Όλοι έχουμε προσπαθήσει κάποια στιγμή στη ζωή μας, να αποκρυπτογραφήσουμε τα γράμματα του γιατρού μας αλλά χωρίς επιτυχία. Όσο και αν αλληθωρίσουμε από την υπερβολική προσπάθεια, το πιθανότερο είναι πως τα γραφόμενά του, θα παραμείνουν για μας «κινέζικα».
Αυτό δεν αποτελεί χαρακτηριστικό των Ελλήνων γιατρών αλλά είναι μάλλον παγκόσμιο φαινόμενο, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που φαντάζει σαν «προαπαιτούμενο», για την απόκτηση του ιατρικού πτυχίου.
Γιατί συμβαίνει όμως αυτό;
Στο ιατρικό πεδίο, «αν κάτι δεν είναι καταγεγραμμένο, δεν έγινε ποτέ», όπως επισημαίνει η Celine Thum, MD, διευθύντρια της ιατρικής εταιρίας ParaDocs Worldwide. Ότι λέγεται πίσω από την κλειστή πόρτα ενός ιατρείου, πρέπει να καταγράφει για να υπάρχει στο ιστορικό σας.
Οι γιατροί ακολουθούν μια συγκεκριμένη διαδικασία, που μετά από λίγο καιρό καταντά ρουτίνα. Απαιτείται από το νόμο τα πάντα να καταγράφονται σε κάποιο έγγραφο ή πλέον σε κάποιο υπολογιστή. Πρέπει να υπάρχει ένας φάκελος για κάθε περιστατικό, που συχνά απαιτεί τη συμπλήρωση ενός τεράστιου όγκου εγγράφων άσχετα αν αυτά δε χρειαστούν ποτέ και ξεχαστούν σε κάποιο αρχείο.
Ένας γιατρός όμως, δεν πέρασε τόσα χρόνια από τη ζωή του στα θρανία, στα εργαστήρια και στις κλινικές, για να γίνει σκλάβος της γραφειοκρατίας. Προτιμά να επικεντρωθεί σε αυτό σπούδασε και στην παροχή της καλύτερης δυνατής φροντίδας στον ασθενή. Σε ένα επάγγελμα λοιπόν από το οποίο “εξαρτάται” μια ανθρώπινη ζωή, δεν περισσεύει χρόνος για καλλιγραφίες.
Οι πολλές ώρες δουλειάς, σημαίνουν και πολύ γράψιμο. Αν για παράδειγμα ένας νοσοκομειακός γιατρός δουλεύει 10-12 την ημέρα, όπως συμβαίνει συχνά, φανταστείτε τον όγκο των συνταγών, εγγράφων κλπ., που πρέπει να συμπληρώσει. «Το χέρι φτάνει σε ένα σημείο, που δεν μπορεί πια να το κάνει, γιατί όλοι οι μικροί μύες του χεριού, που συνεργάζονται, για να γράψουμε, κουράζονται», γράφει ο Asher Goldstein, γιατρός σε Κέντρο Διαχείρισης Πόνου.
Αν τώρα οι γιατροί είχαν τη δυνατότητα, να περάσουν μία ολόκληρη ώρα με τον κάθε ασθενή, ίσως είχαν και το περιθώριο να είναι πιο χαλαροί και να ξεκουράσουν το χέρι τους.
Η πραγματικότητα όμως είναι πιο πιεστική από άποψη χρόνου. Για παράδειγμα, μπορεί να έχουν μόνο ένα τέταρτο για να δουν έναν ασθενή με 6-7 διαφορετικά ιατρικά θέματα, να πάρουν ιστορικό, να εξετάσουν, να απαντήσουν σε ερωτήσεις και απορίες, να συνταγογραφήσουν.
Με τόσο πολλούς ασθενείς, σε τόσο περιορισμένο χρονικό διάστημα, είναι πιο σημαντικό για τους γιατρούς, να καταγράψουν τις σημαντικές πληροφορίες, από το να σκεφτούν να βελτιώσουν το γραφικό τους χαρακτήρα.
Ένα άλλο θέμα που αντιμετωπίζουν είναι η ορολογία. Υπάρχουν τόσοι πολλοί και τόσο δύσκολοι ιατρικοί όροι, τόσο στο να τους προφέρεις και άλλο τόσο στο να τους γράψεις, που αν δεν έχεις στη διάθεσή σου υπολογιστή και αυτόματη διόρθωση, πιθανότατα θα καταφύγεις σε «ορνιθοσκαλίσματα», προκειμένου να καλύψεις τυχόν ορθογραφικά λάθη.
Χρησιμοποιούν επίσης συχνά ακρωνύμια και συντομογραφίες. Είναι ένα είδος κώδικα επικοινωνίας μεταξύ των επιστημόνων υγείας. Η χρήση ακρωνυμίων ξεκίνησε κυρίως από τις ανάγκες εξοικονόμησης χώρου, αλλά και χρόνου στο λόγο. Τα ακρωνύμια διευκολύνουν την επικοινωνία και στον γραπτό και στον προφορικό λόγο, κυρίως μεταξύ ειδικών, αλλά δυσκολεύουν κάποιον που δεν έχει σχέση με την ιατρική.
Τέλος, αν απορείτε, πώς ο φαρμακοποιός σας, διαβάζει τόσο εύκολα μία «κακογραμμένη» συνταγή, ο λόγος είναι απλός. Όταν κάποιος γνωρίζει, για παράδειγμα, τα πιθανά φάρμακα ή την πιθανή αγωγή για μία πάθηση, τότε περιμένει να δει συγκεκριμένες λέξεις και ορολογία στη συνταγή. Όσο και αν αυτές είναι γραμμένες με ακαταλαβίστικο τρόπο, οι φαρμακοποιοί κάνουν τους κατάλληλους συσχετισμούς και λύνουν τους «γρίφους».
Η καθιέρωση της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης απλουστεύει τα πράγματα για τους γιατρούς αλλά αν τους δοθεί η ευκαιρία, να μας δώσουν κάτι χειρόγραφο, το πιθανότερο είναι «να μείνουμε με την απορία».
Πηγή: www.pain-recovery.com
