Αν και τα μπλουζ προέρχονται από την Αφρική, η τζαζ γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες και συγκεκριμένα στη Νέα Ορλεάνη της Λουιζιάνα. Η τζαζ ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς μορφές αφροαμερικανικής κουλτούρας και τέχνης το 1920, ως μέρος της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Ωστόσο, για όσους άκουγαν τζαζ κυριαρχούσε η αντίληψη, ότι αυτή ήταν επιβλαβής για την ηθική τους. Αρκετές εκστρατείες ξεκίνησαν στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, για να αφαιρεθεί η μουσική τζαζ από το ραδιόφωνο και οι μουσικοί της τζαζ θεωρούνταν απειλή για την κοινωνία.
Επικίνδυνη μορφή ψυχαγωγίας
Στις αρχές του 20ου αιώνα, η μουσική τζαζ θεωρούνταν μια αμφιλεγόμενη και ακόμη και επικίνδυνη μορφή ψυχαγωγίας. Σε ορισμένα μέρη, θεωρούνταν σύμβολο παρακμής και ανηθικότητας, και ο χορός σε ρυθμούς τζαζ συχνά θεωρούνταν διαβολική πράξη. Πολλοί την καταδίκασαν ως μορφή ψυχαγωγίας και για ένα διάστημα απαγορεύτηκε ακόμη και σε ορισμένες περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, όσο περνούσε ο καιρός και η μουσική εξελισσόταν, η τζαζ άρχισε να αγκαλιάζεται από ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Γιατί η εποχή της τζαζ θεωρήθηκε κακή
Όταν πρόκειται για τραγούδια, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πόσο επικίνδυνα μπορεί να ήταν, όπως γίνεται πιο δύσκολο να φανταστεί κανείς πόσο επικίνδυνη θα ήταν η ζωή των ανθρώπων εξαιτίας ενός μουσικού είδους. Αρχικά, η τζαζ ήταν ξεκάθαρα κακή γιατί πρωτοεμφανίστηκε σε «σκοτεινά» περιβάλλοντα, όπως οίκους ανοχής και κακόφημα φθηνά εστιατόρια. Επίσης, είναι ένα καλά τεκμηριωμένο γεγονός, ότι πολλοί σπουδαίοι μουσικοί της τζαζ από το παρελθόν είχαν ιστορικό κατάχρησης ναρκωτικών και ανήθικο τρόπο ζωής.
Η εποχή της τζαζ θεωρήθηκε από πολλούς κακή επειδή:
- συνδέθηκε με μια περίοδο υπερβολής και ανηθικότητας
- θεωρήθηκε συχνά ως σύμβολο εξέγερσης ενάντια στις συμβατικές αξίες
- η δημοτικότητά της θεωρήθηκε από ορισμένους ως ένδειξη ηθικής παρακμής
Η μουσική του διαβόλου
Η τζαζ θεωρήθηκε η μουσική του διαβόλου για διάφορους λόγους:
- Πρώτιστα, θεωρήθηκε ως ένα είδος μουσικής, που ήταν άγριο και θεωρήθηκε ως απειλή για τις πιο παραδοσιακές μορφές μουσικής που είχαν προηγηθεί.
- Θεωρήθηκε ως μια μορφή μουσικής, που προώθησε την κουλτούρα των Αφροαμερικανών και κατά την εποχή που διαδόθηκε, αυτό θεωρήθηκε απειλή για τη λευκή, κυρίαρχη κουλτούρα.
- Επιπλέον, η χρήση του αυτοσχεδιασμού θεωρήθηκε ως μια μορφή εξέγερσης ενάντια στους καθιερωμένους κανόνες της μουσικής και της κοινωνίας.
- Ήταν επίσης ένα είδος μουσικής, που παίζονταν συχνά σε μπαρ και κλαμπ, τα οποία θεωρούνταν τόποι αμαρτίας και διαφθοράς. Όλοι αυτοί οι παράγοντες συνδυάστηκαν για να δώσουν στη τζαζ τη φήμη της μουσικής του διαβόλου.
Ο αυτοσχεδιασμός της τζαζ και η ηθική διαύγεια
Ο ελεύθερος αυτοσχεδιασμός θεωρούνταν πάντα ως ξεχωριστό χαρακτηριστικό των μουσικών της τζαζ. Το αυτοσχεδιαστικό σόλο, στο οποίο οι μουσικοί επιτρέπεται να εκφράζονται ελεύθερα, ήταν πάντα μια κοινή πρακτική. Η επιρροή της τζαζ στην αφροαμερικανική κουλτούρα και η έμφαση της στον αυτοσχεδιασμό, θεωρήθηκαν εμπόδιο στην ηθική διαύγεια. Η μουσική θεωρήθηκε ως μια μορφή έκφρασης, που δεν συμβάδιζε με την παραδοσιακή αμερικανική νοοτροπία των λευκών Αμερικανών, που την έβλεπαν ως απειλή για τα ηθικά τους πρότυπα. Επιπλέον, πολλοί πίστευαν, ότι ο αυτοσχεδιαστικός χαρακτήρας της μουσικής αυτής, ήταν ενδεικτικό της ασέβειας και της χυδαιότητας.
Τζαζ και φυλετικά όρια
Παρόλα αυτά, η τζαζ έπαιξε σημαντικό ρόλο στον ακτιβισμό για τα πολιτικά δικαιώματα. Το 1964, ο Δρ Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζούνιορ έγραψε: «Πολλές από τις πιο σημαντικές νίκες του κινήματός μας επιτεύχθηκαν μέσω της τζαζ». Επίσης, κοντά στο τέλος της ζωής του, ο Λούις Άρμστρονγκ συνήθιζε να λέει, ότι η τζαζ διέλυσε τα φυλετικά όρια – ότι, τουλάχιστον για το διάστημα που κρατούσε ένα τραγούδι, ακόμη και οι «φανατικοί λευκοί μεγαλομανείς» ξεχνούσαν το μίσος τους.
Παρά το γεγονός, ότι η τζαζ έγινε από τότε μια εξαιρετικά δημοφιλής μορφή τέχνης και ένα παγκόσμιο φαινόμενο, αυτή η φήμη της επικινδυνότητας, παρέμεινε ισχυρή για χρόνια. Η τζαζ πλέον έχει αναγνωριστεί ως κομμάτι της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς και σύμβολο της ελευθερίας, που μέσα από αυτήν ξεχώρισαν σπουδαίοι μουσικοί. Γι’ αυτό το λόγο η UNESCO έχει ορίσει την 30η Απριλίου ως Διεθνή Μέρα της Τζαζ. Η τζαζ σκηνή είναι ζωντανή!
Με πλούσια και βαθιά ιστορία, συνεχίζει να είναι ένα δημοφιλές είδος, με πολλούς ταλαντούχους μουσικούς να δημιουργούν μοναδικά κομμάτια. Είτε είστε έμπειρος μουσικός είτε απλώς λάτρης του είδους, η τζαζ σκηνή έχει κάτι για όλους.
Πηγή: julieannesanjose.com
