Όσο το διαδίκτυο μπαίνει όλο και περισσότερο στη ζωή μας, τόσο πιο συχνά εντυπωσιαζόμαστε από περιπτώσεις τεχνολογίας, που μιμείται τη ζωή, αλλά όχι με τον καλό τρόπο. Πουθενά δεν συμβαίνει αυτό περισσότερο από τη σφαίρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπου φαίνεται να ισχύει ο εμπειρικός κανόνας: αν μπορεί να γίνει, θα γίνει, ανεξάρτητα από τις συνέπειες. Η πιο πρόσφατη εκδοχή αυτού του φαινομένου έρχεται με τη μορφή των ονομαζόμενων «deathbots».
Τι είναι τα deathbots
Με απλά λόγια, τα deathbots είναι προγράμματα υπολογιστών, που προσομοιώνουν την ομιλία ενός νεκρού ατόμου, επιτρέποντας στους πενθούντες να αλληλεπιδράσουν με μια μεταθανάτια τεχνητή εκδοχή του αγαπημένου τους προσώπου. Χρησιμοποιώντας συστήματα παραγωγής τεχνητής νοημοσύνης, τα deathbots αντλούν από τα μηνύματα κειμένου, τα φωνητικά μηνύματα, τα email και τις αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του αποθανόντος ατόμου για να μιμηθούν τη συμπεριφορά συνομιλίας και το στυλ γραφής του.
Νέα έρευνα, που δημοσιεύτηκε από το τμήμα φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Macquarie, εξετάζει τον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν τα deathbots στη διαδικασία του πένθους και τις ηθικές επιπτώσεις αυτής της τεχνολογίας. Οι ερευνητές, οι οποίοι μελέτησαν αναφορές για τις αλληλεπιδράσεις ανθρώπου-θανάτου για αρκετά χρόνια, βρήκαν, ότι η χρήση των deathbots έχει θετικά στοιχεία. «Από μια αισιόδοξη προοπτική, τα deathbots μπορούν να γίνουν κατανοητά ως τεχνολογικοί πόροι, που μπορούν να διαμορφώσουν και να ρυθμίσουν τις συναισθηματικές εμπειρίες της θλίψης», δήλωσε ο Δρ Fabry στα μέσα ενημέρωσης. Οι ερευνητές προτείνουν, ότι οι αλληλεπιδράσεις με ένα deathbot μπορεί να επιτρέψουν στους πενθούντες να συνεχίσουν τις «συνήθειες της οικειότητας», όπως η συνομιλία, η συναισθηματική ρύθμιση και το να περνούν χρόνο μαζί».
Ηθικές συνέπειες και κριτική
Από την άλλη πλευρά, τα deathbots έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν μια «zombie » εκδοχή του νεκρού, που θα ήταν εντελώς αντίθετη με τις επιθυμίες αυτού του ατόμου όσο ήταν ζωντανός. Ο θετικός ή αρνητικός αντίκτυπος των deathbots στη θλίψη, εξαρτιόταν επίσης από τη στάση των πενθούντων απέναντι στις δυνατότητες συνομιλίας και τους περιορισμούς αυτής της τεχνολογίας. Συνειδητοποιεί πάντα ένα άτομο που πενθεί, ότι συνομιλεί με ένα deathbot; Ή μήπως, τουλάχιστον μερικές φορές, νιώθει σαν να συνομιλεί κυριολεκτικά με τους νεκρούς;
Επιπλέον, υπάρχει ο κίνδυνος, η αντικατάσταση μιας χαμένης ανθρώπινης σχέσης με μια ψηφιακά δημιουργημένη, να δημιουργήσει μια αίσθηση αυταπάτης στους πενθούντες. Κάτι που μάλλον δεν είναι τόσο υγιές. Για να αποφευχθεί η εμφάνιση αυτού του προβλήματος, οι ειδικοί συνιστούν την εφαρμογή «αυτοματοποιημένων προστατευτικών συστημάτων» για να ανιχνεύσουν, εάν ένα άτομο που πενθεί, εξαρτάται υπερβολικά από τις αλληλεπιδράσεις του με ένα deathbot. Επιπλέον, συνιστούν οι αλληλεπιδράσεις με ένα deathbot να επιβλέπονται από σύμβουλο πένθους ή θεραπευτή.
Ωστόσο μην ξεχνάτε, ότι τα deathbots δημιουργούνται από εταιρείες κοινωνικών μέσων ενημέρωσης, που κατά βάση καθοδηγούνται από την επιθυμία να παράγουν κέρδος από τα προϊόντα τους. Δεν είναι εύκολο να κάνετε αυτούς τους ανθρώπους να βάλουν «προστατευτικά κιγκλιδώματα», που θα μπορούσαν ενδεχομένως, να τους εμποδίσουν να βγάλουν ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό από ένα άτομο που πενθεί. Εάν θέλετε να κάνετε μια βουτιά στα βαθιά, για το πόσο άσχημα θα μπορούσε να εξελιχθεί η εμπειρία του deathbot, τότε υπάρχει ένα επεισόδιο της δυστοπικής τηλεοπτικής σειράς Black Mirror, που ονομάζεται “Be Right Back”, το οποίο θα επιβεβαιώσει όλους τους πιο σκοτεινούς φόβους σας σχετικά με την υπέρβαση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στις ζωές μας… και στους θανάτους.