Ήρεμες λίμνες, απομονωμένες ξύλινες καλύβες, πυκνά δάση και βουνά που χάνονται στον ορίζοντα. Οι πίνακες του Bob Ross δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τρομακτικοί. Κι όμως, εδώ και χρόνια κυκλοφορεί στο διαδίκτυο μια ανατριχιαστική θεωρία: ότι τα ειδυλλιακά τοπία που ζωγράφιζε δεν ήταν προϊόν της φαντασίας του, αλλά τοποθεσίες όπου είχαν διαπραχθεί ανεξιχνίαστα εγκλήματα. Η ιστορία είναι αρκετά σκοτεινή για να γίνει σενάριο ταινίας. Υπάρχει όμως έστω και λίγη αλήθεια πίσω από αυτή;
Η θεωρία που έκανε το διαδίκτυο να βλέπει τους πίνακες διαφορετικά
Σύμφωνα με διάφορες εκδοχές του μύθου, ο Bob Ross επέλεγε για τους πίνακές του μέρη στα οποία είχαν σημειωθεί δολοφονίες ή είχαν εξαφανιστεί άνθρωποι. Άλλες, ακόμη πιο σκοτεινές παραλλαγές της ιστορίας υποστηρίζουν ότι οι πίνακες έκρυβαν στοιχεία για εγκλήματα ή ακόμη και τοποθεσίες όπου βρίσκονταν θαμμένα πτώματα. Ξαφνικά, τα περίφημα «happy little trees», οι μοναχικές καλύβες και τα ήσυχα δάση απέκτησαν για τους λάτρεις των θεωριών συνωμοσίας μια εντελώς διαφορετική διάσταση. Υπάρχει όμως ένα σημαντικό πρόβλημα: δεν υπάρχει καμία αξιόπιστη απόδειξη ότι κάτι τέτοιο συνέβη πραγματικά. Η συγκεκριμένη ιστορία εμφανίζεται κυρίως σε αναρτήσεις, θεωρίες και ιστορίες τρόμου στο διαδίκτυο και όχι σε πραγματικά αστυνομικά αρχεία ή τεκμηριωμένες βιογραφικές πηγές.
Από πού προέρχονταν πραγματικά τα τοπία του;
Η πραγματική εξήγηση είναι λιγότερο μακάβρια, αλλά αρκετά ενδιαφέρουσα. Ο Ross υπηρέτησε για χρόνια στην Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ και ένα μεγάλο μέρος της θητείας του το πέρασε στην Αλάσκα. Εκεί ήρθε σε επαφή με τα χιονισμένα βουνά, τα δάση και τις λίμνες που αργότερα έγιναν χαρακτηριστικά στοιχεία της ζωγραφικής του. Ο ίδιος είχε επίσης αναφέρει στο The Joy of Painting ότι κουβαλούσε φωτογραφική μηχανή και φωτογράφιζε τοπία στα ταξίδια του, ενώ πολλές ιδέες για πίνακες προέρχονταν και από ανθρώπους που του έστελναν προτάσεις από διαφορετικές περιοχές των ΗΠΑ.
Πολλά από τα τοπία δεν ήταν καν πραγματικά μέρη
Εδώ βρίσκεται ίσως το στοιχείο που καταρρίπτει περισσότερο τον μύθο. Ο Bob Ross δεν προσπαθούσε απαραίτητα να αναπαραγάγει μια συγκεκριμένη πραγματική τοποθεσία. Συχνά δημιουργούσε το τοπίο καθώς ζωγράφιζε, προσθέτοντας βουνά, δέντρα, λίμνες ή τις περίφημες μικρές καλύβες ανάλογα με το πώς ήθελε να εξελιχθεί η σύνθεση. Στο πρόγραμμά του ενθάρρυνε μάλιστα τους θεατές να αναπτύσσουν τη φαντασία τους και να δημιουργούν τον δικό τους κόσμο πάνω στον καμβά. Επομένως, το να αναζητήσει κανείς την ακριβή τοποθεσία ενός πίνακα του Ross μπορεί να είναι εξαρχής αδύνατο: το μέρος μπορεί απλώς να μην υπήρξε ποτέ.
Γιατί όμως η θεωρία ακούγεται τόσο πειστική;
Ίσως επειδή οι πίνακές του διαθέτουν όλα τα συστατικά μιας καλής ιστορίας μυστηρίου. Ένα απομονωμένο σπίτι μέσα στο δάσος. Ένα μονοπάτι που εξαφανίζεται πίσω από τα δέντρα. Μια λίμνη χωρίς κανέναν άνθρωπο γύρω της. Αν αφαιρεθεί η χαλαρωτική φωνή του Bob Ross και προστεθεί μια σκοτεινή ιστορία, το ίδιο ακριβώς τοπίο μπορεί ξαφνικά να φαίνεται αρκετά ανατριχιαστικό. Δεν είναι τυχαίο ότι η ιδέα του Ross ως ζωγράφου που κρύβει εγκλήματα στους πίνακές του έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα σε διαδικτυακές ιστορίες και fiction writing prompts.
Υπάρχει όμως ένα πραγματικό μυστήριο γύρω από τους πίνακές του
Παρότι η ιστορία με τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα είναι μύθος, για χρόνια υπήρχε ένα άλλο ερώτημα: πού βρίσκονται όλοι οι αυθεντικοί πίνακες του Bob Ross; Κατά τη διάρκεια των 11 χρόνων του The Joy of Painting, δημιούργησε περισσότερους από χίλιους πίνακες, πολλοί από τους οποίους παρέμειναν στην κατοχή της Bob Ross Inc. και για μεγάλο διάστημα εμφανίζονταν σπάνια στην αγορά. Αυτό βοήθησε πιθανότατα να δημιουργηθεί ακόμη μεγαλύτερη μυθολογία γύρω από το έργο του: ένας παγκοσμίως γνωστός ζωγράφος, εκατοντάδες μυστηριώδη τοπία και έργα που το κοινό δύσκολα μπορούσε να συναντήσει από κοντά.
Τελικά, τι έκρυβαν τα «χαρούμενα δέντρα» του Bob Ross;
Όχι πτώματα και ανεξιχνίαστα εγκλήματα, τουλάχιστον σύμφωνα με οποιοδήποτε αξιόπιστο στοιχείο διαθέτουμε. Πίσω από τα βουνά, τις λίμνες και τα δάση του κρύβονταν κυρίως οι αναμνήσεις του από την Αλάσκα, εικόνες από τη φύση, φωτογραφίες, ιδέες θεατών και – πάνω απ’ όλα – η φαντασία του. Η θεωρία των εγκλημάτων, όμως, αποδεικνύει κάτι πολύ διαφορετικό: ότι μερικές φορές αρκεί μια σκοτεινή ιστορία στο διαδίκτυο για να κοιτάξουμε ακόμη και τα πιο αθώα «happy little trees» με εντελώς διαφορετικό μάτι.
Πηγή: snopes.com
