Για πολλούς λόγους -χρήματα, ζήλια ή ακόμα και μια διέξοδο από μια καταχρηστική σχέση- το δηλητήριο παρέμεινε ένα αποτελεσματικό όπλο για τις γυναίκες σε όλη την ιστορία. Πολλές γυναίκες έχουν δηλητηριάσει τα ποτά και τα γεύματα των σημαντικών άλλων τους κατά τη διάρκεια των αιώνων. Συγκεκριμένα, γυναίκες κατά συρροή δολοφόνοι του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα χρησιμοποιούσαν συχνά το δηλητήριο ως μέσο για να εκτελέσουν τους συντρόφους τους. Τα συμπτώματα της δηλητηρίασης από αρσενικό συχνά συγχέονταν με αυτά της χολέρας και επίσης το αρσενικό δεν ήταν μόνο άοσμο και άχρωμο, ήταν επίσης φθηνό και ευρέως διαθέσιμο εκείνη την εποχή.
Μία «ενδιαφέρουσα» μέθοδος δολοφονίας
Η ανθρωποκτονία είναι ανθρωποκτονία φυσικά, αλλά η δηλητηρίαση παραμένει μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μέθοδος δολοφονίας τόσο για το ευρύ κοινό όσο και για τους δολοφόνους. «Οι περιπτώσεις δηλητηρίασης μπορεί να είναι δύσκολο να εντοπιστούν και μπορεί να είναι ακόμη πιο δύσκολο να συλληφθεί ένας δράστης», εξηγεί η Δρ Έμιλι Γκλόρνεϊ, ιατροδικαστική ψυχολόγος. «Για αυτόν τον λόγο η δηλητηρίαση μπορεί να αρέσει σε μερικούς ανθρώπους – ιδιαίτερα σε αυτούς που υποκινούνται από μια αίσθηση ενθουσιασμού, πιθανώς λόγω αποφυγής του εντοπισμού τους και της παρακολούθησης των υποθέσεων μέσω των μέσων ενημέρωσης». Οι δηλητηριάσεις διαπράττονται από ανθρώπους που πιστεύουν, ότι θα ξεφύγουν από τις συνέπειες.
Γιατί οι γυναίκες προτιμούν το δηλητήριο
Πολλοί πιστεύουν, ότι η επιλογή του δηλητηρίου από τις γυναίκες, σχετίζεται με τη στερεότυπη θέση τους στο σπίτι. Οι γυναίκες έχουν συχνά το ρόλο της προετοιμασίας του φαγητού, άρα έχουν και την ευκαιρία. Ωστόσο, για μια βικτωριανή σύζυγο παγιδευμένη σε έναν απελπιστικό γάμο, το δηλητήριο ήταν πραγματικά το μόνο όπλο, που μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Οι γυναίκες μπορεί να υπολείπονται σωματικά από έναν σύζυγο ή σύντροφο. Το δηλητήριο τους επιτρέπει να σκοτώνουν από «απόσταση ασφαλείας». Ίσως δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί.
Το δηλητήριο απαιτεί μυστικότητα παρά δύναμη, και η πρόσβαση σε τρόφιμα και χημικά ήταν πολύ εύκολη για τις γυναίκες σε μια κοινωνία, που πίστευε ότι η θέση μιας γυναίκας ήταν στην κουζίνα. Το αρσενικό, το κυανίδιο και η στρυχνίνη ήταν όλα ευρέως διαθέσιμα. Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός, ότι το 19ο αιώνα, τα ασφαλιστήρια συμβόλαια ζωής μπορούσαν να συναφθούν για ένα αγαπημένο πρόσωπο χωρίς να αυτό να το γνωρίζει, παρείχε ένα προσοδοφόρο εμπόριο φόνων.
