Κάποια στιγμή στη ζωή μας, μας διδάσκουν, ότι η ευτυχία είναι κάτι για το οποίο πρέπει να αγωνίζεσαι. Και ότι είναι συνδεδεμένο με τα ορόσημα της ζωής—να πάρεις αυτήν την προαγωγή, να κερδίσεις πολλά χρήματα, να αποφοιτήσεις από το σχολείο, να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά. «Αποθέτουμε την ευτυχία μας κάπου μακριά στο μέλλον και ως εκ τούτου δεν μπορούμε ποτέ να απολαύσουμε το εδώ και τώρα, γιατί πάντα πιστεύουμε, ότι θα είμαστε ευτυχισμένοι μόνο όταν θα είμαστε, θα κάνουμε ή θα έχουμε κάτι» λέει ο ειδικός στην ανθρώπινη συμπεριφορά Patrick Wanis, PhD.
Δεν ξέρουμε τι μας κάνει ευτυχισμένους
Δεδομένου για παράδειγμα, ότι οι ανησυχίες για τα χρήματα μας προκαλούν άγχος, υποθέτουμε ότι περισσότερα χρήματα μπορεί να είναι το κλειδί για την ευτυχία. Όμως, κάνουμε λάθος. Είναι μια ψευδαίσθηση, ότι εξωτερικά γεγονότα ή περιστάσεις όπως ο πλούτος ή ο γάμος θα φέρουν την ευτυχία. Όταν ψάχνουμε έξω από τον εαυτό μας για την ευτυχία, δεν έχουμε πια εξουσία πάνω στη δική μας ευτυχία και βασιζόμαστε στους άλλους για να μας κάνουν ευτυχισμένους ή βασιζόμαστε σε πράγματα που θα μας γεμίσουν.
Ίσως να μην ξέρουμε καν τι είναι η ευτυχία
Το άλλο πρόβλημα είναι, ότι η επιδίωξη της ευτυχίας βασίζεται επίσης συχνά στην ιδέα, ότι η ευτυχία σημαίνει χαρά και ενθουσιασμό, λέει η κλινική ψυχολόγος Jennifer Barbera. Αλλά οι άνθρωποι δεν είναι σχεδιασμένοι για να μένουν διαρκώς ενθουσιασμένοι ή χαρούμενοι. «Αν κάποιος επικεντρώνεται στην επιδίωξη της ευτυχίας, ακόμα κι αν η ευτυχία επιτυγχάνεται στιγμιαία, τι πρέπει να κάνει όταν αυτά τα συναισθήματα εξασθενούν;»
Αυτό μπορεί να γίνει παγίδα, επειδή ένα άτομο που έχει ισχυρή πρόθεση να αγωνιστεί για την ευτυχία, μπορεί στη συνέχεια να αισθάνεται απογοητευμένο και λιγότερο χαρούμενο, όταν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα: ότι η χαρά και ο ενθουσιασμός δεν μπορούν να διαρκέσουν επ’ αόριστον.
Η ευτυχία είναι ένας άπιαστος στόχος
Όταν θεωρείται, ότι η ευτυχία βρίσκεται κάπου μακριά στο μέλλον, είναι πάντα έξω από την αντίληψή σας. Αν δεν μπορείτε να είστε και ζείτε στην παρούσα στιγμή, στην πραγματικότητα αποφεύγετε να βιώσετε αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή, το οποίο δεν θα είναι πάντα χαρά, ευτυχία ή ευχαρίστηση. Μπορεί να είναι πόνος. Μπορεί να είναι θλίψη. Μπορεί να είναι απώλεια. Μπορεί να είναι απογοήτευση. Καταλήγετε να καταπιέζετε, να αγνοείτε ή να αποσπάτε τον εαυτό σας από αυτά τα συναισθήματα, ώστε να συνεχίσετε να εστιάζετε σε αυτόν τον άπιαστο στόχο της απόλυτης ευτυχίας.
