«Τι νομίζεις λοιπόν, κατά βάθος η ποίηση
είναι μια ανθρώπινη καρδιά
φορτωμένη όλο τον κόσμο».
-Νικηφόρος Βρεττάκος-
Η ποίηση είναι μια σημαντική μορφή δημιουργικής γραφής που επικεντρώνεται γύρω από την έκφραση σύνθετων συναισθημάτων και εμπειριών. Πολλές φορές οι άνθρωποι διστάζουν να διαβάσουν ποίηση. Μπορεί να χρειαστεί λίγος χρόνος για να βρείτε ποιητές που σας αρέσει να διαβάζετε, αλλά αυτοί οι ποιητές υπάρχουν εκεί έξω για να τους ανακαλύψετε.
Η ποίηση έχει κάτι για όλους
Η ποίηση μπορεί να αφορά οτιδήποτε και μπορεί να έχει οποιαδήποτε διάθεση: αστεία, θυμωμένη, περιγραφική, ειλικρινής, σατιρική, θλιμμένη, ρομαντική κλπ. Υπάρχουν μεγάλα και μικρά ποιήματα, ποιήματα μπερδεμένα και ξεκάθαρα, παλιά και νέα, προσωπικά και απρόσωπα. Υπάρχει πραγματικά κάτι για όλους. Αν είστε νέοι στην ποίηση, είστε τυχεροί! Υπάρχει ένα ολόκληρο πεδίο γραφής εκεί έξω για εξερεύνηση. Αν είστε πιο έμπειροι αναγνώστες ποίησης, πολλές φορές θα εκπλαγείτε με αυτό που θα βρείτε, όταν καθίσετε να διαβάσετε ένα ποίημα. Το ποίημα έχει την ικανότητα να ξαφνιάζει. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα «απαντήσεις» σε ένα ποίημα.
Η έξυπνη χρήση της γλώσσας
Ανεξάρτητα από το τι πραγματεύεται ένα ποίημα, θα χρησιμοποιήσει τη γλώσσα με έναν καινοτόμο και όμορφο τρόπο. Ωστόσο, η ομορφιά είναι υποκειμενική και ίσως διαφωνήσουμε για το τι είναι και τι δεν είναι όμορφο. Αλλά οι ποιητές επικεντρώνονται στο πώς λένε τα πράγματα, όχι μόνο στο τι λένε, έτσι, στα καλύτερα ποιήματα, θα βρείτε γλώσσα που σας ευχαριστεί ή σας εντυπωσιάζει. Η ανάγνωση έστω και ενός ποιήματος θα φέρει μια εμπειρία «ομορφιάς», ευχαρίστησης και ίσως ακόμη και χαράς στη μέρα σας.
Μία παραγωγική «σύγχυση»;
Η ποίηση έχει τη φήμη ότι είναι δύσκολη, μια φήμη που άλλοτε είναι δίκαιη, άλλοτε όχι. Η πλειοψηφία της ποίησης είναι εύκολα κατανοητή. Ίσως, όμως, αντί να θεωρούμε τα άλλα είδη ποίησης ως «δύσκολα», μπορεί να τα σκεφτούμε ως έμπνευση για νέους τρόπους σκέψης, που διευρύνουν το μυαλό μας ή μας «επιτρέπουν» να μένουμε στην αβεβαιότητα. Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνουμε όλα όσα διαβάζουμε. Μερικές φορές η σύγχυση μπορεί να είναι παραγωγική. Είναι η ικανότητά μας να φανταζόμαστε το υποθετικό που κάνει την ποίηση να λειτουργεί.
Η θεραπευτική δύναμη της ποίησης
Η καλή ποίηση προσφέρει σοφία και διορατικότητα. Η εικονιστική της γλώσσα μπορεί να δώσει μορφή στα δύσκολα και στα επώδυνα. Μπορεί να κάνει ορατό και να «αισθανθεί» αυτό που είναι αόρατο και «μη αισθητό». Η ανάγνωση ενός ποιήματος ηρεμεί, βοηθά στην εστίαση και σε κάνει καλύτερο αναγνώστη συνολικά. Η μεταμορφωτική δύναμη των λέξεων -όπως ένα γρήγορο περπάτημα στη φύση- μπορεί να προσφέρει μια υγιή απόσπαση της προσοχής, μια ουσιαστική αλλαγή στην προοπτική. Είναι τροφή για την ψυχή. Η καλή ποίηση μοιάζει σαν μια διορατική συνεδρία θεραπείας και έχει συχνά χαρακτηριστεί ως θεραπευτική τέχνη. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τεχνική σε ομάδες για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας και σε άλλες μορφές ψυχοθεραπείας. Όπως η μουσική, η ποίηση μιλάει μια παγκόσμια γλώσσα και λέει αλήθειες σε μια γλώσσα που περικλείει έντονα συναισθήματα. Είναι θεραπευτική όχι μόνο για τους ίδιους τους ποιητές αλλά για κάθε δεκτικό αναγνώστη των λέξεων. Και εκεί βρίσκεται η μοναδική δύναμη της ποίησης να λυτρώνει.
Η ποίηση δεν κάνει τίποτα να συμβεί αλλά το ποίημα συμβαίνει
Η ποίηση δεν κάνει τίποτα να συμβεί. Ακόμα κι έτσι όμως, η ποίηση «επιβιώνει». Από πολλές απόψεις η ποίηση είναι το αντίθετο του έργου: Δεν μπορεί να ασκήσει δύναμη ή να μετακινήσει την ύλη. Μπορεί να υπάρχει μόνο σε μια σελίδα. Ωστόσο ξεπερνά τους δημιουργούς της και λειτουργεί ως φωνή ακόμα και πέρα από το θάνατο. Και παρόλο που ένα ποίημα δεν κάνει τα πράγματα να συμβαίνουν, το ποίημα συμβαίνει — κάθε φορά που κάποιος το διαβάζει. Αντί για ένα στατικό στοιχείο που τυπώνεται σε μια σελίδα, ένα ποίημα είναι ένα γεγονός, που συμβαίνει με κάθε νέο αναγνώστη και με κάθε νέα ανάγνωση. Και το αντίθετο ισχύει επίσης: Χωρίς αναγνώστη, ένα ποίημα δεν είναι παρά ένα αποτύπωμα, το κατάλοιπο μιας ιδέας που είχε κάποτε ένας ποιητής.
«Κι εσύ που ξέρεις από ποίηση κι εγώ που δεν διαβάζω κινδυνεύουμε. Εσύ να χάσεις τα ποιήματα κι εγώ τις αφορμές τους.
-Μιχάλης Γκανάς-
Πηγές: www.psycom.net, www.scholastic.com
