Το μάσημα πάγου μοιάζει ακίνδυνο, επειδή ο πάγος δεν περιέχει ζάχαρη, οξέα ή θερμίδες. Ωστόσο, η σκληρότητά του μπορεί να ασκήσει πολύ μεγάλη πίεση στα δόντια. Το σμάλτο είναι το σκληρότερο υλικό του ανθρώπινου σώματος, αλλά δεν είναι άθραυστο. Όταν δαγκώνουμε επανειλημμένα παγάκια, μπορεί να δημιουργηθούν μικροσκοπικές ρωγμές, αποκολλήσεις ή ακόμη και κάταγμα ενός δοντιού. Η Αμερικανική Οδοντιατρική Ένωση προειδοποιεί ότι η συνήθεια αυτή μπορεί να βλάψει το σμάλτο και να οδηγήσει σε επείγον οδοντιατρικό περιστατικό.
Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος όταν υπάρχουν ήδη σφραγίσματα, στεφάνες, όψεις, εμφυτεύματα ή αδύναμα δόντια. Ένα σφράγισμα μπορεί να χαλαρώσει, μια στεφάνη να σπάσει και μια παλιά ρωγμή να επεκταθεί βαθύτερα. Σε σοβαρές περιπτώσεις, το κάταγμα μπορεί να φτάσει στον πολφό, να προκαλέσει έντονο πόνο και να απαιτήσει απονεύρωση, στεφάνη ή ακόμη και εξαγωγή.
Ακόμη, ο συνδυασμός πολύ χαμηλής θερμοκρασίας και μεγάλης μηχανικής δύναμης δεν είναι φιλικός προς τις οδοντικές αποκαταστάσεις. Τα υλικά των σφραγισμάτων και των στεφανών μπορεί να αντιδρούν διαφορετικά από το φυσικό δόντι στις απότομες μεταβολές θερμοκρασίας. Έτσι, η επαναλαμβανόμενη συνήθεια αυξάνει τις καταπονήσεις στα όρια όπου ενώνεται η αποκατάσταση με το δόντι. Το πρόβλημα δεν εμφανίζεται πάντα αμέσως: μικρές ρωγμές μπορεί να παραμείνουν απαρατήρητες και αργότερα να προκαλέσουν πόνο κατά τη μάσηση. Γι’ αυτό, το ότι κάποιος μασά πάγο χωρίς ενόχληση σήμερα δεν σημαίνει ότι η πρακτική είναι ασφαλής μακροπρόθεσμα. Η πρόληψη είναι σαφώς ευκολότερη, οικονομικότερη και λιγότερο επώδυνη από μια οδοντιατρική αποκατάσταση.
Άλλες ενοχλήσεις και πιθανά προειδοποιητικά σημάδια
Το συχνό μάσημα πάγου μπορεί επίσης να επιβαρύνει τη γνάθο. Η συνεχής πίεση και οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις ενδέχεται να προκαλέσουν κόπωση στους μασητήριους μυς, πόνο στη γνάθο ή ενόχληση στην κροταφογναθική άρθρωση. Επιπλέον, ένα ραγισμένο δόντι μπορεί να γίνει πιο ευαίσθητο στο κρύο, στο ζεστό ή στο δάγκωμα, ακόμη και αν αρχικά δεν υπάρχει εμφανής βλάβη.
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν η επιθυμία για πάγο είναι έντονη, καθημερινή και δύσκολο να ελεγχθεί. Η επίμονη ανάγκη για μάσημα πάγου ονομάζεται παγοφαγία και μπορεί να συνδέεται με έλλειψη σιδήρου ή σιδηροπενική αναιμία. Οι ειδικοί δεν γνωρίζουν πλήρως γιατί εμφανίζεται αυτή η σχέση, όμως συνιστούν ιατρικό έλεγχο όταν η συνήθεια είναι ξαφνική ή επίμονη. Μια εξέταση αίματος μπορεί να ελέγξει τα επίπεδα σιδήρου, ιδιαίτερα αν συνυπάρχουν κούραση, ζάλη, ωχρότητα, δύσπνοια ή ταχυκαρδία.
Πώς να κόψουμε τη συνήθεια με ασφάλεια
Η καλύτερη λύση είναι να αφήνουμε τα παγάκια να λιώνουν στο ποτήρι και να πίνουμε το νερό χωρίς να τα δαγκώνουμε. Αν μας αρέσει η αίσθηση του κρύου, μπορούμε να επιλέγουμε παγωμένο νερό, θρυμματισμένο πάγο που λιώνει εύκολα ή ένα κρύο ρόφημα χωρίς να μασάμε τα κομμάτια. Η Αμερικανική Οδοντιατρική Ένωση προτείνει ουσιαστικά να απολαμβάνουμε το νερό σε υγρή μορφή και όχι ως σκληρό αντικείμενο για μάσημα.
Αν νιώσουμε ξαφνικό πόνο, ευαισθησία, τραχιά άκρη, μετακίνηση σφραγίσματος ή αν σπάσει κομμάτι δοντιού, χρειάζεται εξέταση από οδοντίατρο. Δεν πρέπει να περιμένουμε να περάσει μόνο του, επειδή μια μικρή ρωγμή μπορεί να μεγαλώσει. Και όταν η επιθυμία για πάγο επιμένει, καλό είναι να μιλήσουμε και με γιατρό, ώστε να αποκλειστεί πιθανή έλλειψη σιδήρου.
