Διάβασα με ενδιαφέρον ένα άρθρο για την ποίηση στο Facebook. Με δεδομένο ότι έχω φίλες ποιήτριες και φίλους ποιητές τόσο “έντυπους” όσο και διαδικτυακούς, θα μοιραστώ μερικές σκέψεις.
Ξεκινάω με το βασικό.
Θα μου πει κάποιος:
-Με την ποίηση ασχολείσαι τέτοιους καιρούς;
-Ίσα ίσα που η ποίηση είναι κόρη δύσκολων καιρών.
Γράφεις, διαβάζεις, βιώνεις την ποίηση, για να κρατήσεις δαδί αναμμένο σε σκότος και ψύχος μυαλού και καρδιάς.
Το δεύτερο είναι γιατί γράφεις και πώς γράφεις.
Οι στίχοι σου αποσκοπούν πού και είναι βγαλμένοι από ποια διαδικασία;
Ας πούμε ότι η απάντηση προέρχεται από δύο πλαίσια.
Κίβδηλος -γνήσιος ποιητής, καλός-κακός ποιητής.
Οι συνδυασμοί γίνονται μεταξύ αυτών.
Τρίτο ζήτημα. Έκανε καλό το Facebook στην ποίηση;
Από βαθμό ελευθερίας, ναι.
Έσπασε εκδοτικά κατεστημένα και έδωσε την δυνατότητα σε υποψήφιους ποιητές να εκφραστούν.
Έδωσε την δυνατότητα στον κόσμο να διαβάσει γνωστούς και αγνώστους ποιητές.
Ήταν καλό για την ποιότητα; Για μένα, όχι.
Αλλά προτιμώ 10 κακά ποιήματα εδώ μέσα, για να βγει ένα καλό, παρά να μένουν σε συρτάρια 10 καλά.
Το ποιητικό μου τετραθέμελο ως αναγνώστης, παραμένει το ίδιο.
Λιτότητα -απλότητα λόγου, πυκνότητα- διαχρονικότητα νοημάτων.
Λουκάς Αναγνωστόπουλος
Οικονομολόγος, Συγγραφέας, Ποιητής
