Η κακοποίηση κατά τον τοκετό είναι ευρέως διαδεδομένη και το πρώτο βήμα για την καταπολέμησή της είναι η ονοματοδοσία της. Όταν γεννιέται ένα παιδί, το άτομο που γεννά συχνά υπόκειται σε εξαιρετικά σκληρή μεταχείριση: η λεκτική ταπείνωση, οι επεμβατικές πρακτικές, η περιττή φαρμακευτική αγωγή, η «σωματική βία» και η άρνηση θεραπείας ή ανακούφισης από τον πόνο είναι όλα συνηθισμένα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον τοκετό στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Αυτό μπορεί επίσης να περιλαμβάνει έλλειψη ενημερωμένης συναίνεσης για την εκτέλεση καισαρικών τομών, επισιοτομίας, επαγωγής και κολπικής εξερεύνησης, καθώς και λεκτικές ή μεροληπτικές προσβολές.
Η βία «χωρίς πρόθεση» και η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Πολλές από αυτές τις πρακτικές είναι βαθιά ριζωμένες στο ιατρικό επάγγελμα, με ελάχιστη συνειδητή ή κακοήθη πρόθεση από μεμονωμένες μαίες, γιατρούς ή νοσηλευτές. Ως εκ τούτου, ορισμένοι στον ιατρικό χώρο αντιτίθενται στον όρο «μαιευτική βία», συγκεκριμένα στη χρήση της λέξης «βία», καθώς υπονοεί «πρόθεση πρόκλησης βλάβης». Ωστόσο πολλοί, διαφωνούν– μια πράξη μπορεί να είναι βίαιη ανεξάρτητα από την πρόθεσή της, και είναι απαραίτητο να την ορίσουμε και να την ονομάσουμε, για να μπορούμε να εξουσιοδοτήσουμε τόσο τους ασθενείς όσο και τους επαγγελματίες να την τερματίσουν. Ο όρος «μαιευτική βία» δεν είναι μόνο κατάλληλος και χρήσιμος για την ανάδειξη, την πρόληψη και την εκρίζωση της κακομεταχείρισης και της κακοποίησης πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον τοκετό – αλλά τοποθετεί επίσης τις ανάγκες και τις επιθυμίες των ασθενών στο ίδιο επίπεδο με εκείνες των επαγγελματιών υγείας. Η μαιευτική βία διαιωνίζει επίσης πρότυπα κυριαρχίας -το ανδροκρατούμενο ιστορικό της γυναικολογίας και της μαιευτικής- που εσωτερικεύονται από τον γενικό πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων των επαγγελματιών υγείας.
Γιατί η καθιέρωση του όρου «μαιευτική βία» έχει μεγάλη βαρύτητα
Επί του παρόντος, η μαιευτική βία είναι ένα «τυφλό σημείο» για τους περισσότερους επαγγελματίες υγείας, κυρίως επειδή αντιμετωπίζει στοιχεία της πρακτικής τους, που δεν έχουν προηγουμένως αμφισβητηθεί. Παρόλο που η απλή ονομασία αυτής της κακομεταχείρισης και της κακοποίησης δεν θα την εξαφανίσει, η έννοια της μαιευτικής βίας έχει τεράστιο βάρος σε προσωπικό, κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, για μελετητές, ασθενείς και επαγγελματίες υγείας. Εξουσιοδοτεί τους ασθενείς να αναγνωρίσουν και να αμφισβητήσουν νόμιμα μια μη φυσιολογική ή τραυματική εμπειρία. Η ονομασία αυτής της μορφής κακομεταχείρισης, παρέχει επίσης την ευκαιρία να αμφισβητηθούν, και επομένως να βελτιωθούν, οι συνθήκες υπό τις οποίες η εγκυμοσύνη και ο τοκετός αντιμετωπίζονται από τους επαγγελματίες υγείας και από την κοινωνία στο σύνολό της.
Συνοψίζοντας, η «μαιευτική βία» – αυτές οι μεμονωμένες πράξεις και συμπεριφορές, πρέπει να ερμηνεύονται και να επιλύονται ως μέρος της ευρύτερης, πιο σύνθετης δυναμικής που τις επιτρέπει, τις ενθαρρύνει και τις διαιωνίζει. Οι γνώμες και οι συνήθειες ετών είναι σίγουρα δύσκολο να αμφισβητηθούν και να διορθωθούν, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για να αγνοήσουμε αυτή τη μορφή βίας. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο όρος «μαιευτική βία» υποστηρίζεται σε επιστημονικό, κοινωνικό, πολιτικό και, όλο και περισσότερο, ιατρικό επίπεδο. Η πραγματική συζήτηση όμως –δηλαδή ο διάλογος μεταξύ των ανθρώπων που γεννούν και των επαγγελματιών υγείας που παρακολουθούν καθημερινά εγκυμοσύνες και τοκετούς– είναι ήδη πολύ μπροστά από την ορολογία .
Πηγή: theconversation.com
