Μια νέα μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο “Journal of Research in Personality” αναφέρει, ότι οι άνθρωποι σε επιτυχημένες, μακροχρόνιες σχέσεις, τείνουν να μοιάζουν περισσότερο στα χαρακτηριστικά της ειλικρίνειας, της ταπεινοφροσύνης και του πόσο ανοιχτοί είναι σε νέες εμπειρίες.
«Οι άνθρωποι σε επιτυχημένες σχέσεις, τείνουν να θεωρούν τον σύντροφό τους «παρόμοιο» με βάση έξι χαρακτηριστικά προσωπικότητας: την ειλικρίνεια, την ταπεινοφροσύνη, την συναισθηματικότητα, την εξωστρέφεια, την ικανότητα να συμβιβάζονται όταν πρέπει, την ευσυνειδησία και το πόσο ανοιχτοί είναι σε νέες εμπειρίες», λέει ο Jie Liu, συν-συγγραφέας της νέας μελέτης. «Θεωρούν επίσης πιο σημαντική τη μεγαλύτερη ομοιότητα στην ειλικρίνεια, την ταπεινοφροσύνη και το πόσο ανοιχτός είναι ο σύντροφος τους σε νέες εμπειρίες, σε σχέση με τα άλλα τέσσερα χαρακτηριστικά».
Σύμφωνα με τους ερευνητές, η ειλικρίνεια και η ταπεινοφροσύνη αποτελείται από χαρακτηριστικά, όπως το να είσαι ειλικρινής, ταπεινός και πιστός έναντι του να είσαι υπερόπτης, υποκριτικός και προσχηματικός. Το να είσαι δεκτικός σε νέες εμπειρίες, περιγράφει το να είσαι πνευματώδης, περίεργος και δημιουργικός, έναντι του να είσαι ρηχός, χωρίς φαντασία και συμβατικός.
Ο ρόλος των προσωπικών αξιών
Οι συγγραφείς πιστεύουν, ότι οι ισχυρότερες αντιληπτές ομοιότητες προέκυψαν σε αυτούς τους τομείς, επειδή αυτά τα χαρακτηριστικά έχουν ισχυρή σχέση με τις προσωπικές αξίες. «Οι αξίες είναι ένα σημαντικό μέρος των σχέσεων των ανθρώπων», λέει ο Liu. «Οι άνθρωποι τείνουν να υποθέτουν, ότι εκείνοι με τους οποίους έχουν στενές σχέσεις μοιράζονται τις αξίες τους και τείνουν να αναπτύσσουν σχέσεις με εκείνους των οποίων οι αξίες είναι παρόμοιες με τις δικές τους».
Η «υποτιθέμενη ομοιότητα»
Είναι σημαντικό, ότι η μελέτη του Liu επικεντρώθηκε στην «υποτιθέμενη ομοιότητα» αυτών των χαρακτηριστικών και όχι στον πραγματικό αντικατοπτρισμό αυτών των χαρακτηριστικών σε μια σχέση. Αυτό σημαίνει, ότι το να αντιλαμβάνεστε τον σύντροφό σας σαν παρόμοιο με εσάς, μπορεί να έχει προτεραιότητα στη σχέση σας, και μάλιστα κατά κάποιο τρόπο, με μια πραγματική αντιστοιχία αυτών των χαρακτηριστικών.
«Το να υποθέσουμε ότι οι άλλοι είναι όμοιοι με εμάς, ανεξάρτητα από την πραγματική ομοιότητα, μπορεί να βοηθήσει στην κάλυψη των αναγκών μας για προσωπική μας ενίσχυση», εξηγεί ο Liu. «Στις καθιερωμένες σχέσεις, η υποτιθέμενη ομοιότητα είναι πιθανό να διευκολύνει την καθημερινή επικοινωνία και κατανόηση, να μειώσει τις συγκρούσεις και τις διαφωνίες και να παρέχει επιβεβαίωση».
Ο ρόλος άλλων χαρακτηριστικών/παραγόντων
Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένα όρια στην υποτιθέμενη ομοιότητα ως παράγοντα πρόβλεψης μιας υγιούς σχέσης, όπως: Όταν άλλοι παράγοντες είναι εξίσου ή πιο σημαντικοί. Για παράδειγμα, εάν κάποιος δίνει μεγάλη έμφαση στη σωματική ελκυστικότητα ενός μελλοντικού συντρόφου, τότε ακόμα κι αν πιστεύει, ότι ο πιθανός σύντροφος είναι παρόμοιος με αυτόν αλλά όχι τόσο ελκυστικός όσον αφορά τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, είναι απίθανο αυτό το άτομο να βιώσει έλξη προς τον πιθανό σύντροφο.
Όταν οι άνθρωποι υπερδιογκώνουν τις υποτιθέμενες ομοιότητές τους.
Μερικές φορές, όταν οι άνθρωποι θέλουν πολύ έναν παρόμοιο σύντροφο αλλά δεν μπορούν να βρουν έναν τέτοιο, ανταποκρίνονται, υποθέτοντας ομοιότητες στα χαρακτηριστικά που θέλουν. Ενώ η υποτιθέμενη ομοιότητα σχετίζεται θετικά με την ποιότητα της σχέσης και ως επί το πλείστον αποδεικνύεται ευεργετική για τις στενές σχέσεις, υπάρχει ένα όριο στο πόσες ανομοιότητες μπορεί κανείς να παραβλέψει ρεαλιστικά.
«Αν και μπορεί να διευκολύνει τη δημιουργία σχέσης στην αρχή, η ανομοιότητα θα γίνει σταδιακά εμφανής καθώς η σχέση αναπτύσσεται, κάτι που είναι πιθανό να διακινδυνεύσει τη σταθερότητα της σχέσης μακροπρόθεσμα», λέει ο Liu.
Συμπέρασμα
Αν και δεν υπάρχει ακριβής «συνταγή» για μια σχέση που θα αντέξει στον χρόνο, κάποιες υπαρκτές και όχι υποτιθέμενες ομοιότητες είναι απαραίτητες ανάμεσα σε δυο άτομα που έχουν μια σχέση. Αλλιώς το πιθανότερο είναι, πως βρίσκονται σε μια σχέση καταδικασμένη να αποτύχει.
Πηγή: www.forbes.com
