Το έθιμο της λήψης φιλόδοξων αποφάσεων την Πρωτοχρονιά υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά δεν ήταν πάντα όπως σήμερα.
Μία παράδοση 4.000 χρόνων
Λέγεται ότι οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι ήταν οι πρώτοι άνθρωποι, που συνήθιζαν να παίρνουν αποφάσεις για όλο το χρόνο την Πρωτοχρονιά, πριν από περίπου 4.000 χρόνια. Ήταν επίσης οι πρώτοι που διοργάνωσαν εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του νέου έτους — αν και γι’ αυτούς η χρονιά ξεκινούσε, όχι τον Ιανουάριο αλλά στα μέσα Μαρτίου, όταν φυτεύονταν οι καλλιέργειες. Κατά τη διάρκεια μιας θρησκευτικής γιορτής 12 ημερών, γνωστής ως Akitu, έδιναν υποσχέσεις στους θεούς, ότι θα πληρώσουν όλα τα χρέη τους τη νέα χρονιά και θα επιστρέψουν όσα αντικείμενα είχαν δανειστεί. Αυτές οι υποσχέσεις θα μπορούσαν να θεωρηθούν οι πρόδρομοι των αποφάσεων, που παίρνουμε και σήμερα πολλοί από εμάς κάθε Πρωτοχρονιά. Αν οι Βαβυλώνιοι κρατούσαν τον λόγο τους, οι (ειδωλολατρικοί) θεοί τους θα τους έδιναν χάρη για το επόμενο έτος. Αν όχι, θα έχαναν την εύνοια των θεών -κάτι που κανείς δεν ήθελε.
Μια παρόμοια πρακτική υπήρχε και στην αρχαία Ρώμη, όπου ο αυτοκράτορας Ιούλιος Καίσαρας καθιέρωσε την 1η Ιανουαρίου ως αρχή του νέου έτους περίπου το 46 π.Χ. Ο Ιανουάριος πήρε το όνομά του από τον Ιανό, το θεό με τα δύο πρόσωπα, του οποίου το πνεύμα κατοικούσε στις πόρτες και τις καμάρες και είχε ιδιαίτερη σημασία για τους Ρωμαίους. Επειδή ο Ιανός «κοίταζε» προς τα πίσω στο παλιό έτος αλλά ταυτόχρονα και μπροστά στο μέλλον, οι Ρωμαίοι του προσέφεραν θυσίες και υπόσχονταν καλή διαγωγή για το επόμενο έτος.
Οι θρησκευτικές ρίζες της παράδοσης
Για τους πρώτους Χριστιανούς, η πρώτη μέρα του νέου έτους ήταν η παραδοσιακή αφορμή για να σκεφτούν τα λάθη του παρελθόντος και να αποφασίσουν να είναι καλύτεροι στο μέλλον. Το 1740, ο Άγγλος κληρικός Τζον Ουέσλι, δημιούργησε τη «Λειτουργία Ανανέωσης του Συμφώνου», που συνήθως τελούνταν την παραμονή της Πρωτοχρονιάς. Αυτή περιελάμβανε αναγνώσεις από τις Γραφές και ύμνους, που χρησίμευαν ως πνευματική εναλλακτική λύση στους θορυβώδεις εορτασμούς για τον ερχομό του νέου έτους. Επίσης σε αυτές τις Νυχτερινές Λειτουργίες της Πρωτοχρονιάς οι πιστοί προσεύχονταν και έπαιρναν αποφάσεις για το επόμενο έτος.
Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία
Παρά τις θρησκευτικές ρίζες της παράδοσης, οι αποφάσεις της Πρωτοχρονιάς σήμερα, είναι μια κυρίως κοσμική πρακτική. Αντί να δίνουν υποσχέσεις στους θεούς, οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις μόνο για τον εαυτό τους και εστιάζουν καθαρά στη βελτίωση τους (κάτι που μπορεί να εξηγήσει, γιατί τέτοιες αποφάσεις φαίνονται τόσο δύσκολο να ακολουθηθούν).
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, σχεδόν οι μισοί Αμερικανοί λένε, ότι όσον αφορά στις αποφάσεις της Πρωτοχρονιάς, καταφέρνουν να εκπληρώσουν λιγότερο από το 8% των στόχων τους. Αλλά αυτό το μάλλον θλιβερό ποσοσοστό, πιθανότατα δεν θα εμποδίσει τους ανθρώπους από το να παίρνουν αποφάσεις στην αρχή της νέας χρονιάς. Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία και σε τελική ανάλυση, είχαμε περίπου 4.000 χρόνια πρακτικής.
Πηγή: www.history.com
