Η εμπειρία ενός τραυματικού γεγονότος μπορεί να αφήσει βαθιά ίχνη στη μνήμη, στο συναίσθημα και στη συνολική λειτουργία του ανθρώπου. Πολλοί άνθρωποι αναρωτιούνται αν υπάρχει τρόπος να «ξεχάσουν» όσα έζησαν, να σβήσουν δηλαδή τον πόνο και τις εικόνες που επιστρέφουν επίμονα. Η επιστήμη και η ψυχολογία δείχνουν ότι η λήθη, με την απόλυτη έννοια, σπάνια είναι εφικτή. Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι να μειωθεί η ένταση του τραύματος και να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο αυτό επηρεάζει τη ζωή του ατόμου.
Τι σημαίνει πραγματικά «να ξεχάσουμε» ένα τραύμα
Η μνήμη των τραυματικών γεγονότων λειτουργεί διαφορετικά από τις απλές αναμνήσεις. Συχνά αποθηκεύεται με έντονο συναισθηματικό φορτίο, εικόνες, σωματικές αισθήσεις και φόβο, γεγονός που την καθιστά δύσκολα διαχειρίσιμη. Το «να ξεχάσουμε» δεν σημαίνει απαραίτητα να διαγραφεί το γεγονός από τη μνήμη, αλλά να πάψει να προκαλεί έντονη ψυχική και σωματική αντίδραση. Στην πράξη, ο στόχος είναι η μετατροπή της τραυματικής εμπειρίας σε μια ανάμνηση που υπάρχει, αλλά δεν κυριαρχεί. Όταν το άτομο μπορεί να θυμηθεί χωρίς να επαναβιώνει τον τρόμο ή την αίσθηση απειλής, τότε έχει γίνει ένα σημαντικό βήμα προς την επούλωση.
Ο ρόλος της θεραπείας και της επεξεργασίας του τραύματος
Η ψυχοθεραπεία αποτελεί έναν από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους αντιμετώπισης του τραύματος. Προσεγγίσεις όπως η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία, η θεραπεία EMDR και οι τραυματοκεντρικές παρεμβάσεις βοηθούν το άτομο να επεξεργαστεί τις αναμνήσεις με ασφάλεια. Αντί να προσπαθεί να τις καταπιέσει, μαθαίνει να τις κατανοεί και να τις εντάσσει στην προσωπική του ιστορία. Η αποφυγή και η καταστολή των σκέψεων συχνά εντείνουν το πρόβλημα, ενώ η σταδιακή, ελεγχόμενη επαφή με το τραύμα μπορεί να μειώσει τη δύναμή του. Παράλληλα, η θεραπευτική σχέση προσφέρει ένα περιβάλλον αποδοχής, όπου το άτομο δεν νιώθει μόνο ή «ελαττωματικό» για όσα αισθάνεται.
Ζώντας με το τραύμα χωρίς να μας ορίζει
Πέρα από τη θεραπεία, σημαντικό ρόλο παίζουν η αυτοφροντίδα και η καθημερινή στήριξη. Η δημιουργία ρουτίνας, η σωματική άσκηση, οι τεχνικές χαλάρωσης και η σύνδεση με άλλους ανθρώπους βοηθούν το νευρικό σύστημα να επανέλθει σε μια αίσθηση ασφάλειας. Με τον χρόνο, το τραύμα μπορεί να πάψει να είναι το κέντρο της ταυτότητας του ατόμου. Δεν ξεχνιέται απαραίτητα, αλλά ενσωματώνεται ως ένα κομμάτι εμπειρίας που συνέβαλε στη διαμόρφωση ανθεκτικότητας και αυτογνωσίας. Η αποδοχή ότι το παρελθόν δεν αλλάζει, αλλά το παρόν μπορεί να χτιστεί διαφορετικά, είναι συχνά το πιο ουσιαστικό βήμα προς την ψυχική ελευθερία.
