Η ταφή στο φεγγάρι είναι ακριβώς αυτό που ακούγεται, Οι στάχτες μεταφέρονται με πυραύλους σε κάψουλες ειδικά σχεδιασμένες για αποτεφρωμένα λείψανα, με μια ιδιωτική διαστημική πτήση στο φεγγάρι. Με λίγα λόγια, ο καθένας μπορεί να ναυλώσει μια θέση σε μία τέτοια διαστημική πτήση και να ταφεί στο φεγγάρι! Σε προηγούμενες αποστολές, υπήρξαν επιστήμονες, ηθοποιοί, λάτρεις του διαστήματος και πιλότοι, που ταξίδεψαν με αυτό τον τρόπο στην τελευταία τους κατοικία.
Το “Peregrine Mission One”
Η NASA προσπάθησε να επιστρέψει στη Σελήνη για πρώτη φορά μετά από 50 χρόνια στις 8 Ιανουαρίου. Το διαστημικό σκάφος Peregrine μετέφερε ανθρώπινες στάχτες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του διάσημου συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Arthur C. Clarke. Το σκάφος όμως αντιμετώπισε προβλήματα με τα καύσιμα λίγο μετά την εκτόξευση. Αν τα είχε καταφέρει, το Peregrine, θα σηματοδοτούσε την πρώτη ιδιωτική ταφή στο φεγγάρι.
Πως προέκυψε η ιδέα
Η ιδέα προέκυψε σε μια συνεργασία μεταξύ της Astrobotic και της εταιρείας μεταφορών DHL. Σύμφωνα με τη συμφωνία, οποιοσδήποτε μπορεί να στείλει πακέτο μέχρι δυόμισι επί πέντε εκατοστά στη Σελήνη για λιγότερο από 500 δολάρια. Εκτός από το μέγεθος, υπήρχαν μερικοί άλλοι περιορισμοί σχετικά με το τι θα μπορούσε να περιέχει κάθε πακέτο. Η αποστολή στάχτης στο διάστημα όμως, δεν είναι κάτι νέο. Δύο αμερικανικές εταιρείες, η Celestis και η Elysium Space το κάνουν ήδη. Την πρακτική αυτή ασπάζονται πολλοί, συμπεριλαμβανομένων των αστροναυτών που έχουν βρεθεί στο διάστημα. Μια ταφή στη Σελήνη κοστίζει περισσότερο – περίπου 13.000$.
Είναι όμως νόμιμη ή ηθική η ταφή στο φεγγάρι;
Με την επιτάχυνση της ιδιωτικοποίησης του διαστήματος, ο ηθικός και νομικός λαβύρινθος βαθαίνει. Κανείς δεν κατέχει τη Σελήνη ή οποιοδήποτε άλλο ουράνιο σώμα, για να παραχωρήσει δικαιώματα ταφής. Η Συνθήκη για το Διάστημα (OST) ανακηρύσσει το διάστημα σε «επαρχία όλης της ανθρωπότητας» ενώ απαγορεύει την εθνική ιδιοποίηση. Αποτυγχάνει, ωστόσο, να εξετάσει τι ακριβώς μπορούν να κάνουν ιδιωτικές εταιρείες και ιδιώτες. Η συνθήκη απαιτεί από τα κράτη να εξουσιοδοτούν και να επιβλέπουν τις δραστηριότητες στο διάστημα. Πολλές χώρες έχουν νόμο για το διάστημα, που περιλαμβάνει τους λόγους άρνησης αποστολής αντικειμένων, που δεν είναι προς το εθνικό τους συμφέρον, όπως για παράδειγμα η Ινδονησία και η Νέα Ζηλανδία.
Καθώς η εξερεύνηση του διαστήματος γίνεται όλο και πιο ιδιωτικοποιημένη και εμπορική, μπορείτε πλέον να στείλετε αναμνηστικά ή τις στάχτες σας στη Σελήνη. Οι αστροναύτες του “Apollo” άφησαν επίσημα ενθύμια, όπως μια πλάκα που σηματοδοτούσε τα πρώτα ανθρώπινα βήματα στη Σελήνη. Κάποιοι έχουν αφήσει και προσωπικά αντικείμενα, όπως ο Charles Duke του “Apollo 16”, ο οποίος άφησε μια οικογενειακή φωτογραφία με κορνίζα. Ωστόσο, το να στείλετε μία τούφα από τα μαλλιά σας ή τις στάχτες του κατοικίδιου σας στη Σελήνη δε χαρακτηρίζεται ως πολιτιστικά και ιστορικά σημαντικό. Το πρόβλημα, επομένως, είναι πού πρέπει να τραβήξουμε τη γραμμή.
Οι άνθρωποι αλλάζουν την επιφάνεια της σελήνης τόσο πολύ, που έχει εισέλθει σε μια νέα γεωλογική εποχή, λένε οι επιστήμονες. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε το ρολόι πίσω στις ιδιωτικές διαστημικές επιχειρήσεις, ούτε πρέπει να το κάνουμε. Αλλά αυτή η αποτυχημένη αποστολή με στάχτες και «φορτία ματαιοδοξίας», αποτελεί παράδειγμα των ανεξερεύνητων ερωτημάτων για τη νομική και ηθική υποδομή εμπορικών δραστηριοτήτων.
Πηγή: www.livescience.com
