Κάθε Μεγάλη Παρασκευή των Καθολικών στις Φιλιππίνες, πιστοί με γυμνές πλάτες αυτομαστιγώνονται ή αναπαριστούν τον δρόμο του μαρτυρίου. Πολλοί επίσης επιλέγουν να αναπαραστήσουν το μαρτύριο της Σταύρωσης του Ιησού.
Οκτώ Φιλιππινέζοι καρφώθηκαν φέτος σε σταυρούς, για να αναπαραστήσουν το μαρτύριο του Ιησού Χριστού σε μια θλιβερή παράδοση της Μεγάλης Παρασκευής, που προσελκύει χιλιάδες πιστούς και τουρίστες στις Φιλιππίνες, παρά την απόρριψή της από την Καθολική Εκκλησία.
Οι εξαιρετικά ρεαλιστικές αναπαραστάσεις της σταύρωσης, ξεκίνησαν στο χωριό “San Pedro Cutud” στην επαρχία “Pampanga” βόρεια της Μανίλα. Περίπου δώδεκα χωρικοί δήλωσαν φέτος συμμετοχή αλλά μόνο οκτώ άνδρες συμμετείχαν, τελικά, συμπεριλαμβανομένου του 62χρονου ζωγράφου Ruben Enaje, ο οποίος καρφώθηκε σε έναν ξύλινο σταυρό για 34η φορά!
Πιστεύουν πως κατ’ αυτό τον τρόπο θα επιδείξουν την ύψιστη αφοσίωση στον Θεό και θα συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους. Ακόμη η παράδοση αυτή, θέλει συγγενείς όσων σταυρώνονται να γιατρεύονται ή να ευεργετούνται με κάθε τρόπο.
Ο 62χρονος Ruben Enaje μιλά για την εμπειρία του
Σε συνέντευξη Τύπου λίγο μετά τη σύντομη σταύρωση του, ο Ruben Enaje είπε, ότι προσευχήθηκε για την εξάλειψη του ιού Covid-19 και το τέλος της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, η οποία συνέβαλε στην άνοδο των τιμών του φυσικού αερίου και των τροφίμων παγκοσμίως.
«Είναι μόνο αυτές οι δύο χώρες που εμπλέκονται σε αυτόν τον πόλεμο, η Ρωσία και η Ουκρανία, αλλά όλοι επηρεάζονται», δήλωσε ο Enaje, ο οποίος φαινόταν να είναι καλά και έδειξε μάλιστα τα δύο δεμένα χέρια του στους δημοσιογράφους.
Ο πατέρας τεσσάρων παιδιών είπε, ότι σκέφτεται να σταματήσει να συμμετέχει, λόγω της ηλικίας του, αλλά θα αποφασίσει οριστικά πριν από τη Σαρακοστή του επόμενου έτους. Αν και ο πόνος από το κάρφωμα δεν ήταν τόσο έντονος όσο θα περίμενε κανείς, είπε ότι νιώθει πάντα νευρικός πριν από κάθε σταύρωση.
«Για να είμαι ειλικρινής, νιώθω πάντα νευρικός, γιατί θα μπορούσα να καταλήξω νεκρός στον σταυρό», είπε στο Associated Press πριν από τη διαδικασία.
«Όταν είμαι ξαπλωμένος στον σταυρό, το σώμα μου αρχίζει να κρυώνει. Όταν τα χέρια μου είναι δεμένα, απλώς κλείνω τα μάτια μου και λέω στον εαυτό μου: «Μπορώ να το κάνω αυτό. Μπορώ να το κάνω».
Η επιβίωσή του και μάλιστα μόνο με λίγες γρατζουνιές, όταν έπεσε από ένα τριώροφο κτίριο το 1985, ώθησε τον Enaje να υποστεί για 34 χρόνια αυτή τη δοκιμασία, ως ευχαριστία και ένδειξη ευγνωμοσύνης, για τη διάσωση του, που τη θεώρησε θαύμα. Συνέχισε το τελετουργικό, όταν αγαπημένα του πρόσωπα ανέρρωσαν από σοβαρές ασθένειες, το ένα μετά το άλλο! Αλήθεια ή σύμπτωση, κανείς δε μπορεί να ξέρει. Ούτε μπορούμε να πούμε, ότι γνωρίζουμε με βεβαιότητα τη δύναμη της πίστης. Παρόλα αυτά, η ιστορία του Enaje διαδόθηκε ευρέως και τον μετέτρεψε σε διασημότητα του χωριού ως: ο «Χριστός» στη αναπαράσταση της Οδού του Σταυρού.
