Κάθε χρόνο, τουλάχιστον 14 εκατομμύρια τόνοι πλαστικού καταλήγουν στους ωκεανούς μας και οι συνέπειες για τη θαλάσσια ζωή είναι τραγικές.
Μέχρι το 2050, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, θα μπορούσαν να υπάρχουν περισσότερα κομμάτια πλαστικού από ψάρια στη θάλασσα!
Η κύρια λύση είναι η μείωση της ποσότητας πλαστικού, που χρησιμοποιούμε αλλά παράλληλα υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι οραματίζονται και προτείνουν καινοτόμες ιδέες για την αντιμετώπιση αυτής της μεγάλης κρίσης.
Πέντε από τις πιο περίεργες λύσεις:
1. Μανιτάρια
Το μεγάλο πρόβλημα με το πλαστικό είναι ότι δεν διασπάται ή υποβαθμίζεται – και αυτός είναι ο λόγος που πιθανώς έχουμε πλαστικό μέσα στο σώμα μας αυτή τη στιγμή. Η εύρεση τρόπων, που μπορούν να διασπάσουν τα πολυμερή θα βοηθούσε πάρα πολύ.
Το “Aspergillus Tubingensis” είναι ένα σκουρόχρωμο είδος μύκητα, που ευδοκιμεί σε ζεστά περιβάλλοντα. Δεν πρόκειται για ένα ιδιαίτερο ή σπάνιο μανιτάρι αλλά έχει μια ιδιότητα, που έχει τραβήξει το ενδιαφέρον των επιστημόνων.
Μια ομάδα μικροβιολόγων στο Πανεπιστήμιο “Quaid-i-Azam” στο Πακιστάν διαπίστωσε, ότι το Aspergillus Tubingensis, θα μπορούσε να αποικοδομήσει την πολυουρεθάνη (PU). «Ο συγκεκριμένος μύκητας εκκρίνει ένζυμα, που υποβαθμίζουν τα πλαστικά και σε αντάλλαγμα, ο μύκητας τρέφεται από τα ίδια τα διαλυμένα πλαστικά», δήλωσε ο επικεφαλής Sehroon Khan. Ο μύκητας θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί για τη διάσπαση του πλαστικού στις χωματερές.
2. Καθαρισμός των ωκεανών
Το “Great Pacific Garbage Patch” αποτελεί τη μεγαλύτερη συσσώρευση πλαστικού στους ωκεανούς και βρίσκεται ανάμεσα στην Καλιφόρνια και τη Χαβάη. Το 2018, ήταν τρεις φορές το μέγεθος της Γαλλίας και η συνολική ποσότητα πλαστικού, που περιείχε ήταν 80.000 τόνοι.
Μηχανικοί από την Ολλανδία, με επικεφαλής έναν 24χρονο Ολλανδό εφευρέτη, τον Boyan Slat, ξεκίνησαν ένα σύστημα καθαρισμού των ωκεανών που ονομάζεται “System 001”. Είναι ένας τεράστιος, μήκους 600 μέτρων, πλωτός, συλλέκτης σκουπιδιών, ο οποίος συγκεντρώνει το πλαστικό σε μια φούσκα βάθους 3 μέτρων. Ένα απορριμματοφόρο πλοίο συλλέγει το πλαστικό κάθε λίγους μήνες.
Χρησιμοποιώντας προσομοιώσεις σε υπολογιστή και μοντέλα κλίμακας, η ομάδα δοκίμασε το σύστημα με την ελπίδα, ότι θα δοκιμαστεί και στο Great Pacific Garbage Patch.
3. Δρόμοι από πλαστικό
Μια άλλη ιδέα που προέρχεται από την Ολλανδία είναι ένα έργο, που ονομάζεται “PlasticRoad”. Είναι ένα τμήμα ποδηλατόδρομου από ανακυκλωμένο πλαστικό στην ολλανδική πόλη “Zwolle” – και είναι το πρώτο στο είδος του. Πρόκειται για ένα τρόπο επαναχρησιμοποίησης πλαστικών μπουκαλιών και συσκευασιών, ώστε να μην καταλήξουν σε κάποια χωματερή. Για την κατασκευή του συγκεκριμένου δρόμου χρησιμοποιήθηκε 70 % ανακυκλωμένο πλαστικό, αλλά το πλάνο είναι, στο μέλλον να φτάσουν στο 100% .
