Όπως πολλοί θεσμοί, έτσι και ο οδηγός Michelin δεν ξεκίνησε ως ο εμβληματικός οδηγός γαστρονομίας που κατέληξε να είναι σήμερα. Οι ρίζες του οδηγού Michelin ήταν πολύ πιο ταπεινές, με την ιδέα να έχει αρχικά σχεδιαστεί για να ενθαρρύνει περισσότερους τουρίστες να βγουν στο δρόμο χρησιμοποιώντας έναν μικρό κόκκινο οδηγό.
Η ιστορία ξεκινά
Όλα ξεκίνησαν στο Clermont-Ferrand (μια μικρή γαλλική πόλη) το 1889, όταν τα αδέλφια Andre και Edouard Michelin ίδρυσαν την παγκοσμίου φήμης εταιρεία ελαστικών τους, τροφοδοτούμενοι από ένα μεγάλο όραμα για την αυτοκινητοβιομηχανία της Γαλλίας σε μια εποχή που υπήρχαν λιγότερα από 3.000 αυτοκίνητα στη χώρα.
Για να βοηθήσουν τους οδηγούς αυτοκινήτων και φορτηγών να αναπτύξουν τα ταξίδια τους – ενισχύοντας έτσι με τη σειρά τους τις πωλήσεις αυτοκινήτων και ελαστικών – οι αδελφοί Michelin δημιούργησαν έναν μικρό κόκκινο οδηγό γεμάτο με εύχρηστες πληροφορίες για τους ταξιδιώτες.
Ο οδηγός παρείχε χάρτες, πληροφορίες για το πώς να αλλάξουν ένα ελαστικό, πού να ανεφοδιαστούν με καύσιμα και για τον ταξιδιώτη που αναζητούσε ανάπαυλα από τις περιπέτειες της ημέρας.
Για δύο δεκαετίες, όλες αυτές οι πληροφορίες ήταν δωρεάν. Μέχρι μια μοιραία συνάντηση που παραμένει ένα αγαπημένο ανέκδοτο που επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα, όταν ο Andre Michelin έφτασε σε ένα κατάστημα ελαστικών και είδε τους αγαπημένους του οδηγούς να χρησιμοποιούνται για να στηρίξουν έναν πάγκο εργασίας.
Με βάση την αρχή ότι “ο άνθρωπος σέβεται πραγματικά μόνο ό,τι πληρώνει”, ένας ολοκαίνουργιος οδηγός Michelin κυκλοφόρησε το 1920 και πωλήθηκε για επτά φράγκα.
Ο οδηγός εξελίσσεται
Για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1920, ο οδηγός συμπεριέλαβε κατάλογο ξενοδοχείων στο Παρίσι, καταλόγους εστιατορίων σύμφωνα με συγκεκριμένες κατηγορίες, και σταμάτησαν να δέχονται πληρωμές από εστιατόρια για διαφήμιση, καθώς ήθελαν οι κριτικές να είναι ειλικρινείς και ακέραιες.
Αναγνωρίζοντας την αυξανόμενη επιρροή του τμήματος εστιατορίων του οδηγού, οι αδελφοί Michelin προσέλαβαν επίσης μια ομάδα μυστηριωδών γευσιγνωστών – ή επιθεωρητών εστιατορίων, όπως τους γνωρίζουμε καλύτερα σήμερα – για να επισκέπτονται και να αξιολογούν ανώνυμα τα εστιατόρια.
Οι γευσιγνώστες βαθμολογούσαν τα εστιατόρια στην κλίμακα 0-3 αστέρια ακριβώς όπως και σήμερα. Το σύστημα αξιολόγησης ονομάστηκε “αστέρια Michelin” ως μια αναφορά στις ρίζες της δημιουργίας του οδηγού.
Το 1 αστέρι σήμαινε “ένα πολύ καλό εστιατόριο στην κατηγορία του. Αν είναι στον δρόμο σας αξίζει να το επισκεφθείτε.” Τα 2 αστέρια σήμαιναν “Πάρα πολύ καλή κουζίνα. Αξίζει μια παράκαμψη”, και τα 3 αστέρια ήταν – και είναι ακόμα – η ύψιστη διάκριση που σήμαινε “Εξαιρετική κουζίνα, αξίζει να ταξιδέψετε μέχρι εκεί.”
Σήμερα, τα αστέρια Michelin απονέμονται επιλεκτικά σε ένα μικρό αριθμό εστιατορίων παγκοσμίως, για την εξαιρετική τους ποιότητα, την καινοτομία και τις τεχνικές, σε συνδυασμό με μια μεγάλη λίστα εξειδικευμένων κριτηρίων.
