Η Γαλλική Ριβιέρα (ή Κυανή Ακτή) είναι η μεσογειακή ακτή της νοτιοανατολικής Γαλλίας. Περιλαμβάνει περίφημα παραλιακά θέρετρα όπως το Σεν Τροπέ και οι Κάννες, και το ανεξάρτητο κράτος του Μονακό. Ένα καταφύγιο για λόγους υγείας τον 18ο αιώνα, η περιοχή προσέλκυσε αργότερα αριστοκράτες, καλλιτέχνες και το «τζετ σετ» της δεκαετίας του 1960.
Σήμερα είναι ένας καθιερωμένος προορισμός διακοπών, με μονοπάτια που συνδέουν πολλά παραθαλάσσια χωριά και πόλεις. Ήταν ο Stéphen Liégeard, φημισμένος δικηγόρος, πολιτικός, συγγραφέας και ποιητής, που επινόησε για πρώτη φορά τη φράση «Côte d’Azur» (Γαλλική Ριβιέρα) το 1887. Την όρισε ως εξής: «η λωρίδα ακτών μεταξύ Μασσαλίας και Ιταλίας».
Η εποχική μετανάστευση των ανώτερων τάξεων
Η πρακτική να επισκέπτονται την ακτή και κατά τους χειμερινούς μήνες, ξεκίνησε το 1750. Τον 18ο αιώνα, η επιθυμία για ταξίδια αναπτύχθηκε μεταξύ της αγγλικής ελίτ. Το χειμώνα επέλεγαν να τον περάσουν στην ανατολική ακτή της Προβηγκίας. Θεωρούμενη ως Κήπος της Εδέμ, η Νότια Γαλλία ήταν επίσης η φυσική «διαδρομή» προς την Ιταλία και τον πολιτισμό της, ένα σημάδι των ελίτ. Αυτή η εποχική μετανάστευση των αγγλικών ανώτερων τάξεων αντιγράφηκε γρήγορα και από άλλες ευρωπαϊκές ελίτ, σε αναζήτηση ενός ήπιου χειμώνα.
Χειμερινά θέρετρα για ασθενείς
Στις αρχές του 19ου αιώνα, προέκυψε και το επιχείρημα για την υγεία – οι άνθρωποι πήγαιναν σε αυτά τα χειμερινά θέρετρα ως ιατρική θεραπεία. Ο 18ος αιώνας δημιούργησε τα χειμερινά θέρετρα και ο 19ος αιώνας τα σφράγισε. Ένα από αυτά, η Νίκαια, πρωτεύουσα του διαμερίσματος Alpes-Maritimes στη Γαλλική Ριβιέρα, βρίσκεται στις όχθες του Baie des Anges. Ιδρύθηκε από τους Έλληνες και αργότερα έγινε καταφύγιο για την ευρωπαϊκή ελίτ του 19ου αιώνα.
Η πόλη συνεχίζει μέχρι σήμερα να προσελκύει καλλιτέχνες και ένας από τους διάσημους πρώην κάτοικους της ήταν ο ζωγράφος Henri Matisse. Μαζί με τη Νίκαια, το Hyères-les-Palmiers είναι ένα από τα παλαιότερα χειμερινά θέρετρα στον κόσμο, με το ήπιο κλίμα ακόμα και το χειμώνα, την όμορφη ύπαιθρο, τους κήπους με πορτοκαλιές και τα «εξωτικά» φυτά.
Τον 19ο αιώνα, αναγνωρίστηκε ως το «καλύτερο» χειμερινό θέρετρο για ασθενείς. Το κλίμα του συστήνονταν ιδιαίτερα για τους φυματικούς. Η φήμη του ήταν τέτοια, που αρκετοί μονάρχες, συμπεριλαμβανομένης της βασίλισσας Βικτώριας, πρίγκιπες, διάσημοι συγγραφείς και πλούσιοι επέλεγαν να περάσουν το χειμώνα εδώ. Το Hyères-les-Palmiers οφείλει το όνομά του στους 7000 φοίνικες που φυτεύτηκαν στην κοινότητα.
Ξεκινώντας το 1850, ενθουσιώδεις κηπουροί πραγματοποίησαν τα πρώτα τους πειράματα στον εγκλιματισμό των τροπικών φυτών. Η φήμη τους ήταν διεθνής και αφού έκαναν εξαγωγές. Την πόλη χαρακτηρίζουν φαρδιές λεωφόροι με φοίνικες, που περνούν μπροστά από τα απίστευτα πολυτελή παλάτια «Belle Epoque» και τις ανατολίτικες βίλες.
Σήμερα, τα όρια της Γαλλικής Ριβιέρας, ειδικά η δυτική πλευρά της, είναι ασαφή. Για τους σκληροπυρηνικούς «Azuréens», τα σύνορα βρίσκονται κατά μήκος της γραμμής Μονακό-Νίκαια-Κάννες. Το περιοδικό Geo περιγράφει τη Γαλλική Ριβιέρα ως την ακτή της Μεσογείου που εκτείνεται για 200 χιλιόμετρα από το Bandol στο Menton. Τα όρια είναι τόσο ασαφή, που και οι Γάλλοι δυσκολεύονται να τα εντοπίσουν: σύμφωνα με μια δημοσκόπηση, περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες δεν έδωσαν σωστή απάντηση. Ωστόσο, αυτό δεν είναι σημαντικό! Το όνομα εξακολουθει να συνοδεύει τη μυθική και ειδυλλιακή εικόνα, που δημιούργησε ο εφευρέτης του στα τέλη του 19ου αιώνα. Ερχόμαστε εδώ, είτε συνειδητά είτε όχι, για να αναζητήσουμε αυτόν τον χαμένο παράδεισο που περιέγραψε ο Stéphen Liégeard μερικούς αιώνες νωρίτερα.
Πηγή: www.visitvar.com