Η διαδικασία
Πριν από τη σταύρωσή τους σε έναν σκονισμένο λόφο, ο Enaje και οι άλλοι πιστοί, φορώντας ακάνθινα στεφάνια, κουβάλησαν βαρείς ξύλινους σταυρούς στις πλάτες τους για περισσότερο από ένα χιλιόμετρο μέσα στην αφόρητη ζέστη. Συγχωριανοί τους ντυμένοι Ρωμαίοι εκατόνταρχοι, κάρφωσαν αργότερα καρφιά 10 εκατοστών από ανοξείδωτο ατσάλι στις παλάμες και τα πόδια τους και μετά τους έστησαν ψηλά σε έναν σταυρό κάτω από τον ήλιο για περίπου 10 λεπτά.
Άλλοι πιστοί, σε ένδειξη μετάνοιας, περπατούσαν ξυπόλητοι στους δρόμους του χωριού και χτυπούσαν τις γυμνές τους πλάτες με αιχμηρά ραβδιά μπαμπού και κομμάτια ξύλου. Ορισμένοι συμμετέχοντες στο παρελθόν, άνοιγαν πληγές στην πλάτη των μετανοούντων, χρησιμοποιώντας σπασμένο γυαλί, για να εξασφαλίσουν, ότι το τελετουργικό ήταν αρκετά αιματηρό.
Η «χρήση» της ντροπής και της ενοχής διχάζει
Οι ηγέτες της εκκλησίας στις Φιλιππίνες έχουν αποδοκιμάσει τις σταυρώσεις και τα αυτομαστιγώματα, λέγοντας, ότι οι Φιλιππινέζοι μπορούν να δείξουν τη βαθιά τους πίστη και τη θρησκευτική τους αφοσίωση χωρίς να βλάψουν τους εαυτούς τους αλλά κάνοντας για παράδειγμα φιλανθρωπικό έργο.
Το φρικιαστικό θέαμα αντικατοπτρίζει την ιδιαιτερότητα του Καθολικισμού των Φιλιππίνων, που συγχωνεύει τις εκκλησιαστικές παραδόσεις με τις λαϊκές δεισιδαιμονίες. Για πολλούς από τους συνήθως εξαθλιωμένους μετανοούντες, η συμμετοχή στο τελετουργικό, είναι ένα μέσο εξιλέωσης για τις αμαρτίες τους, μία παράκληση για κάποιον άρρωστο στην οικογένεια τους, ένα ευχαριστώ για κάποιο «θαύμα» ή απλά μία παράκληση για μια καλύτερη ζωή.
Η άποψη του ιερέα και ακτιβιστή Robert Reyes
Ο Robert Reyes, ένας εξέχων καθολικός ιερέας και ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, είπε ότι οι αιματηρές τελετές αντικατοπτρίζουν την αποτυχία της εκκλησίας να εκπαιδεύσει πλήρως πολλούς Φιλιππινέζους στις γνήσιες χριστιανικές αρχές, αφήνοντάς τους μόνους τους, να εξερευνήσουν προσωπικούς τρόπους αναζήτησης της θείας βοήθειας και της εξιλέωσης από τις αμαρτίες τους.
