Ο ψυχίατρος E. Hallowell θεωρεί, ότι τα «υπερβολικά» χαρούμενα παιδιά -είτε κατακλύζονται με δώρα είτε προστατεύονται από κάθε συναισθηματική δυσφορία- είναι πιο πιθανό να εξελιχθούν σε έφηβους που είναι βαριεστημένοι, κυνικοί και χωρίς χαρά. «Οι καλύτεροι προγνωστικοί παράγοντες της ευτυχίας είναι εσωτερικοί, όχι εξωτερικοί», λέει ο Hallowell. Τα καλά νέα είναι, ότι δεν χρειάζεται να είστε ειδικός στην παιδική ψυχολογία για να μεταδώσετε την εσωτερική δύναμη και τη σοφία που χρειάζεται στα παιδιά για να αντιμετωπίσουν με αισιοδοξία τα σκαμπανεβάσματα της ζωής.
Μάθετε να διαβάζετε τα συναισθήματα του παιδιού σας
Όταν το παιδί σας ήταν μωρό και νήπιο, είχατε μια καλή αίσθηση του αν ήταν χαρούμενο ή λυπημένο. Το πρόσωπό του φωτιζόταν όταν γυρνούσατε σπίτι ή έκλαιγε ατελείωτα όταν ο σκύλος του έπαιρνε το αγαπημένο του παιχνίδι. Όσο μεγαλώνει τα συναισθήματά του είναι πιο περίπλοκα αλλά η ικανότητά του να τα ελέγχει είναι ισχυρότερη. Ωστόσο, τα εξωτερικά σημάδια του αν είναι ευτυχισμένο ή δυστυχισμένο δεν είναι δύσκολο να διαβαστούν. Ένα χαρούμενο παιδί χαμογελά, παίζει, δείχνει περιέργεια, συναναστρέφεται με άλλα παιδιά και δεν χρειάζεται συνεχή διέγερση. Τα σημάδια ενός δυστυχισμένου παιδιού είναι ξεκάθαρα: Το παιδί είναι αποτραβηγμένο, ήσυχο, δεν τρώει πολύ, δεν συναναστρέφεται αυθόρμητα με άλλα παιδιά, δεν παίζει, δεν κάνει ερωτήσεις, δε γελά και μιλά πολύ λίγο.
Το ντροπαλό παιδί και το θυμωμένο παιδί
Εάν έχετε ένα εκ φύσεως ντροπαλό ή εσωστρεφές παιδί που δεν γελάει ή δεν αλληλεπιδρά πολύ, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι δυστυχισμένο. Η ντροπαλότητα δεν είναι το ίδιο με τη λύπη, αλλά θα πρέπει να προσπαθήσετε περισσότερο για να διαβάσετε οποιεσδήποτε σημαντικές αλλαγές στη συμπεριφορά του – γίνεται πιο απομονωμένο ή φοβισμένο π.χ – που μπορεί να υποδηλώνουν ότι υπάρχει πρόβλημα. Οι περισσότεροι γονείς αναγνωρίζουν, ότι ένα φοβισμένο παιδί, που αναστατώνεται εύκολα, δεν είναι χαρούμενο, αλλά πολλοί γονείς δεν αναγνωρίζουν ότι και ένα θυμωμένο παιδί συνήθως εκφράζει τη λύπη του με τη συμπεριφορά του αυτή. Ανεξάρτητα από την ηλικία, ο θυμός πολύ συχνά είναι απλώς υπερβολική αγωνία και λύπη. Όταν το παιδί σας χτυπά τον αδερφό του ή σας φωνάζει “Σε μισώ!” σημαίνει ότι μπορεί να είναι στενοχωρημένο πέρα από την ικανότητά του να το αντιμετωπίσει. Κάθε παιδί έχει πιθανώς τους δικούς του τρόπους να σας δείχνει όταν περνάει δύσκολες στιγμές. Μερικά παιδιά μπορεί να ξεσπάσουν και άλλα μπορεί να κλειστούν στον εαυτό τους. Καθώς θα γνωρίζετε την ιδιοσυγκρασία του παιδιού σας, θα γίνετε καλύτεροι στο να αναγνωρίζετε τα σημάδια, όταν κάτι δεν πάει καλά στον κόσμο του.
