Η είδηση του θανάτου ενός αγαπημένου προσώπου επηρεάζει διαφορετικά τον κάθε άνθρωπο. Ο απόηχος αυτής της είδησης, λοιπόν, παίρνει μοναδικές μορφές σε όλο τον κόσμο, καθώς οι πολιτισμοί γιορτάζουν τη ζωή και τιμούν τον θάνατο ατόμων με τρόπους, που συχνά είναι μοναδικοί στον πολιτισμό τους. Ας δούμε μερικές από τις πιο παράξενες:
Η “ταφή στον ουρανό”
Η ταφή στον ουρανό είναι συνηθισμένη στο Θιβέτ μεταξύ των Βουδιστών. Σε αυτό το τελετουργικό, τεμαχίζονται τα σώματα των νεκρών και τα κομμάτια αφήνονται έξω στις πλαγιές των βουνών, για να καταβροχθιστούν από γύπες ή άλλα ζώα. Πιστεύουν πως η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα αμέσως μετά το θάνατο, οπότε αυτή η πρακτική, εξυπηρετεί διττό σκοπό: την εξάλειψη του άδειου πλέον «δοχείου του σώματος» και τη δυνατότητα της ψυχής να αναχωρήσει, ενώ ταυτόχρονα αγκαλιάζει τον κύκλο της ζωής και παρέχει τροφή στα ζώα. Περίπου το 80% των Θιβετιανών σήμερα επιλέγουν την ταφή στον ουρανό.
Η “Famadihana” στη Μαδαγασκάρη
Το «Dancing with the dead» περιγράφει καλύτερα την αυτή την παράδοση ταφής στη Μαδαγασκάρη, τη Famadihana. Οι συγγενείς ανοίγουν τους τάφους των νεκρών τους κάθε λίγα χρόνια και τους ξανατυλίγουν με φρέσκα ταφικά ρούχα. Κάθε φορά που οι νεκροί παίρνουν φρέσκα ρούχα, αυτό συνοδεύεται επίσης από μουσική και χορό κοντά στον τάφο. Αυτό το τελετουργικό – που μεταφράζεται ως “γύρισμα των οστών” – έχει σκοπό να επιταχύνει την αποσύνθεση και να ωθήσει το πνεύμα του νεκρού προς τη μετά θάνατον ζωή.
Η Ταφή του Νερού
Πολλοί πολιτισμοί, ειδικά στις σκανδιναβικές χώρες, έχουν αγκαλιάσει το νερό στα τελετουργικά της ταφής, από την τοποθέτηση φέρετρων πάνω σε βράχους στραμμένους προς το νερό έως τη χρήση του νερού ως τόπο ταφής. Συχνά οι νεκροί τιμούνταν με ταφή-ανάπαυση, σε ένα σκάφος ή πλοίο, το οποίο άφηναν στη θάλασσα. Άλλες φορές πάλι, έθαβαν τους νεκρούς σε πέτρινους τάφους φτιαγμένους να μοιάζουν με πλοίο από πέτρα.
Οι Βουδιστές επίσης πιστεύουν, ότι όταν πεθαίνουμε, επιστρέφουμε στα τέσσερα στοιχεία που συνθέτουν τη ζωή: νερό, αέρας, γη και φωτιά και όπως το νερό δίνει ζωή, έτσι και το νερό επιστρέφει τη ζωή πίσω στη γη, όταν κάποιος πεθάνει. Μερικοί Θιβετιανοί Βουδιστές κάνουν ταφές σε νερό, όπου ο νεκρός αναπαύεται σε ένα ποτάμι που ρέει.
Η παρέλαση
Ο εορτασμός της ζωής του αποθανόντος μπορεί να λάβει πολλές μορφές. Μια παράδοση της Ινδίας, περιλαμβάνει την «παρέλαση των νεκρών», την περιφορά τους δηλαδή στους δρόμους. Τα σώματα είναι ντυμένα με χρώματα που αναδεικνύουν τις αρετές του νεκρού (κόκκινο για αγνότητα ή κίτρινο για γνώση, για παράδειγμα). Σε μια προσπάθεια να ενθαρρύνουν τις ψυχές να φτάσουν στη σωτηρία, τερματίζοντας τον κύκλο της μετενσάρκωσης, τα σώματα ραντίζονται με νερό από τον ποταμό Γάγγη και στη συνέχεια αποτεφρώνονται στους χώρους αποτέφρωσης της πόλης.
Πύργος της Σιωπής
Σύμφωνα με μια Ζωροαστρική παράδοση, ένα νεκρό σώμα πιστεύεται πως μολύνει ό,τι αγγίζει -συμπεριλαμβανομένου του εδάφους και της φωτιάς- όποτε η ανύψωση ενός πτώματος στον ουρανό για να κατασπαράξουν οι γύπες ήταν ιστορικά η μόνη επιλογή. Ούρα ταύρου χρησιμοποιούνταν για τον καθαρισμό του σώματος και στη συνέχεια, τοποθετούσαν το πτώμα στην κορυφή του λεγόμενου «Πύργου της Σιωπής», μακριά από τους ζωντανούς, που θα μπορούσαν να μολυνθούν από αυτό.
Οι Χάντρες των νεκρών στη Νότια Κορέα
Η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας προωθεί ενεργά την καύση των νεκρών και ορισμένοι πολίτες της Νότιας Κορέας προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, μετατρέποντας τα υπολείμματα των αγαπημένων τους σε “μεταθανάτιες χάντρες” – μικροσκοπικές και πολύχρωμες χάντρες σαν βότσαλα, που συνήθως τοποθετούνται σε διακοσμητικά γυάλινα δοχεία.
Οι τελετουργίες ταφής θεωρούνται ένδειξη σεβασμού προς τους νεκρούς και γίνονται από τις απαρχές της δημιουργίας του ανθρώπινου είδους. Σε πολλούς πολιτισμούς έχουν θεωρηθεί και ως απαραίτητο βήμα για τον αποθανόντα, ώστε να εισέλθει στη μετά θάνατον ζωή ή να επιστρέψει πίσω στον κύκλο της ζωής.