Άνοιξη 2020. Η πανδημία κάνει την εμφάνισή της, και ακολουθεί ο φόβος για το άγνωστο.
Τα νοσοκομεία γεμίζουν καθημερινά και τα περιστατικά αυξάνονται. Σε όλους τους επαγγελματίες υγείας κυριαρχεί φόβος, για το πώς, θα προστατεύσουν τους οικείους τους και ανησυχούν για το αν οι συνθήκες υγιεινής που τηρούνται είναι επαρκείς.
Παράλληλα τα νοσοκομεία, ανεπαρκώς στελεχωμένα από πριν, περιμένουν ως μάνα εξ ουρανού την πρόσληψη προσωπικού με συμβάσεις, για να μπορούν «τυπικά» να λειτουργήσουν.
Σαν να μην έφταναν οι ελλείψεις σε προσωπικό, και η ήδη υπάρχουσα κόπωση του ενεργού προσωπικού, έρχεται να προστεθεί ένα λοκ ντάουν, που συνοδεύεται από αναστολή αδειών.
Ξαφνικά όλα αλλάζουν.
Η κόπωση αυξάνεται.
Τα κρούσματα αυξάνονται με γοργούς ρυθμούς.
Ο χρόνος για ξεκούραση είναι σχεδόν ανύπαρκτος.
Ζούμε πλέον μέσα στο νοσοκομείο.
Την κατάσταση έρχεται να επιδεινώσει η αναστολή εργασίας ανεμβολίαστων συναδέλφων, ένα μεγάλο πλήγμα στη λειτουργία των νοσοκομείων, καθώς αυτοί δεν αντικαθίστανται σχεδόν ποτέ.
Και κάπου εδώ ο Covid, αποτέλεσε την αφορμή να καθαρίσει η ατμόσφαιρα και να φανεί ένας καλά κρυμμένος «μεσαίωνας», στο χώρο της υγείας, που υπήρχε από πάντα, που δεν έφυγε ποτέ, απλώς τον αγνοούσαμε επιδεικτικά.
Ξαφνικά θυμηθήκαμε τις ελλείψεις προσωπικού, περάσαμε στα ψιλά γράμματα την ένταξη των νοσηλευτών και ιατρών στα βαρέα και ανθυγιεινά, την αναγκαιότητα των μόνιμων προσλήψεων, για τη σωστή στελέχωση των νοσοκομείων.
Σε όλο αυτό το διάστημα, νοσηλευτές και γιατροί καταρρέουν, χωρίς άδειες για ξεκούραση, χωρίς δυνατότητα εκπαιδευτικών αδειών για παρακολούθηση συνεδρίων και σεμιναρίων, απαραίτητων για την εξέλιξη και την επιμόρφωση τους.
Στηρίζουν με αυταπάρνηση το Εθνικό Σύστημα Υγείας, σε βάρος της όποιας προσωπικής ανάγκης τους, με κόστος την απουσία από την οικογένεια και το σπίτι τους και τελικά σε βάρος της ίδιας τη σωματικής και ψυχικής τους υγείας.
Όσο η ατμόσφαιρα καθαρίζει, ολοένα και πιο πολλά φαντάσματα του μεσαίωνα, που κρύβαμε κάτω από το χαλάκι, βγαίνουν στη φόρα και εκτός νοσοκομείου.
Στην κοινωνία, στην καθημερινότητα μας. Ενδοοικογενειακή βία, ανθρωποκτονίες, κακοποίηση γυναικών, αυτοκτονίες, γυναικοκτονίες, μπούλινγκ στα σχολεία κ.α.
Όλα αυτά δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά, δεν ήρθε το χάος από την μια στιγμή στην άλλη. Δεν εμφανίστηκαν εξαιτίας της πανδημίας. Ίσως απλά επιδεινώθηκαν.
Υπήρχαν πάντα γύρω μας, απλώς ή δεν έβγαιναν στην επιφάνεια το ίδιο εύκολα ή δεν ασχολούμασταν τόσο, όσο έπρεπε με τον διπλανό μας για να τα αντικρίσουμε κατάματα και να αντιμετωπιστούν από την ρίζα τους.
Πέρα λοιπόν από αφορμή να φανούν τα προβλήματα, όλα όσα βιώσαμε με την πανδημία, ας γίνουν η αιτία να βρεθούν λύσεις ώστε ο μεσαίωνας να φύγει από τις ζωές μας μία για πάντα.
Ας γίνει αιτία και αφορμή καθένας να γίνει καλύτερος άνθρωπος, να τα βρει με τον εαυτό του και όλοι μαζί να διεκδικήσουμε μια κοινωνία καλύτερη και υγιή.
Μία κοινωνία και μία χώρα, που θα παρακινεί τους νέους να θέλουν να ζήσουν σε αυτή, να προσφέρουν και να δημιουργήσουν και όχι να φοβούνται και να μη θέλουν να φέρουν παιδιά σε έναν τέτοιο κόσμο!
Κευσενίδη Σταυρούλα
Νοσηλεύτρια
