Η υψηλή ραπτική αναφέρεται στη δημιουργία αποκλειστικών ενδυμάτων. Έχουν δημιουργηθεί για συγκεκριμένους πελάτες και είναι κατασκευασμένα από υψηλής ποιότητας, ακριβά υφάσματα και ραμμένα με εξαιρετική προσοχή στη λεπτομέρεια. Στη Γαλλία η υψηλή ραπτική είναι μια προστατευόμενη ονομασία, δηλαδή μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο από επιχειρήσεις, που πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις.
Ένας Άγγλος στο Παρίσι
Η Haute Couture μπορεί να ξεκίνησε στη Γαλλία, αλλά ήταν μια ιδέα, που γεννήθηκε από έναν Άγγλο κάποτε διάσημο αλλά ξεχασμένο πλέον σε μεγάλο βαθμό από το mainstream. Γεννημένος το 1825, ο Charles Frederick Worth ξεκίνησε την εκπαίδευσή του στο Λονδίνο προτού μετακομίσει στο Παρίσι το 1845 και εργαστεί ως πωλητής φορεμάτων για τον Gagelin. Αποφοίτησε από το τμήμα μοδιστρικής και κέρδισε την αναγνώριση για τις επιδείξεις στη Μεγάλη έκθεση του 1851 στο Λονδίνο και στην Έκθεση του Παρισιού το 1855 στο Universelle. Ήταν αυτός που έκανε την μοδιστρική, τέχνη και μάλιστα υψηλών προδιαγραφών.
Ο πρώτος Οίκος Υψηλής Ραπτικής
Το 1858 το “House of Worth” άνοιξε τις πόρτες του στον αριθμό 7, rue de la Paix στο Παρίσι και ήταν ένας από τους πρώτους οίκους, που χρησιμοποίησαν ζωντανά μοντέλα για να παρουσιάσουν σχέδια στους πελάτες. Οι πελάτες επέλεγαν ένα σχέδιο, όριζαν τα χρώματα και τα υφάσματα και έκαναν την παραγγελία στο εργαστήριο του Worth. Όλα τα βραδινά φορέματα του Worth ήταν από πολυτελή υφάσματα με περίτεχνα διακοσμητικά κεντήματα.
Παρουσίαζε 4 συλλογές το χρόνο και μάλιστα ήταν ο πρώτος που έβαλε “ταμπελάκι” με την επωνυμία του σε κάθε ένδυμα που παρήγαγε, πρωτοστατώντας έτσι στην ιδέα της μάρκας στη μόδα.
Με τον καιρό ο Γουόρθ έγινε γνωστός ως «Ο Πατέρας της Υψηλής Ραπτικής» και κέρδισε γρήγορα μια αφοσιωμένη πελατεία που λάτρευε τη δουλειά του. Αξιοσημείωτοι πελάτες ήταν η αυτοκράτειρα Ευγενία σύζυγος του Αυτοκράτορα Ναπολέων Γ’, η Ελισάβετ, αυτοκράτειρα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, η Λουίζα, Βασίλισσα της Σουηδίας, η Μαρία Κριστίνα, Βασίλισσα της Ισπανίας και η Ραναβαλόνα, βασίλισσα της Μαδαγασκάρης.
Σχεδιαστές μόδας των αρχών του 20ου αιώνα όπως ο Jacques Doucet, ο Rouff, η Jeanne Paquin, οι Callot Soeurs, η Elsa Schiaparelli κ.α, συνέχισαν να προχωρούν στο δρόμο που άνοιξε ο Worth. Η κληρονομιά του Worth ήταν ο μετασχηματισμός της βιομηχανίας ρούχων σε αυτό, που θα μπορούσαμε τώρα να ονομάσουμε βιομηχανία μόδας. Ωστόσο, ο όρος υψηλή ραπτική γίνεται συχνά αντικείμενο κατάχρησης από έτοιμα ενδύματα μόδας, έτσι ώστε το πραγματικό νόημα του όρου μπορεί να έχει γίνει κάπως ασαφές και χαλαρό, κάνοντας μάλλον τα κόκαλα του Worth να τρίζουν.
Πηγές: handembroidery.com, el.wikipedia.org
