Το Αμριτσάρ, μια πόλη δύο εκατομμυρίων κατοίκων στη βόρεια Ινδία, φημίζεται για πολλά πράγματα: την απολαυστική κουζίνα, την ιστορική παλιά πόλη και τον εντυπωσιακό Χρυσό Ναό – το πιο σημαντικό ιερό της θρησκείας των Σιχ.
Ωστόσο, αυτό που ξεχωρίζει παντού, από το ναό μέχρι τους ανθρώπους στους δρόμους, είναι ένα αίσθημα γενναιοδωρίας που συνδέεται με την ίδια την ίδρυση της πόλης.
Η παράδοση Seva: «Ζήσε καλά, κάνοντας το καλό»
Το Amritsar ιδρύθηκε τον 16ο αιώνα από έναν Σιχ γκουρού και βρίσκεται στην περιοχή του Παντζάμπ όπου προήλθε η θρησκεία του Σιχισμού. Η θρησκεία των Σιχ είναι γνωστή για την παράδοση της στο Sēva, μια εθελοντική υπηρεσία, που εκτελείται για άλλους χωρίς καμία προσδοκία ή αμοιβαιότητα. Η Sēva προϋποθέτει ανιδιοτέλεια αλλά και διακριτικότητα. Αν κάνεις Sēva με το δεξί σου χέρι, δε θα πρέπει να το μάθει ούτε το αριστερό σου.
«Sēva σημαίνει ανιδιοτελής υπηρεσία και στον Σιχισμό δεν είναι απλώς μια προτροπή και διδασκαλία αλλά μια καθημερινή πρακτική», γράφει η J. M. Khanna στο βιβλίο της Sēva: Sikh Wisdom for Living Well by Doing Good.
Οι Σιχ σε όλο τον κόσμο κάνουν Sēva σε ναούς των Σιχ, συνήθως με απλές πράξεις όπως ο καθαρισμός των δαπέδων, το σερβίρισμα γευμάτων και η διατήρηση της τάξης στο ναό. Άλλοι κάνουν Sēva στην ιδιωτική τους ζωή μέσω πράξεων γενναιοδωρίας και φιλανθρωπίας. Σε καταστάσεις κρίσης ή έκτακτης ανάγκης, οι Σιχ βοηθούν όσους έχουν ανάγκη, είτε για παράδειγμα πρόκειται για τον Καναδά που έχει πληγεί από πλημμύρες είτε για τη Νέα Ζηλανδία που έχει πληγεί από κυκλώνα.
Η μεγαλύτερη κοινόχρηστη κουζίνα στον κόσμο
Αλλά στο Αμριτσάρ, την καρδιά της θρησκείας των Σιχ, η εκπλήρωση του Sēva φτάνει σε άλλο επίπεδο. Είναι γνωστό σε όλη την Ινδία, ότι κανένας δεν χρειάζεται να κοιμηθεί πεινασμένος σε αυτή την πόλη. Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχει πάντα ένα ζεστό γεύμα έτοιμο για όποιον το θέλει στο “Golden Temple”, το πιο σημαντικό ιερό της θρησκείας των Σιχ.
Μια δωρεάν, κοινόχρηστη κουζίνα, η μεγαλύτερη στον κόσμο, εξυπηρετεί 100.000 άτομα την ημέρα, επτά ημέρες την εβδομάδα. Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να φάνε εδώ, χωρίς διακρίσεις, για όσο διάστημα χρειάζονται και τα γεύματα είναι διαθέσιμα 24 ώρες την ημέρα.
Η κουζίνα λειτουργεί ομαλά και με απόλυτη πειθαρχία από μια αρμάδα εθελοντών, οι οποίοι σερβίρουν ένα βασικό αλλά νόστιμο γεύμα. Οι άνθρωποι κάθονται σταυροπόδι στο πάτωμα σε τεράστιες αίθουσες που μπορούν εύκολα να φιλοξενήσουν 200 άτομα τη φορά: άνδρες και γυναίκες, ηλικιωμένους και νέους, πλούσιους και φτωχούς.
Υπάρχει μια «σιωπηλή χορογραφία» πίσω από αυτό που όλοι φαίνεται να γνωρίζουν. Ενώ κάποιοι ζητούν περισσότερο φαγητό, άλλοι απλώς τελειώνουν γρήγορα τα πιάτα τους και φεύγουν. Μετά από κάθε 15 λεπτά περίπου, οι εθελοντές καθαρίζουν και προετοιμάζουν την αίθουσα για τον επόμενο γύρο πεινασμένων. Είναι ένας ατελείωτος κύκλος φαγητού και σερβιρίσματος.
Από τον ναό μέχρι τους ανθρώπους στους δρόμους, η φιλικότητα, η γενναιοδωρία και η εξυπηρετικότητα είναι δεδομένες στο Αμριτσάρ. Κάτι που δυστυχώς δε συμβαίνει συχνά στις μέρες μας. Σε έναν όλο και πιο εξατομικευμένο και καπιταλιστικό κόσμο, είναι πραγματικά ένας αναζωογονητικός τρόπος ζωής.
Πηγή: www.bbc.com