Και μετά υπάρχει το θέμα της ψυχικής προδιάθεσης. Η κλινική ψυχολόγος Joni Johnston προσπάθησε να ρίξει λίγο φως στο θέμα στο άρθρο της “A Psychological Profile of a Poisoner”: «Το να σκοτώσεις κάποιον με δηλητήριο, από την ίδια του τη φύση, απαιτεί προσεκτικό σχεδιασμό και υπονόμευση, επομένως δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός, ότι οι δηλητηριαστές τείνουν να είναι πονηροί, ύπουλοι και εφευρετικοί. Ο τυπικός δηλητηριαστής σχεδιάζει και ξανασχεδιάζει και έχει έναν συγκεκριμένο στόχο ή κέρδος στο μυαλό του.
Παγκόσμιο φαινόμενο
Περιστατικά δηλητηρίασης συζύγων ανακαλύφθηκαν σε πολλές χώρες, όπως στην Κροατία, στη Σλοβενία, στην Ουκρανία και στη Ρουμανία, αλλά στην Ουγγαρία φαίνεται, ότι καταγράφηκαν περισσότερα κρούσματα από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Οι περιπτώσεις οργανωμένης δηλητηρίασης συζύγων εμφανίζονται με ανησυχητική συχνότητα σε όλη την Ουγγαρία και στον εικοστό αιώνα. Αλλά αν και εξακολουθούν να καταγράφονται περιστατικά δηλητηριάσεων από γυναίκες, η ίδια η πράξη παραμένει σχετικά ασυνήθιστη στη σύγχρονη εποχή και ακόμη λιγότερο συνηθισμένες είναι πλέον ιστορίες γυναικών, που δηλητηριάζουν για να ξεφύγουν από την ενδοοικογενειακή κακοποίηση.
Επαγγελματίες δηλητηριαστές
Στο πρώτο μυθιστόρημα της η Αγκάθα Κρίστι έγραψε, ότι «το δηλητήριο είναι το όπλο της γυναίκας». Και ενώ η ιδέα ενός συνδικάτου γυναικών, που δηλητηριάζουν τους αγαπημένους τους για χρήματα, μπορεί να ακούγεται παρανοϊκή, αυτό ακριβώς αποκαλύφθηκε στην Ουγγαρία, όταν οκτώ σύζυγοι σε γειτονικά χωριά έπεσαν νεκροί μέσα σε έξι εβδομάδες ο ένας μετά από τον άλλο και η αστυνομία αναγκάστηκε να το διερευνήσει. Διαπιστώθηκε, ότι και οι οκτώ είχαν δηλητηριαστεί με αρσενικό και οι γυναίκες τους ομολόγησαν τόσο τους φόνους όσο και ότι βοήθησαν η μία την άλλη να πραγματοποιήσει το έγκλημα.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, εισπράχθηκε ασφάλιση ζωής, αλλά για τις περισσότερες γυναίκες, το κίνητρό τους ήταν η επιθυμία να βγουν από έναν δυστυχισμένο γάμο. Μια εβδομήνταχρονη επίσης, διατηρούσε μια κερδοφόρα επιχείρηση για χρόνια, πουλώντας δηλητήριο και παρέχοντας οδηγίες σε κάθε δυστυχισμένη γυναίκα που αναζητούσε τις υπηρεσίες της. Ο Τύπος ανέφερε ότι είχε βοηθήσει στη δηλητηρίαση περισσότερων από 100 ανδρών.
Σε γενικές γραμμές, ο ακριβής αριθμός των θυμάτων είναι άγνωστος, αλλά ακόμη και με συντηρητική εκτίμηση, πρέπει να φτάνει τις εκατοντάδες. Η απληστία, η φτώχεια, η δυστυχία και η πλήξη έχουν όλα προσφερθεί ως εξήγηση, για το γιατί τόσες πολλές γυναίκες αποφάσισαν να δολοφονήσουν τους συζύγους τους. Ίσως δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα άθλιο παράδειγμα προσφοράς και ζήτησης. Ή, ίσως ακόμη πιο ανησυχητικό, ήταν παράδοση, όπως αναφέρει ο Ούγγρος ιστορικός Ferenc Gyorgyey: «οι γυναίκες «δολοφονούσαν τους άντρες τους από αμνημονεύτων χρόνων».
Πηγές: www.vice.com, inews.co.uk
