Όταν τα τατουάζ εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1800, θεωρήθηκαν ως σημάδι εγκληματικής ή παρεκκλίνουσας προσωπικότητας και συμπεριφοράς. Σήμερα, πλέον είναι συνηθισμένα. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, το 38% των ενηλίκων μεταξύ 18 και 29 ετών έχουν τουλάχιστον ένα τατουάζ.
Τι κάνει μερικούς ανθρώπους να επιλέγουν να κάνουν τατουάζ;
Αυτό το ερώτημα διερευνήθηκε από την ψυχολόγο Luzelle Naudé. Η ίδια και οι συνεργάτες της προσπάθησαν να καταλάβουν, γιατί οι φοιτητές επιλέγουν να κάνουν ή να μην κάνουν τατουάζ, καθώς και τις αντιλήψεις τους γύρω από την πρακτική αυτή.
Στην έρευνα τους συμμετείχαν τελειόφοιτοι κολεγίου, που συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια, σχετικά με τα τατουάζ, συμπεριλαμβανομένου του εάν είχαν ή όχι ένα ή περισσότερα τατουάζ, πόσοι από τους φίλους τους είχαν ένα ή περισσότερα, τους λόγους για τους οποίους είχαν ένα ή όχι και τις απόψεις τους για άτομα με τατουάζ.
Οι λόγοι για τους οποίους οι συμμετέχοντες έκαναν τατουάζ
Το πρωταρχικό κίνητρο για όσους έκαναν ένα τατουάζ (25%) είχε να κάνει με το προσωπικό του νόημα (όπως για να σηματοδοτήσει μια σημαντική εμπειρία ή αγώνα). Οι συμμετέχοντες ανέφεραν λόγους όπως «για να κρατήσω τη μνήμη της μητέρας μου», «έναν τρόπο να τιμώ το πρώτο μου παιδί» και «όσα περνούσα σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου».
Ορισμένοι συμμετέχοντες (12%) θεωρούσαν, ότι τα τατουάζ τους ήταν προέκταση ή έκφραση αυτού που ήταν. Όπως παρατήρησε ένας ερωτώμενος, «Το σώμα μου είναι ένα βιβλίο, τα τατουάζ μου είναι η ιστορία μου».
Μερικοί ανέφεραν επίσης, ότι βρίσκουν τα τατουάζ ως μια ελκυστική μορφή τέχνης.
Οι λόγοι για τους οποίους οι συμμετέχοντες δεν έκαναν τατουάζ
Οι κύριοι λόγοι περιστρέφονταν γύρω από κοινωνικούς και πολιτιστικούς παράγοντες, κυρίως τη θρησκεία (11%). Ένας συμμετέχων δήλωσε «Είμαι Χριστιανός, δε συνάδει με τη χριστιανική θρησκεία, όπου πρέπει να αντιμετωπίζουμε και να σεβόμαστε το σώμα μας ως ναό».
Η αποδοκιμασία από την οικογένεια και τους φίλους και οι πιθανές αρνητικές απόψεις στη δουλειά.
Ορισμένοι συμμετέχοντες (10%) μοιράστηκαν τις ανησυχίες τους σχετικά με τη μονιμότητα των τατουάζ και την αίσθηση, ότι δεν φαίνονται ελκυστικά στους ηλικιωμένους.
Οι συμμετέχοντες αναφέρθηκαν επίσης σε ιατρικούς λόγους ή φόβο για βελόνες και πόνο (10%).
Επιπλέον, ορισμένοι θεωρούσαν τα τατουάζ ως μη ελκυστικά. Ένας συμμετέχων είπε: «Δεν θα έκανα τατουάζ. Θα έβαζες αυτοκόλλητο στον προφυλακτήρα μιας Ferrari;»
Η γνώμη για τα τατουάζ των άλλων
Όσον αφορά τις απόψεις των συμμετεχόντων για τα τατουάζ τους και των άλλων, ήταν ως επί το πλείστον μη επικριτικοί και η πλειοψηφία (54%) είχε Θετικές Απόψεις. Οι περισσότεροι σεβάστηκαν τις προτιμήσεις των ατόμων με τατουάζ. Ένας ερωτώμενος δήλωσε: «Είναι ωραία, απλά δεν είναι για μένα».
