Τα αποξηραμένα φρούτα αποτελούν ένα από τα πλέον συνήθη σνακς, τα οποία είθισται να καταναλώνουμε στο σπίτι, το γραφείο, το σχολείο και τις εξορμήσεις μας. Η διατροφική τους αξία, μάλιστα, συχνά παραλληλίζεται με εκείνη των φρέσκων φρούτων από την κοινότητα των διαιτολόγων και διατροφολόγων.
Συνηθίζεται να αγοράζουμε φρούτα στην αποξηραμένη τους μορφή, είτε από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μας, είτε από καταστήματα με ξηρούς καρπούς και ανεξάρτητους μικροπαραγωγούς. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να φτιάξουμε μόνοι μας τα αγαπημένα μας αποξηραμένα φρούτα στο σπίτι, χωρίς αυτά να υστερούν σε γεύση και σε θρεπτικά συστατικά σε σχέση με εκείνα του εμπορίου.
Η αποξήρανση των φρούτων, ωστόσο, αντίθετα με αυτό που ενδεχομένως να πιστεύουμε, δεν αποτελεί καινούρια τεχνική. Τουναντίον, οι καταβολές των αποξηραμένων φρούτων εντοπίζονται στα άδυτα της ιστορίας!
Μάθετε τα πάντα για την ενδιαφέρουσα ιστορία των αποξηραμένων φρούτων!
Πώς δημιουργήθηκαν τα αποξηραμένα φρούτα
Η αποξήρανση των φρούτων αποτελεί μία από τις παλαιότερες μεθόδους συντήρησης τροφίμων ανά την ιστορία. Δεδομένου ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί απείχαν παρασάγγας από την εφεύρεση της σύγχρονης ψύξης, επιβαλλόταν να επινοήσουν ευφάνταστους τρόπους για να διατηρήσουν τη φρεσκάδα των τροφίμων τους, ώστε αυτά να μη σαπίσουν και δημιουργήσουν προβλήματα υγείας σε εκείνους που επρόκειτο να τα τα καταναλώσουν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί όχι μόνο η διατήρηση των ψαριών σε αλάτι, αλλά και τα αποξηραμένα φρούτα, χάρη στα οποία, κατά την αρχαιότητα, οι άνθρωποι εξασφάλιζαν πως θα υπήρχαν αρκετά τρόφιμα αποθηκευμένα κατά τη διάρκεια των δύσκολων συνθηκών όπως οι πόλεμοι και οι λιμοί.
Η αποξήρανση στη Μέση Ανατολή και την Αφρική
Τα αποξηραμένα φρούτα, με κύρια παραδείγματα τις σταφίδες, τα σύκα και τα βερίκοκα, έχουν τις ρίζες τους σε πολιτισμούς της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, ιδίως στην Αρχαία Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία και τη Φοινίκη. Υπολογίζεται πως, γύρω στο 2440 π.Χ., οι Αρχαίοι Αιγύπτιοι προέβαιναν στην καλλιέργεια αμπελιών, προκειμένου να παράξουν αποξηραμένα σταφύλια.
Αντίστοιχη επεξεργασία υφίστατο και το σύκο, καρπός που ευδοκιμούσε κατά μήκος του Νείλου, στις όχθες του οποίου κατοικούσαν οι πρώιμες αιγυπτιακές κοινωνίες, ώστε να έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Οι πολιτισμοί της Μέσης Ανατολής και του Μαγκρέμπ, μάλιστα, εκτιμάται πως ευθύνονται για την επέκταση των αποξηραμένων φρούτων στην Ευρώπη, με αφετηρία τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Τα αποξηραμένα φρούτα στην Ευρώπη
Χάρη στην ευρηματικότητα των αρχαίων πολιτισμών της Μέσης Ανατολής και του βορείου τμήματος της Αφρικής, η δημοφιλία των αποξηραμένων φρούτων έφτασε, δειλά-δειλά, στον ευρωπαϊκό χώρο. Στην εκπνοή του Μεσαίωνα, μάλιστα, η πουτίγκα από αποξηραμένα δαμάσκηνα έκανε την εμφάνισή της στην Αγγλία, όπου μετετράπη σε αναπόσπαστο κομμάτι της εγχώριας γαστρονομικής παράδοσης και αργότερα εμπλουτίστηκε με διαφορετικά αποξηραμένα φρούτα.
Αντιστοίχως, χάρη στα τεράστια οφέλη που έχει για την υγεία, η αποξήρανση δεν άργησε να γίνει δημοφιλής και σε άλλα κράτη, ιδίως της Βόρειας Ευρώπης και της Ιβηρικής Χερσονήσου. Χαρακτηριστικά, κατά τη διάρκεια του 15ου και 16ου αιώνα μ.Χ., η αποξήρανση των σταφίδων και του σταφυλιού έγινε ιδιαίτερα αγαπητή σε χώρες όπως η Ισπανία. Ακόμα και επί Σοβιετικής Ένωσης, ο ουκρανικός λαός βάσισε τη διατροφή του στα αποξηραμένα φρούτα και τους μύκητες, κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Λιμού.
Πηγή: www.goodhumus.com