Οι γαστρονομικές απολαύσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι του τουρισμού. Τι συμβαίνει, όμως, όταν οι γεύσεις ενός δημοφιλούς προορισμού είναι αρκετά πιο extreme σε σχέση με εκείνες που έχει συνηθίσει ο ουρανίσκος μας;
Πολλοί λάτρεις της διεθνούς κουζίνας δε διστάζουν να δοκιμάσουν ακόμα και τις πλέον ακραίες συνταγές του εκάστοτε προορισμού, προκειμένου να έρθουν σε επαφή με την εγχώρια κουλτούρα, με όσο πιο αυθεντικό τρόπο γίνεται. Άλλοι, πάλι είναι πιο διστακτικοί, και μένουν σε “ασφαλείς” γεύσεις.
Όπως και να’ χει, η γαστρονομική περιπλάνηση πάντα κρύβει πολλούς θησαυρούς και νέες εμπειρίες. Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια ματιά σε 10 παράξενες συνταγές από κάθε γωνιά του κόσμου!
Τηγανητές ακρίδες με σοκολάτα (Ισραήλ)
Κι όμως, οι ακρίδες στο Ισραήλ θεωρούνται ένας εξαιρετικός τραγανός μεζές, που μάλιστα αποτελεί σπουδαία πηγή πρωτεΐνης. Οι ακρίδες βρίσκονται σε αφθονία στη Μέση Ανατολή, με τους Ισραηλινούς να λύνουν το πρόβλημα, μετατρέποντάς τις σε ένα ευφάνταστο παραδοσιακό έδεσμα. Οι ακρίδες συναντώνται σε διάφορες παραλλαγές, με τη συνηθέστερη αυτών να τις θέλει να τηγανίζονται και να καλύπτονται με σοκολάτα.
Αιώνιο αυγό (Κίνα)
Όχι, δε διατηρείται για έναν αιώνα, όπως θα συμπέραινε κανείς από την ονομασία του – μαρινάρεται, όμως, με διάφορα υλικά και καταναλώνεται μετά από εβδομάδες, ή ακόμα και μήνες. Το century egg συντηρείται χάρη σε υλικά όπως ο πηλός, η στάχτη, το αλάτι, ο άργιλος, το lime, η πάπια και το κοτόπουλο, ώσπου ο κρόκος του να πάρει ένα σκούρο γκριζωπό ή πρασινωπό χρώμα και μία έντονη μυρωδιά.
Ζελέ από μύτη άλκης (Καναδάς)
Η άλκη ανήκει στα πλέον χαρακτηριστικά ενδημικά είδη της Βόρειας Αμερικής, και οι ιθαγενείς Ινουίτ του Καναδά δεν άργησαν να την εκμεταλλευτούν για να εξασφαλίσουν την τροφή τους. Η συνταγή του ζελέ της μύτης είναι μία από τις πλέον ιδιαίτερες συνταγές με άλκη, ενώ προϋποθέτει εκτενή προεργασία.
Κάζου μάρτζου (Ιταλία)
Το κάζου μάρτζου προσφέρεται σε λάτρεις των σπάνιων τυριών, με τολμηρούς, όμως, ουρανίσκους. Κυριολεκτικά, φτιάχνεται από ληγμένο πεκορίνο, στο οποίο προστίθενται προνύμφες από μύγες, οι οποίες με τη σειρά τους εκκολάπτονται μέσα στο τυρί και το κάνουν κρεμώδες. Μία εκδοχή, μάλιστα, θέλει την προσθήκη σκουληκιών στο πιάτο!
Τηγανητές ταραντούλες (Καμπότζη)
Η Νοτιοανατολική Ασία φημίζεται για τα ιδιαίτερα σνακς της, πολλά εκ των οποίων περιλαμβάνουν έντομα. Ένα από αυτά είναι οι τηγανητές ταραντούλες της Καμπότζης, που πρωτοεμφανίστηκαν ως έδεσμα υπό το κομμουνιστικό καθεστώς των Ερυθρών Χμερ και, έκτοτε, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ντόπιας κουζίνας.
Πίτα stargazey (Αγγλία)
Όσο ρομαντικό κι αν ακούγεται, στην πραγματικότητα η πίτα stargazey, που προέρχεται από την παραθαλάσσια Κορνουάλη, ονομάζεται έτσι διότι το ατού της είναι τα κάθετα τοποθετημένα κεφάλια ψαριών, που ξεπετάγονται από τη ζύμη της πίτας και πραγματικά μοιάζουν λες και χαζεύουν τα αστέρια!
Μάτια τόνου (Ιαπωνία)
Ο τόνος έχει την τιμητική του στο νησιωτικό κράτος της Ιαπωνίας, και τα μάτια του δεν αποτελούν εξαίρεση. Είναι, μάλιστα, ένας από τους πλέον οικονομικούς μεζέδες της χώρας, που μπορεί να βρεθεί από τα σούπερ μάρκετ μέχρι και τα καλύτερα εστιατόρια. Συνήθως μαγειρεύονται στον ατμό ή βράζονται, πριν περιχυθούν με μια μαρινάδα σόγιας ή σκόρδου.
Μπάλουτ (Φιλιππίνες)
Το μπάλουτ είναι μια συνταγή που βασίζεται στο γονιμοποιημένο αυγό ενός ζώου -συνήθως πάπιας- δύο ή τριών εβδομάδων. Το έμβρυο βράζεται ζωντανό, καρυκεύεται με ξύδι και τσίλι και καταναλώνεται αρχικά ρουφώντας το υγρό και έπειτα θρυμματίζοντας το συμπαγές μαγειρεμένο αυγό, με τα κόκαλα, τα φτερά και το ράμφος του εμβρύου.
Μούχλα καλαμποκιού (Μεξικό)
Η μούχλα καλαμποκιού (ή, αλλιώς, huitlacoche) παρασκευάζεται στο Μεξικό χάρη σε μία ασθένεια των φυτών, που ευδοκιμεί μέσα στα καλαμπόκια και κάνει ορισμένα κομμάτια τους να μουχλιάζουν, δίνοντάς τους ένα γκριζωπό χρώμα. Οι μύκητες που φυτρώνουν στο καλαμπόκι του χαρίζει μία γεύση που χαρακτηρίζεται ως γήινη.
Ζυμωμένη ρέγγα Βαλτικής (Σουηδία)
Η ζυμωμένη ρέγγα της Βαλτικής -κοινώς, Surströmming- αποτελεί κομμάτι της σουηδικής γαστρονομίας από τον 16ο κιόλας αιώνα. Το κύριο χαρακτηριστικό του πιάτου αυτού, είναι πως η ρέγγα ζυμώνεται για τουλάχιστον έξι μήνες προτού καταναλωθεί. Διάφορες παραλλαγές του ιδιαίτερου αυτού πιάτου κυκλοφορούν σε όλα τα παραθαλάσσια μέρη της Βόρειας Ευρώπης.
Πηγές: www.air-dr.com