Ένα παιδί δε μπορεί να είναι πάντα χαρούμενο
Ένα λάθος που κάνουν πολλοί γονείς από αγάπη και καλές προθέσεις: προσπαθούν συνέχεια να κάνουν το καλύτερο για το παιδί τους, για να είναι χαρούμενο όλη την ώρα. Αυτό δεν είναι ρεαλιστικό. Μην μπαίνετε πάντα στη μέση και προσπαθείτε να διορθώσετε τα πάντα. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να αντέχουν και να διαχειρίζονται μερικές φορές κάποια στενοχώρια, κάποια δυστυχία. Αφήστε τα να παλέψουν, να ανακαλύψουν τα πράγματα μόνα τους, γιατί αυτό τους επιτρέπει να μάθουν πώς να αντιμετωπίζουν τα δύσκολα. Αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί σας δεν πρέπει να ζητά βοήθεια εάν τη χρειάζεται, αλλά ο ρόλος σας είναι να υποδείξετε μια λύση και όχι να του την παρέχετε. Το να επιτρέπουμε στα παιδιά μια σειρά από εμπειρίες, ακόμη και τις δύσκολες ή απογοητευτικές, βοηθά να χτίσουν το απόθεμα εσωτερικής δύναμης που οδηγεί στην ευτυχία. Είτε ένα παιδί είναι 7 μηνών και προσπαθεί να μπουσουλήσει είτε 7 ετών και παλεύει με την αφαίρεση, θα γίνει καλύτερο στην αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων καθώς θα μάθει αντιμετωπίζοντας τες με επιτυχία ξανά και ξανά.
Αφήστε το παιδί σας να είναι λυπημένο ή θυμωμένο
Μερικοί γονείς ανησυχούν υπερβολικά κάθε φορά που τα παιδιά τους υποφέρουν από μια μικρή απόρριψη, π.χ δεν προσκαλούνται σε ένα πάρτι γενεθλίων ή κλαίνε επειδή δεν πήραν αυτό που ήθελαν. Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν ότι είναι εντάξει να είναι δυστυχισμένα μερικές φορές — είναι μέρος της ζωής. Και αν προσπαθήσετε να καταπνίξετε οποιαδήποτε δυστυχία, μπορεί να τους στέλνετε το μήνυμα, ότι είναι λάθος να νιώθουν λύπη. Αφήστε το παιδί σας να βιώσει τα συναισθήματά του, συμπεριλαμβανομένης της λύπης. Μερικές φορές όμως η πηγή της δυσαρέσκειάς τους μπορεί να είναι σοβαρή. Εάν βλέπετε επίμονα σημάδια δυστυχίας – όπως υπερβολική προσκόλληση, άρνηση να πάει στο σχολείο, προσποιείται ότι είναι άρρωστο και γκρινιάζει, δημιουργεί προβλήματα στο σχολείο, παρουσιάζει αλλαγές στον ύπνο ή στο φαγητό κ.λ.π , συμβουλευτείτε έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας για αξιολόγηση.
Εν κατακλείδι, η καλύτερη συμβουλή για το πώς να ξέρεις αν το παιδί σου είναι χαρούμενο είναι η πιο απλή: Άκουσέ το. Η ανοιχτή επικοινωνία είναι απαραίτητη για την κατανόηση των διαθέσεων του παιδιού σας. Και εσείς δε χρειάζεται πάντα να κρύβετε τα αρνητικά σας συναισθήματα ή τη λύπη σας. Μπορείτε να δείξετε στο παιδί σας ότι είστε στεναχωρημένοι που η καλύτερή σας φίλη μετακομίζει σε άλλη πόλη. Και αν στη συνέχεια μιλήσετε για το πώς θα διατηρήσετε επαφή και πόσο διασκεδαστικό θα είναι να την επισκεφτείτε, θα διδάξετε στο παιδί σας, ότι η λύπη είναι μέρος της ζωής. Βοηθήστε το παιδιά σας να δουν το ποτήρι μισογεμάτο παρά μισοάδειο και να είναι χαρούμενα για αυτά που έχουν αντί να λυπούνται για αυτά που δεν έχουν.
Πηγή: babycenter.com