Όπως όλα τα συναισθήματα, η ευτυχία είναι παροδική
Η αποδοχή δυσάρεστων συναισθημάτων, παραδόξως, τους επιτρέπει να περάσουν πιο γρήγορα και αφήνει χώρο για ευτυχία και ικανοποίηση. Όταν επιλέγουμε να καταπιέσουμε ή να απορρίψουμε κάποια συναισθήματα, αυτό μας εμποδίζει να έχουμε μια ολοκληρωμένη και αυθεντική αντίδραση στη ζωή, τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά.
Η ανθρώπινη εμπειρία περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων – από βαθύ πόνο μέχρι βαθιά χαρά και οτιδήποτε ενδιάμεσα. Δεν ξέρουμε καν τι είναι χαρά, γιατί προσπαθούμε συνεχώς να καταπιέσουμε κάθε άλλο συναίσθημα.
Πληρώνουμε ένα τίμημα για να κυνηγήσουμε την ευτυχία
Εάν δεν φτάνουμε σε αυτά τα ορόσημα, που πιστεύουμε ότι συνδέονται με την ευτυχία, όπως η επιτυχία, ο πλούτος ή ο γάμος, νιώθουμε μια αίσθηση απογοήτευσης. Όταν οι άνθρωποι απογοητεύονται, αρχίζουν να βιώνουν εσωτερικό κενό. Και το εσωτερικό κενό είναι το αποτέλεσμα της επιδίωξης στόχων αντί να κάνετε απλά ουσιαστικά πράγματα που έχουν νόημα για εσάς. Η ευχαρίστηση, η χαρά, η ικανοποίηση πρέπει να προέρχονται από το να κάνεις αυτό που κάνεις, να είσαι αυτό που είσαι, να έχεις αυτό που έχεις, όχι απλώς να νομίζεις ότι είναι πάντα κάτι, που θα έρθει αύριο και πρέπει να το κυνηγάς.
Όταν οι άνθρωποι εστιάζουν στην επιδίωξη της ευτυχίας, θεωρώντας, ότι η ευτυχία είναι η φυσική επιθυμητή κατάσταση των ανθρώπων, τείνουν επίσης να υποθέτουν, ότι εάν δεν είναι ευτυχισμένοι, τότε είναι ελαττωματικοί κατά κάποιο τρόπο, λέει ο Δρ Barbera. «Αυτά τα συναισθήματα ανεπάρκειας μπορούν στη συνέχεια να οδηγήσουν σε δυστυχία, η οποία τροφοδοτεί περαιτέρω την αντίληψη ανεπάρκειας. Αυτό γίνεται ένας φαύλος κύκλος που μπορεί να είναι δύσκολο να σπάσει».
Οι μη ρεαλιστικές επιδιώξεις της ευτυχίας ως στόχος ζωής, μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε μια σειρά από προβλήματα ψυχικής υγείας. «Συγκεκριμένα, οι επιδιώξεις ευτυχίας που δεν ικανοποιούνται μπορούν να τροφοδοτήσουν τον εσωτερική κριτική ενός ατόμου, κάτι που μπορεί να αυξήσει την κατάθλιψη και το άγχος. Τα αισθήματα απογοήτευσης μπορούν επίσης να αυξήσουν τα συναισθήματα ανεπάρκειας και χαμηλής διάθεσης, τα οποία είναι πρόδρομοι της κατάθλιψης», λέει η Δρ Barbera.
Συμπερασματικά, το να φτάσετε σε ένα μέρος όπου η ευτυχία γίνεται κατάσταση ύπαρξης και όχι μελλοντικός στόχος, χρειάζεται κάποια εξάσκηση. Το κυνήγι της ευτυχίας δεν χρειάζεται να περιλαμβάνει κάτι άπιαστο, μακρινό και μελλοντικό. Είναι περισσότερο να βλέπεις αυτό που υπάρχει ήδη εδώ και να μάθεις να το εκτιμάς.
Πηγή: www.psycom.net
