Οι περισσότερες γάτες δεν ενθουσιάζονται ιδιαίτερα με το νερό. Ένα γεμάτο μπάνιο, μια βρύση που πιτσιλά ή ακόμη και λίγες σταγόνες πάνω στο τρίχωμα μπορεί να προκαλέσουν άμεση απομάκρυνση. Παρότι υπάρχουν εξαιρέσεις, η αποφυγή του νερού είναι αρκετά συνηθισμένη συμπεριφορά στις οικόσιτες γάτες.
Η εξήγηση δεν βρίσκεται σε έναν μόνο λόγο. Σχετίζεται με την εξελικτική ιστορία της γάτας, τη δομή του τριχώματος, την ανάγκη για έλεγχο του σώματος και του περιβάλλοντος, αλλά και με το γεγονός ότι τα περισσότερα ζώα αυτού του είδους δεν έχουν συνηθίσει την επαφή με μεγάλες ποσότητες νερού από μικρή ηλικία.
Το τρίχωμα της γάτας δεν είναι ιδανικό για το νερό
Ένας από τους βασικούς λόγους που πολλές γάτες αποφεύγουν το νερό είναι το ίδιο τους το τρίχωμα. Όταν βραχεί, μπορεί να συγκρατήσει αρκετή υγρασία και να γίνει αισθητά βαρύτερο.
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει δυσφορία και να περιορίσει την ευκολία των κινήσεων. Για ένα ζώο που βασίζεται στην ταχύτητα, στην ισορροπία και στις απότομες αντιδράσεις, η αίσθηση ενός βαριού βρεγμένου τριχώματος δεν είναι ιδιαίτερα ευχάριστη.
Παράλληλα, η γάτα είναι ζώο που αφιερώνει πολύ χρόνο στην περιποίηση του τριχώματός της. Το γλείψιμο δεν έχει μόνο καθαριστικό ρόλο, αλλά βοηθά στη διατήρηση της φυσιολογικής κατάστασης της γούνας και στην απομάκρυνση οσμών και ξένων ουσιών.
Ένα μπάνιο μπορεί προσωρινά να αλλάξει την υφή και τη μυρωδιά του τριχώματος. Για αυτό, πολλές γάτες αρχίζουν αμέσως μετά να γλείφονται έντονα, προσπαθώντας ουσιαστικά να επαναφέρουν το σώμα τους στη γνώριμη κατάσταση.
Επιπλέον, αν η θερμοκρασία του περιβάλλοντος είναι χαμηλή, το βρεγμένο τρίχωμα μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερη απώλεια θερμότητας. Αυτός είναι ακόμη ένας λόγος για τον οποίο η πλήρης διαβροχή του σώματος δεν αποτελεί ιδιαίτερα ελκυστική εμπειρία.
Η αποφυγή του νερού συνδέεται και με την εξέλιξη
Οι πρόγονοι της οικόσιτης γάτας προέρχονται από περιοχές όπου η καθημερινή επαφή με μεγάλες ποσότητες νερού δεν ήταν απαραίτητη. Σε αντίθεση με ζώα που εξελίχθηκαν σε υδάτινα ή πολύ υγρά περιβάλλοντα, οι γάτες δεν χρειάστηκε να αναπτύξουν συμπεριφορές που σχετίζονται έντονα με το κολύμπι.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να κολυμπήσουν. Οι γάτες έχουν τη φυσική ικανότητα να κινηθούν μέσα στο νερό όταν χρειαστεί. Απλώς, για τις περισσότερες οικόσιτες γάτες, αυτή δεν είναι μια κατάσταση με την οποία έχουν συχνή ή θετική εξοικείωση.
Σημαντικό ρόλο παίζει και η ανάγκη τους να αισθάνονται ότι ελέγχουν το περιβάλλον. Οι γάτες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες σε ξαφνικές αλλαγές, δυνατούς ήχους και καταστάσεις στις οποίες δεν μπορούν να προβλέψουν τι θα συμβεί.
Ένα μπάνιο συνδυάζει αρκετά από αυτά τα στοιχεία. Υπάρχει ο ήχος του τρεχούμενου νερού, μια ολισθηρή επιφάνεια, περιορισμένος χώρος και συχνά προσπάθεια του ανθρώπου να συγκρατήσει το ζώο. Όλα αυτά μπορούν να δημιουργήσουν αίσθημα ανασφάλειας.
Για αυτό, σε πολλές περιπτώσεις η αντίδραση δεν αφορά τόσο το ίδιο το νερό όσο τη συνολική εμπειρία που το συνοδεύει.
Δεν φοβούνται όλες οι γάτες το νερό
Παρότι η εικόνα της γάτας που αποφεύγει το νερό είναι πολύ συνηθισμένη, δεν ισχύει για όλες. Ορισμένες γάτες δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για βρύσες, νεροχύτες ή μπανιέρες και μπορεί ακόμη και να παίζουν με το νερό.
Υπάρχουν επίσης φυλές που θεωρούνται περισσότερο ανεκτικές στην επαφή με το νερό. Το Turkish Van, για παράδειγμα, έχει γίνει γνωστό για τη μεγαλύτερη εξοικείωσή του με την κολύμβηση σε σχέση με πολλές άλλες φυλές.
Η εμπειρία από μικρή ηλικία μπορεί επίσης να επηρεάσει σημαντικά τη συμπεριφορά. Μια γάτα που έχει συνηθίσει σταδιακά και χωρίς πίεση την επαφή με νερό είναι πιθανό να την αντιμετωπίζει με λιγότερο φόβο ως ενήλικη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι χρειάζεται να γίνονται συχνά μπάνια. Οι περισσότερες υγιείς γάτες είναι εξαιρετικά αποτελεσματικές στην προσωπική τους καθαριότητα και συνήθως δεν χρειάζονται τακτικό πλύσιμο με νερό. Μπάνιο μπορεί να απαιτηθεί αν το τρίχωμα έχει λερωθεί με κάποια επικίνδυνη ουσία, αν υπάρχει ιατρικός λόγος ή αν το συστήσει κτηνίατρος.
Αν είναι απαραίτητο, η διαδικασία πρέπει να γίνεται όσο το δυνατόν πιο ήρεμα, με χλιαρό νερό και ειδικά προϊόντα κατάλληλα για γάτες. Τα ανθρώπινα σαμπουάν δεν είναι κατάλληλα, καθώς το δέρμα της γάτας έχει διαφορετικές ανάγκες.
Σε κάθε περίπτωση, το να «σιχαίνεται» μια γάτα το νερό δεν αποτελεί περίεργη συμπεριφορά. Για τα περισσότερα ζώα είναι ένας συνδυασμός ενστίκτου, έλλειψης εξοικείωσης και δυσφορίας από το βρεγμένο τρίχωμα.
Οι γάτες, λοιπόν, δεν είναι πραγματικά ανίκανες να έρθουν σε επαφή με το νερό. Απλώς οι περισσότερες δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο λόγο να το απολαμβάνουν. Και όταν η φυσική τους ρουτίνα περιλαμβάνει ήδη έναν εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο αυτοκαθαρισμού, ένα μπάνιο δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί απαραίτητο ή ευχάριστο.
