Κάποτε, η χαρά του διαδικτύου βρισκόταν στην επικοινωνία. Το να μπαίνεις online σήμαινε να μοιραστείς μια σκέψη, μια αυθόρμητη φωτογραφία, να δεις τι κάνουν οι φίλοι σου, να νιώσεις ότι συμμετέχεις στη ζωή τους ακόμη και από απόσταση. Η σύνδεση ήταν ακατέργαστη, πρόχειρη, αυθεντική. Ήταν μια προέκταση της παρέας, όχι υποκατάστατό της.
Μία νέα εποχή για την επικοινωνία
Σήμερα, όλα μοιάζουν διαφορετικά. Το πάθος για επικοινωνία έχει σιγάσει και η ανταπόκριση σε μηνύματα μοιάζει με κουραστική υποχρέωση. Δεν είναι μόνο θέμα διάθεσης ή χρόνου· είναι σαν η ίδια η φύση των πλατφορμών να έχει αλλάξει. Το «κοινωνικό» στοιχείο έχει χαθεί μέσα σε ένα εθιστικό τοπίο γεμάτο εικόνες, βίντεο και «περιεχόμενο» που φωνάζει για προσοχή χωρίς να λέει τίποτα.
Η τεχνολογία που κάποτε υποσχόταν να μας φέρει πιο κοντά, καταλήγει να μας απομονώνει. Αντί να φέρει το βλέμμα στο πρόσωπο του άλλου, το κατευθύνει σε μια οθόνη γεμάτη τελειότητα, επεξεργασμένα στιγμιότυπα, και μια αίσθηση ότι κάπου εκεί έξω συμβαίνει κάτι καλύτερο – χωρίς εμάς. Το scroll έγινε η νέα μορφή σιωπής. Μια συνήθεια που αντικατέστησε τις αυθόρμητες κουβέντες, τα αληθινά γέλια, την ανάγκη για επαφή.
Ο θάνατος του αυθορμητισμού
Δεν είναι τυχαίο που πλέον διστάζουμε να κάνουμε χαλαρές ή αυθόρμητες αναρτήσεις. Η επαγγελματοποίηση των feeds, σε συνδυασμό με τον φόβο της επιτήρησης, καθιστά το ανέμελο post επικίνδυνο. Πώς να ανεβάσεις «χάλια» φωτογραφίες από μια βραδινή έξοδο, όταν σε ακολουθεί το αφεντικό σου ή όταν ένας μελλοντικός εργοδότης μπορεί να σε ψάχνει;
Μαζί με το social, χάθηκε και το προσωπικό. Το διαδικτυακό εγώ έχει γίνει καταναλωτής και παραγωγός περιεχομένου, όχι απλά άνθρωπος. Η απλότητα της επικοινωνίας μεταμορφώθηκε σε επιτήρηση. Κάθε τι που ανεβαίνει κρίνεται, παρακολουθείται, διαμορφώνει εντυπώσεις. Πώς να είσαι ο εαυτός σου όταν ξέρεις ότι παρακολουθείσαι;
Ίσως το πιο κοινωνικό που μπορούμε να κάνουμε πια είναι να αποσυνδεθούμε. Να μην απαντήσουμε. Να προστατέψουμε την ενέργειά μας. Ίσως η πραγματική επανάσταση δεν είναι να επικοινωνούμε συνεχώς, αλλά να διαλέγουμε πότε και με ποιους θα το κάνουμε. Ίσως έτσι αρχίσουμε ξανά να μιλάμε πραγματικά.
Πηγή: Dazed
