Ο Ado Campeol, γνωστός ως ο «πατέρας του τιραμισού», έφυγε από τη ζωή το 2021 σε ηλικία 93 ετών, αφήνοντας πίσω του μια από τις πιο διάσημες γευστικές δημιουργίες της ιταλικής κουζίνας. Το όνομά του έχει συνδεθεί άρρηκτα με αυτό το διάσημο γλυκό, το οποίο γεννήθηκε στο εστιατόριό του, Le Beccherie, στην πόλη Τρεβίζο της βόρειας Ιταλίας.
Οι αρχές
Η ιστορία του τιραμισού ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν η σύζυγος του Campeol, Άλμπα, και ο σεφ Ρομπέρτο Λινγκουανόττο δημιούργησαν τυχαία τη συνταγή. Σύμφωνα με τον Λινγκουανόττο, κατά τη διάρκεια της παρασκευής παγωτού βανίλιας, έπεσε λίγη μασκαρπόνε μέσα σε ένα μείγμα από αυγά και ζάχαρη. Η απροσδόκητη νοστιμιά του μείγματος ενέπνευσε τον σεφ και την Άλμπα να το εξελίξουν, προσθέτοντας μπισκότα σαβουαγιάρ βουτηγμένα σε καφέ και μια ελαφριά επικάλυψη κακάο. Έτσι γεννήθηκε το «Tiramisù», μια λέξη που στα ιταλικά σημαίνει «σήκωσέ με» ή «ανέβασε τη διάθεσή μου».
Η επιτυχία
Το γλυκό προστέθηκε στο μενού του Le Beccherie το 1972, χωρίς ποτέ να κατοχυρωθεί νομικά από την οικογένεια Campeol. Παρ’ όλα αυτά, η συνταγή έγινε σύντομα γνωστή πέρα από τα σύνορα της Ιταλίας, κερδίζοντας μια θέση στις κουζίνες και τις καρδιές ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Η απλότητά του –συνδυάζοντας καφέ, κρέμα μασκαρπόνε, αυγά, ζάχαρη και κακάο– αποτέλεσε τη βάση για αμέτρητες παραλλαγές. Αν και πολλές σύγχρονες εκδοχές περιλαμβάνουν αλκοόλ, όπως ρούμι ή marsala, η αυθεντική συνταγή ήταν χωρίς οινοπνευματικά, καθώς δημιουργήθηκε για να είναι παιδικό και οικογενειακό γλυκό.
Ο Campeol, παρά τη φήμη του, παρέμεινε ταπεινός άνθρωπος, αφιερωμένος στην παράδοση της ιταλικής φιλοξενίας. Το εστιατόριό του, που άνοιξε η οικογένεια το 1939, συνέχισε να αποτελεί σημείο αναφοράς για τους λάτρεις της γαστρονομίας. Ο ίδιος ανέλαβε τη διεύθυνσή του μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το μετέτρεψε σε έναν χώρο που ανέδειξε τη γνήσια βορειοϊταλική κουζίνα.
Η συμβολή του Campeol αναγνωρίστηκε ευρέως. Ο Luca Zaia, περιφερειάρχης του Βένετο, δήλωσε πως «η πόλη έχασε ένα ακόμη αστέρι από την ιστορία της γεύσης και του κρασιού της». Η αναγνώριση αυτή δεν ήταν μόνο για το γλυκό, αλλά και για τη φιλοσοφία του Campeol: η κουζίνα ως τέχνη απλότητας και αγάπης.
Οι διαφωνίες
Παρότι υπήρξαν διαφωνίες για την πατρότητα του τιραμισού —ορισμένοι ισχυρίστηκαν ότι πρωτοεμφανίστηκε σε ξενοδοχείο ή ακόμα και σε οίκο ανοχής της περιοχής— οι περισσότεροι γαστρονόμοι και ιστορικοί συμφωνούν ότι η καθιερωμένη μορφή του προέρχεται από το Le Beccherie. Το 1981, η συνταγή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο περιοδικό Veneto, επιβεβαιώνοντας έτσι την προέλευσή της από το εστιατόριο του Campeol.
Σήμερα, το τιραμισού θεωρείται έμβλημα της ιταλικής ζαχαροπλαστικής, συμβολίζοντας όχι μόνο τη γλυκιά απόλαυση αλλά και τη δημιουργικότητα της καθημερινής ζωής. Ο Ado Campeol μπορεί να έφυγε, αλλά η γευστική του κληρονομιά συνεχίζει να «ανεβάζει τη διάθεση» εκατομμυρίων ανθρώπων, όπως ακριβώς υποδηλώνει και το όνομά του γλυκού.
