Εδώ και πολλά χρόνια οι επιστήμονες υποπτεύονταν, ότι η σεισμική δραστηριότητα συνδέεται με τη δημιουργία αποθεμάτων χρυσού, ωστόσο είναι η πρώτη φορά, που αυτή η υπόθεση αποδείχθηκε μέσω μαθηματικού μοντέλου.
Ο Αυστραλός Γεωφυσικός Dion Weatherley, επικεφαλής της μελέτης, τόνισε ότι ακόμα και οι μικροσεισμοί μπορεί να δημιουργήσουν αποθέματα χρυσού, ενώ πρόσθεσε, ότι το 80% των αποθεμάτων χρυσού παγκοσμίως, σχηματίστηκε από σεισμούς.
«Οι σεισμοί ενδέχεται να είναι ο πρωταρχικός μηχανισμός για τη συγκέντρωση χρυσού σε φλέβες χαλαζία και τη δημιουργία κοιτασμάτων τα οποία μπορούν να εξορυχθούν», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Το μεγαλύτερο μέρος του χρυσού παγκοσμίως βρίσκεται σε φλέβες χαλαζία, οι οποίες δημιουργήθηκαν όταν άρχισαν να σχηματίζονται τα βουνά, πριν τρία δισεκατομμύρια χρόνια.
Ο χρυσός μεταφέρθηκε εκεί από μεγάλους όγκους νερού, που εισχώρησαν στα βαθειά, ενεργά ρήγματα.
Οι φλέβες χρυσού σχηματίστηκαν από τις τεράστιες μεταβολές στην πίεση κατά τη διάρκεια των σεισμών, ωστόσο μέχρι σήμερα δεν ήταν γνωστό πώς η μεταβολή της πίεσης μπορεί να οδηγήσει στη δημιουργία χρυσού.
Με το υπολογιστικό μοντέλο που ανέπτυξαν οι Αυστραλοί ερευνητές διαπίστωσαν, ότι η απότομη αλλαγή της πίεσης στο ρήγμα διαστέλλει το νερό με αποτέλεσμα να εξατμιστεί.
Όταν χτυπάει ένας σεισμός, κινείται κατά μήκος μιας ρωγμής στο έδαφος – μία ρωγμή που ονομάζεται ρήγμα. Τα μεγάλα ρήγματα μπορεί να αποτελούνται από πολλά μικρά ρήγματα σε όλο το μήκος τους, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους με προεξοχές, που μοιάζουν με ορθογώνια κενά. Το νερό συχνά επιδεινώνει την κατάσταση του εδάφους, δημιουργώντας επιπλέον ρήγματα και προεξοχές.
Περίπου 6 μίλια (10 χιλιόμετρα) κάτω από την επιφάνεια της γης, κάτω από απίστευτες θερμοκρασίες και πιέσεις, το νερό μεταφέρει υψηλές συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα, πυριτίου αλλά και «οικονομικά ελκυστικών» στοιχείων όπως ο χρυσός.
Κατά τη διάρκεια ενός σεισμού, το κενό του ρήγματος ανοίγει ξαφνικά. Είναι σαν να τραβάτε το καπάκι από μια χύτρα ταχύτητας: Το νερό μέσα στο κενό εξατμίζεται αμέσως και ο ατμός αναγκάζει το πυρίτιο, το οποίο σχηματίζει τον ορυκτό χαλαζία, και τον χρυσό να βγουν από το νερό στις κοντινές επιφάνειες.
Οι επιστήμονες πιστεύουν, ότι κατά τη διάρκεια σεισμών ή άλλων απότομων αλλαγών πίεσης, τα αναβράζοντα νερά, συμπεριφέρονται σαν ένα ταρακουνημένο μπουκάλι αναψυκτικού μόλις το ανοίξουμε.
Το καυτό υπόγειο νερό που κυλά μέσα από τα ρήγματα στον φλοιό της Γης, εξατμίζεται σχεδόν αυτόματα στη διάρκεια ενός σεισμού, αφήνοντας πίσω του εναποθέσεις χρυσού, μία διαδικασία η οποία δεν απαιτεί κανέναν καταστροφικό σεισμό, αλλά μπορεί να γίνει ακόμη και με ασθενείς σεισμούς. Άλλοι πάλι, πιστεύουν, ότι ο χρυσός και αλλά ορυκτά, απλώς συσσωρεύονται αργά με την πάροδο του χρόνου.
Ο Weatherley λέει, ότι η ποσότητα χρυσού που μένει πίσω μετά από έναν σεισμό είναι πολύ μικρή. Αν και ένας μόνο σεισμός ενδέχεται να μην δημιουργήσει μεγάλες ποσότητες χρυσού, ωστόσο πολλοί διαδοχικοί σεισμοί στην ίδια περιοχή ενδέχεται, να παράγουν μεγάλα κοιτάσματα χρυσού, εμπορικά εκμεταλλεύσιμα.
Σύμφωνα με μια εκτίμηση, οι μεγάλοι σεισμοί εναποθέτουν έως 0,1 χιλιοστόγραμμο χρυσού ανά τετραγωνικό μέτρο επιφάνειας του ρήγματος.
Μια ζώνη σεισμού όπως το Αλπικό ρήγμα της Νέας Ζηλανδίας, ένα από τα ταχύτερα στον κόσμο, θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα κοίτασμα, που μπορεί να εξορυχθεί σε 100.000 χρόνια, σύμφωνα με τον Weatherley.
Ακόμη και σεισμοί μικρότεροι του μεγέθους 4,0, που μπορεί να μας τρομάζουν αλλά σπάνια προξενούν βλάβες, μπορούν να προκαλέσουν αυτή τη διαδικασία.
«Δεδομένου ότι οι σεισμοί μικρού μεγέθους είναι εξαιρετικά συχνοί σε συστήματα ρηγμάτων, αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι ο κύριος μοχλός για το σχηματισμό κοιτασμάτων χρυσού», ισχυρίζεται ο Weatherley. Αλλά οι σεισμοί δεν είναι η μόνη πηγή χρυσού. Τα ηφαίστεια και οι υπόγειες υδραυλικές τους εγκαταστάσεις είναι εξίσου παραγωγικά, αν όχι περισσότερο, στην παραγωγή του πολύτιμου μετάλλου.
Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο σχηματίζεται ο χρυσός βοηθά τις εταιρείες να αναζητήσουν νέα ορυχεία. Αυτή η νέα γνώση σχετικά με τους μηχανισμούς σχηματισμού κοιτασμάτων χρυσού μπορεί να βοηθήσει τις μελλοντικές προσπάθειες εξερεύνησης χρυσού.
Στην αναζήτησή τους για χρυσό, οι άνθρωποι έχουν τραβήξει περισσότερους από 188.000 τόνους μετάλλου από το υπέδαφος, εξαντλώντας τις εύκολα προσβάσιμες πηγές, σύμφωνα με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Χρυσού.
Γι’ αυτό, όπως και στην περίπτωση του πετρελαίου, οι προσπάθειες στρέφονται πλέον σε εναλλακτικές λύσεις, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες μας αλλά και η ματαιοδοξία μας.
Πηγή: www.cbc.ca