Οι κατασκευαστές ισχυρίζονται, ότι είναι πιο ανθεκτικό από την άσφαλτο, χρειάζεται λιγότερο χρόνο για να εγκατασταθεί και απαιτεί λιγότερο βαρύ εξοπλισμό, μειώνοντας έτσι και το αποτύπωμα άνθρακα. Ο δρόμος στο Zwolle έχει μήκος 30 μέτρα και περιέχει ανακυκλωμένο πλαστικό, που ισοδυναμεί με πάνω από 218.000 πλαστικά κύπελλα ή 500.000 πλαστικά καπάκια μπουκαλιών. Αργότερα κατασκευάστηκε και ένας δεύτερος δρόμος από πλαστικό στην επαρχία “Overijssel”.
4. Φύκια αντί για πλαστικό
Η ανάγκη για τη μείωση της υπερβολικής χρήσης πλαστικού στη συσκευασία τροφίμων, οδήγησε μηχανικούς και σχεδιαστές, να αναζητήσουν άλλα υλικά, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για αυτό το σκοπό. Τα «βιοπλαστικά», για παράδειγμα, που κατασκευάζονται από ανανεώσιμη βιομάζα -συνήθως φυτικά λίπη και έλαια, άμυλο μανιόκας, θρυμματισμένο ξύλο ή υπολείμματα τροφίμων – είναι μια τέτοια ιδέα.
Τα φύκια, ωστόσο, είναι η λύση, που χρησιμοποιεί μια ινδονησιακή start-up η “Evoware”. Η εταιρεία συνεργάζεται με ντόπιους καλλιεργητές φυκιών για να δημιουργήσει συσκευασίες για σάντουιτς και μπέργκερ, φακελάκια για καφέ και συσκευασίες σαπουνιού, όλα φτιαγμένα από φύκια. Η συσκευασία αυτή θα μπορεί να διαλύεται στο ζεστό νερό και για να μηδενιστούν τα απόβλητα, η συσκευασία θα είναι επίσης βρώσιμη.
5. «Τράπεζα πλαστικού»
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, που προκαλεί το πλαστικό είναι η επίδρασή του στη ζωή των ωκεανών. Μια ιδέα για να σταματήσει το πλαστικό να φτάνει εκεί εξαρχής, είναι αυτή της “Plastic Bank”. Πρόκειται για μια κοινωνική επιχείρηση, που πληρώνει επιτόκιο πάνω από της αγοράς για τα πλαστικά απόβλητα.
Οι άνθρωποι που συλλέγουν πλαστικό μπορούν να το ανταλλάξουν με χρήματα, ή άλλα είδη (καύσιμα, συσκευές κ.α) ή υπηρεσίες, όπως τα σχολικά δίδακτρα των παιδιών τους. Η επιχείρηση αυτή δημιουργεί κίνητρα στους ανθρώπους για να συλλέγουν το πλαστικό, προτού εισέλθει στις πλωτές οδούς, παρέχοντας τους ένα εισόδημα, καθαρίζοντας τους δρόμους και μειώνοντας την ποσότητα των απορριμμάτων που πηγαίνουν στους ωκεανούς.
Στη συνέχεια, η εταιρεία πουλάει το πλαστικό σε εταιρικούς πελάτες, οι οποίοι πληρώνουν περίπου τρεις φορές περισσότερο από το κόστος του πλαστικού. Δραστηριοποιείται σε πολλές περιοχές, όπως η Αϊτή, η Βραζιλία και οι Φιλιππίνες. Ο στόχος της Plastic Bank είναι να κάνει το πλαστικό αρκετά πολύτιμο για να το πετάξει κανείς και να το μετατρέψει ουσιαστικά σε «νόμισμα».
Η προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να είναι για τον καθένα από εμάς εξίσου σημαντική με την προστασία της ίδιας μας της ζωής. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη – σε μια υγιή ατμόσφαιρα και ένα περιβάλλον ασφαλές για όλους.
Πηγή: www.bbcearth.com
