
Δεν είμαστε γεννημένοι εγωιστές- είμαστε σχεδιασμένοι για ενσυναίσθηση. Η έμφυτη τάση μας είναι να νιώθουμε τους άλλους και να τους συμπονούμε. Άλλωστε το ανθρώπινο είδος έχει επιβιώσει χάρη στη φροντίδα και τη συνεργασία.
Πηγή: Sue Johnson « Το νόημα του έρωτα», εκδόσεις “Gutenberg”