Μέχρι το 2015, διαφορετικοί ευρωπαϊκοί φορείς και άτομα έδιναν τα δικά τους ονόματα στις χειμερινές καταιγίδες, κάπως τυχαία.
Η απόφαση, να δοθούν επίσημα ονόματα στις χειμερινές καταιγίδες στην Αγγλία και την Ιρλανδία ελήφθη μετά την καταιγίδα του Αγίου Ιούδα τον Οκτώβριο του 2013, η οποία προκάλεσε 17 θανάτους σε όλη την Ευρώπη.
«Το να μην υπάρχει ένα ενιαίο έγκυρο σύστημα», έγραψε τότε το Met Office, «προκαλούσε σύγχυση, με τα μέσα ενημέρωσης να χρησιμοποιούν ονόματα από διαφορετικά σχήματα για να περιγράψουν τις ίδιες καταιγίδες». Οι υπηρεσίες ανησυχούσαν, δικαιολογημένα, ότι αυτή η σύγχυση θα έκανε λιγότερο αποτελεσματικές τις προειδοποιήσεις για σοβαρές καιρικές συνθήκες.
Αλλά το 2015 δεν ήταν η αρχή αυτού του φαινομένου. Οι μετεωρολόγοι βαφτίζουν κυκλώνες και τυφώνες, από το 1953, όταν οι Η.Π.Α άρχισαν να χρησιμοποιούν γυναικεία ονόματα. Ο λόγος είναι ο ίδιος: η αποφυγή της σύγχυσης.
Όπως αναφέρεται, «η σύγχυση και οι ψευδείς φήμες προέκυψαν, όταν οι ειδοποιήσεις για καταιγίδες, που μεταδόθηκαν από ραδιοφωνικούς σταθμούς θεωρήθηκαν εσφαλμένα, ως προειδοποιήσεις σχετικά με μια εντελώς διαφορετική καταιγίδα που εντοπίστηκε εκατοντάδες μίλια μακριά».
Καιρικά φαινόμενα και γυναικεία ονόματα
Η χρήση αποκλειστικά γυναικείων ονομάτων, φαίνεται να προέρχεται από ένα θλιβερά σεξιστικό αστείο για τους τυφώνες και τις γυναίκες, που και οι δύο είναι «δύσκολο να προβλεφθούν».
Η ονοματοδοσία καταιγίδων, κυκλώνων και τυφώνων έγινε δημοφιλής το 1941, όταν ο συγγραφέας George R. Stewart ονόμασε μια καταιγίδα με το όνομα «Μαρία» στο μυθιστόρημα που ονόμασε: «Καταιγίδα».
Το 1947, Η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ άρχισε να χρησιμοποιεί το στρατιωτικό φωνητικό αλφάβητο για να ονομάσει τις καταιγίδες του Βόρειου Ατλαντικού, όταν τρεις ταυτόχρονοι τυφώνες προκάλεσαν μεγάλη σύγχυση.
Δυστυχώς, ένα νέο διεθνές φωνητικό αλφάβητο συμφωνήθηκε το 1952, κάνοντας τα πράγματα ακόμα πιο μπερδεμένα, έτσι το 1953 το Γραφείο Μετεωρολογίας των ΗΠΑ συμφώνησε τελικά να χρησιμοποιήσει γυναικεία ονόματα.
Οι γυναίκες, φυσικά, δε χάρηκαν γι’ αυτό. Με την άνοδο του φεμινιστικού ακτιβισμού ήρθε αυξανόμενη κριτική για την πρακτική, και το 1970 η ακτιβίστρια Roxcy Bolton έγραψε μια επιστολή στο Εθνικό Κέντρο Τυφώνων στο Μαϊάμι, ζητώντας τους «να σταματήσουν, να χρησιμοποιούν γυναικεία ονόματα, καθώς «αντανακλά και δημιουργεί εξαιρετικά υποτιμητική στάση απέναντι στις γυναίκες», οι οποίες «αγανακτούν βαθιά που συνδέονται αυθαίρετα με την καταστροφή».
Το 1972, η Μπόλτον απαιτεί από το διευθυντή της Ε.Μ.Υ, έναν συμβιβασμό, όπου τα ονόματα των ανδρών θα χρησιμοποιούνται για ένα έτος και τα ονόματα των γυναικών τον επόμενο χρόνο. Τελικά δεν το κατάφερε.
