Το να ερωτευτείς μπορεί να κάνει την καρδιά σου να φτερουγίζει, αλλά τι κάνει στον εγκέφαλό σου; Αποδεικνύεται, ότι το να ερωτεύεσαι απελευθερώνει βασικές χημικές ουσίες από ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου.
Η χημεία της αγάπης: Ένα βιολογικό και ορμονικό «πυροτέχνημα»
Όταν ερωτευόμαστε κάποιον, το πρώτο πράγμα που παρατηρούμε είναι πόσο ωραία αισθάνομαστε. Όταν βρίσκουμε την αγάπη, συμβαίνει κάτι σαν βιολογικό πυροτέχνημα:
- Ο καρδιακός ρυθμός αυξάνεται.
- Η ωκυτοκίνη(η ορμόνη της αγάπης), που προάγει το συναισθηματικό δέσιμο αυξάνεται. Είναι η ορμόνη που απελευθερώνεται κατά τη διάρκεια του τοκετού, του θηλασμού, του οργασμού και της αγκαλιάς.
- Απελευθερώνονται επίσης υψηλά επίπεδα ντοπαμίνης, που ενεργοποιεί το σύστημα ανταμοιβής και δημιουργεί εμπειρία παρόμοια με την ευφορία, που σχετίζεται με τη χρήση κοκαΐνης ή αλκοόλ.
- Τα επίπεδα της αδρεναλίνης μας αυξάνονται -η οποία διευρύνει τα τριχοειδή αγγεία στα μάγουλά μας- και κοκκινίζουμε.
- Τέλος, η σεροτονίνη, μια βασική ορμόνη στη ρύθμιση της όρεξης και των ενοχλητικών ανήσυχων σκέψεων, πέφτει. Έτσι, όταν είμαστε ερωτευμένοι, μπορεί π.χ να βρεθούμε να τρώμε ακανόνιστα ή καθόλου ή να κολλάμε σε μικρές λεπτομέρειες, π.χ να ανησυχούμε μήπως δε στείλουμε «το τέλειο μήνυμα» και μετά τα επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά στο μυαλό μας.
Η ρομαντική αγάπη είναι μια υπερδύναμη που κάνει τον εγκέφαλο να ευδοκιμεί
Όταν είμαστε ερωτευμένοι, ενεργοποιούνται περιοχές του εγκεφάλου, που πυροδοτούν βασικά συναισθήματα, αλλά και πιο περίπλοκες γνωστικές λειτουργίες. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολλά θετικά αποτελέσματα, όπως καταστολή του πόνου, περισσότερη συμπόνια, καλύτερη μνήμη και μεγαλύτερη δημιουργικότητα. Η ρομαντική αγάπη μοιάζει με μια υπερδύναμη που κάνει τον εγκέφαλο να ευδοκιμεί.
Είναι η αγάπη απαραίτητη για την επιβίωση;
Η αγάπη είναι μια βιολογική αναγκαιότητα, όπως το νερό ή η άσκηση ή το φαγητό. Μια υγιής ζωή – που θα μπορούσε να περιλαμβάνει τον σύντροφο, τον στενό φιλικό σας κύκλο, την οικογένειά σας και ακόμη και την αγαπημένη σας ομάδα – είναι τόσο σημαντική για την ευημερία ενός ατόμου όσο και μια καλή διατροφή. Η αγάπη — με τον ολιστικό τρόπο — είναι το αντίθετο της μοναξιάς. Όταν εξετάζουμε την απουσία θετικών και υγιών σχέσεων, βλέπουμε έναν καταρράκτη σωματικών και ψυχικών μειονεκτημάτων – από κατάθλιψη έως υψηλή αρτηριακή πίεση έως διαβήτη και προβλήματα ύπνου.
«Κοινωνική δίψα»
Εάν δεν αισθάνεστε, ότι έχετε μια ουσιαστική σχέση αγάπης, είναι σαν να διψάτε κοινωνικά και ο εγκέφαλός σας στέλνει ένα σήμα, για να σας πει, ότι πρέπει να βοηθήσετε το «κοινωνικό σας σώμα». Μερικοί από τους ίδιους συναγερμούς, που ενεργοποιούνται όταν οι άνθρωποι διψούν, ενεργοποιούνται και όταν οι άνθρωποι αισθάνονται κοινωνικά αποκομμένοι από τους άλλους. Το κλειδί είναι να μην καταπιέζετε αυτά τα συναισθήματα. Έχουν σκοπό να μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε και έχουμε σκοπό να κάνουμε κάτι γι’ αυτό.
Υπάρχει στίγμα στο να παραδεχτούμε ότι είμαστε μόνοι;
Κανείς δεν αισθάνεται ένοχος όταν διψάει, σωστά; Κανείς λοιπόν δεν πρέπει να νιώθει ένοχος όταν είναι μόνος. Υπάρχει ένα παράδοξο στη μοναξιά. Θέλουμε να πλησιάσουμε τους άλλους, αλλά το «μοναχικό μυαλό» είναι μοναχικό τόσο καιρό, που εντοπίζει περισσότερες απειλές —πιθανότατα ανύπαρκτες— και σε κάνει να θέλεις να αποσυρθείς αντί να πλησιάσεις άλλους. Η συμβουλή για όσους αγωνίζονται απεγνωσμένα να βρουν αγάπη ή να συνδεθούν με άλλους είναι απλή. Η αγάπη δεν χρειάζεται πάντα να είναι με έναν άνθρωπο. Εάν είστε πραγματικά ερωτευμένοι με τη ζωή, με το πάθος σας, με το χόμπι σας, μπορεί επίσης να είναι ένα προστατευτικό από τη μοναξιά.
Πηγή: www.nytimes.com