Ο «λαϊκός καθολικισμός», έχει εδραιωθεί βαθιά στην τοπική θρησκευτική κουλτούρα, λέει ο Reyes, επικαλούμενος μια επίσης χαοτική λιτανεία ενός μαύρου αγάλματος του Ιησού Χριστού,, που ονομάζεται Μαύρος Ναζωραίος κάθε Ιανουάριο. Σύμφωνα με τις αρχές, αυτό προσελκύει περισσότερους από ένα εκατομμύριο πιστούς κάθε χρόνο σε ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά της φεστιβάλ της Ασίας. Πολλοί φέρνουν μαζί τους πετσέτες για να σκουπίσουν στο ξύλινο άγαλμα, πιστεύοντας, ότι έχει τη δύναμη να θεραπεύει ασθένειες και να εξασφαλίσει καλή υγεία και καλύτερη ζωή.
«Το ερώτημα είναι πού ήμασταν εμείς οι εκκλησιαστικοί ηγέτες, όταν άρχισαν να το κάνουν αυτό;» αναρωτιέται. Και μάλλον θέτει το θέμα στη σωστή του βάση, όταν λέει, ότι ο κλήρος πρέπει να βρίσκεται πιο κοντά στις κοινότητες, να τις καθοδηγεί, να τις διαφωτίζει και να συνομιλεί τακτικά με τους πιστούς. «Αν τους κρίνουμε, απλώς θα τους αποξενώσουμε».
Ο οικονομικός παράγοντας
Η παράδοση αυτή εν τω μεταξύ, που κρατά πολλές δεκαετίες, έχει βάλει στο χάρτη το φτωχό “San Pedro Cutud”- ένα από τα 500 χωριά της ρυζοκαλλιεργούμενης επαρχίας “Pampanga” και αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες τουρίστες από το εσωτερικό αλλά και το εξωτερικό. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, περισσότεροι από 15.000 ξένοι και Φιλιππινέζοι τουρίστες και πιστοί συγκεντρώθηκαν για την αναπαράσταση στο χωριό «Cutud» και σε άλλα δύο κοντινά χωριά.
Πολύς κόσμος παρακολούθησε βιντεοσκοπώντας με τα κινητά την ώρα που ο δήμιος με ένα σφυρί κάρφωνε χέρια και πόδια στον σταυρό. Πολλοί από τους σταυρωθέντες φώναζαν ή ούρλιαζαν -αλλά κατά τα άλλα ήταν μία γιορτή- ένα πανηγύρι, όπου οι χωρικοί πουλούσαν εμφιαλωμένο νερό, καπέλα, τρόφιμα και θρησκευτικά είδη, ενώ η αστυνομία διατηρούσε την τάξη. Για του φτωχούς κατοίκους της περιοχής είναι ένα διόλου ευκαταφρόνητο έσοδο.
Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Gareth Johnson, Βρετανός διοργανωτής εκδρομών, ο οποίος έφερε 15 τουρίστες από οκτώ χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά και της Γερμανίας, για να δουν τις σταυρώσεις: «Τους αρέσει γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει πουθενά αλλού κάτι τέτοιο». «Είναι λιγότερο φρικτό από ό,τι πιστεύει ο κόσμος. Νομίζουν ότι θα είναι πολύ μακάβριο ή πολύ αηδιαστικό, αλλά δεν είναι. Έγινε με πολύ σεβασμό».
Στο παρελθόν υποστήριξε ο Gareth, οι τουρίστες «έφευγαν πραγματικά εμπνευσμένοι και με έναν νέο μεγαλύτερο σεβασμό για τις πεποιθήσεις και την πίστη των ανθρώπων».
Επίλογος
Υπάρχουν πολλοί, που είναι αντίθετοι σε τέτοιους είδους πρακτικές. Τις θεωρούν χωρίς νόημα. «Ο Χριστός το έκανε μία φορά και για όλους τους ανθρώπους». Δεν έχει νόημα να γιορτάζουμε το Πάσχα-με οποιονδήποτε τρόπο-αν εμείς μέσα μας, δεν είμαστε συμφιλιωμένοι με το Θεό, το συνάνθρωπο, το γείτονα, τον εαυτό μας και δεν είμαστε ελεύθεροι από τα δεσμά του εγωισμού και της κακίας. Άλλωστε το Πάσχα αποτυπώνει το θρίαμβο της αγάπης, της αληθινή αλληλεγγύη και της ίδιας της ζωής.
Πηγή: www.theguardian.com