Η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία άρχισαν να χρησιμοποιούν τόσο ανδρικά όσο και γυναικεία ονόματα το 1975, αλλά χρειάστηκε μέχρι το 1978 για να μεταρρυθμιστεί το σύστημα των ΗΠΑ, όπου εναλλάσσονται πλέον ανδρικά και γυναικεία ονόματα.
«Η σφουγγαρίστρα με τα φλεγόμενα μαλλιά»
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν οι πρώτες που έδωσαν ονόματα στους τυφώνες. Αυτή η τιμή απονέμεται σε έναν άνδρα που ονομάζεται Clement “Wet” Wragge, τον κυβερνητικό μετεωρολόγο για το Κουίνσλαντ της Αυστραλίας, μεταξύ 1887 και 1907. Ψηλός, αδύνατος και γνωστός ως «η σφουγγαρίστρα με τα φλεγόμενα κόκκινα μαλλιά», είχε έναν εκρηκτικό και ιδιόμορφο τρόπο για να περιγράφει τον καιρό.
Ο Wragge, σύμφωνα με ένα ιστορικό σημείωμα από το Αυστραλιανό Γραφείο Μετεωρολογίας, πρώτα χρησιμοποίησε γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου: γάμα, δέλτα και ούτω καθεξής. Στη συνέχεια άρχισε να επιλέγει ονόματα από την πολυνησιακή, την ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία. Μετά ιστορικά πρόσωπα. Στη συνέχεια, γυναικεία ονόματα και τελικά τα ονόματα των πολιτικών που αντιπαθούσε—ειδικά για τους κυκλώνες που «προκαλούσαν μεγάλη ταραχή».
Ο Wragge ήταν πιθανότατα ο πρώτος άνθρωπος που έδωσε στις καταιγίδες ανθρώπινα ονόματα, αλλά δεν ήταν ο πρώτος, που ονομάτισε τα καιρικά φαινόμενα. Υπάρχουν αρχεία καταιγίδων πριν από το 1860, που ονομάστηκαν από τα μέρη όπου χτύπησαν περισσότερο, τις γιορτές των Αγίων κατά τις οποίες έφτασαν ή τα πιο γνωστά θύματα τους.
Τι γίνεται στην Ελλάδα
Η Ελλάδα ακολουθεί την πρακτική Ευρωπαϊκών Μετεωρολογικών Υπηρεσιών από το 2017. Η αρχή έγινε με την εξαήμερη κακοκαιρία Αριάδνη. Η ονοματοδοσία αποσκοπεί στο να διευκολύνει την μεταφορά της πληροφορίας στους πολίτες, ώστε να λάβουν, στο μέτρο του δυνατού, όλα τα απαραίτητα μέτρα και προφυλάξεις για την προστασία της ζωής και της περιουσίας τους. Παράλληλα, με το να δίνεις όνομα στα φαινόμενα ουσιαστικά τους δίνεις πρόσωπο. Τα καθιστάς οικεία και αντιμετωπίσιμα.
Ο αντίλογος
Στην Ελλάδα αποφασίσαμε να δίνουμε ονόματα στις βροχερές και κρύες μέρες. Λες και πρόκειται για Κυκλώνες, Τυφώνες και άλλα τροπικά φαινόμενα, που σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμα τους και σκορπούν τον όλεθρο! Το κρύο και το χιόνι, που ΠΑΝΤΑ είχαν οι βόρειες περιοχές της χώρας είναι τώρα ζήτημα ζωής και θανάτου. Συνηθισμένα καιρικά φαινόμενα στην Ελλάδα, βαφτίστηκαν, απέκτησαν «πρόσωπο» και κατέκλυσαν την καθημερινότητα μας.
Εννοείται, πως τα εγχώρια ΜΜΕ δεν έχασαν την ευκαιρία να επωφεληθούν. Η τρομολαγνεία, η υπερβολή, το «δράμα» σε όλο του το μεγαλείο. Γιατί πουλάει. Γιατί στην Ελλάδα το χειμώνα χιονίζει. Γιατί στην Ελλάδα το χειμώνα κάνει κρύο. Κάτι, που γινόταν πάντα τον χειμώνα στην Ελλάδα και ας μην είχε όνομα…
Πηγή: qz.com