Όσοι είχαν θετικές απόψεις για τα άτομα με τατουάζ, τα θεωρούσαν ως ελκυστικά, μοντέρνα, δημιουργικά, καλλιτεχνικές φύσεις, ελεύθερα πνεύματα, πιο ανοιχτόμυαλα, φιλελεύθερα, περιπετειώδη, θαρραλέα και ως άτομα, που δεν φοβούνται τη δέσμευση και τον πόνο. Όπως είπε ένας συμμετέχων, «Τα άτομα με τατουάζ είναι τα πιο αληθινά άτομα που θα συναντήσεις ποτέ».
Μεταξύ εκείνων που είχαν Αρνητικές Απόψεις, κάποιοι δήλωσαν, ότι τα τατουάζ ήταν (με τα δικά τους λόγια), άσχημα, άχρηστα, φτηνά και βρώμικα. Ομοίως, έβλεπαν τα άτομα με τατουάζ ως κακά, σατανικά, επικίνδυνα, σκληρά, ως επιδειξίες, ανόητα, αντικοινωνικά, μη χριστιανικά, σχετιζόμενα με την εγκληματικότητα, στερούμενα ηθικής και προκλητικά κοινωνικά.
«Αντιλήψεις υπό όρους για τα τατουάζ»
Μερικοί συμμετέχοντες θα μπορούσαν να δεχτούν τα τατουάζ υπό ορισμένες προϋποθέσεις: εφόσον το τατουάζ είχε προσωπικό νόημα ή ήταν μέσο έκφρασης. Ήταν, ωστόσο, πιο αρνητικοί για τα τατουάζ όσον αφορά στην ηλικία. Ένας συμμετέχων είπε: «Για τους νέους είναι κομψό και μοντέρνο, αλλά όταν γερνούν και έχουν τατουάζ φαίνεται άσχημο και αταίριαστο. Σαν να γερνούν, αλλά δεν θέλουν να το δεχτούν». Στο χώρο εργασίας επίσης, τα τατουάζ θεωρήθηκαν ακατάλληλα και ένδειξη έλλειψης επαγγελματισμού.
Επιπλέον, ρόλο έπαιξε και ο αριθμός, το μέγεθος και η τοποθέτηση των τατουάζ. Για παράδειγμα, ένας ερωτώμενος είπε: «Πρέπει να ομολογήσω, τείνω να είμαι δύσπιστος με κάποιον που έχει ένα χέρι/πόδι/πλάτη γεμάτο τατουάζ – κατά τη γνώμη μου, είναι υπερβολή. Ωστόσο, αν κάποιος είχε τατουάζ που σήμαιναν κάτι για αυτόν (π.χ. ένα όνομα ενός ατόμου που έχει περάσει ή ένα λογότυπο που συμβολίζει ένα σημαντικό γεγονός στη ζωή του) είναι απολύτως εντάξει – κάτι που θα μπορούσα να σκεφτώ να αποκτήσω ο ίδιος στο μέλλον».
Η πλειονότητα όσων είχε τατουάζ, δεν είχε βιώσει αρνητικές συνέπειες και δεν μετάνιωσε που έκανε. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες με τατουάζ είδαν την προκατάληψη που βίωσαν ως ασήμαντη. Υπήρχαν μόνο κάποιες αναφορές στον πόνο, τη μονιμότητα, ή απόκτηση λάθος τατουάζ (π.χ. όνομα πρώην συντρόφου).
Ο συγγραφέας Michael Biondi έγραψε κάποτε, «Τα σώματά μας τυπώθηκαν ως λευκές σελίδες για να γεμίσουν με το μελάνι της καρδιάς μας». Πιθανότατα δεν είχε στο μυαλό του κάποια έρευνα κοινωνικών επιστημών εκείνη την εποχή, αλλά για όσους ασπάζονται τα τατουάζ, αυτή η μελέτη υποστηρίζει το συναίσθημά του.
Πηγή: www.psychologytoday.com